All Chapters of Carrying My Ex-Boss Child: Chapter 21 - Chapter 30

Matapos umalis ng lolo ni Javier, para akong biglang nilubog sa balon. Tahimik ang buong mansyon, pero sa loob ko, parang may nagwawalang kulog. Hindi ko alam kung dahil ba iyon sa bigat ng tingin ng matandang lalaki o dahil sa mga salitang binitawan niya bago umalis. Pakiramdam ko tuloy, kahit dumating na ang gabi, ayaw akong tantanan ng araw na ito.Umakyat ako sa kwarto, mabagal, parang bawat galaw ay may bitbit na toneladang pagod. Pag-upo ko sa kama, agad ko itong naramdaman—yung klase ng panghihina na hindi lang galing sa katawan, kundi sa isip at puso na sobrang piniga buong maghapon.Narinig ko ang mga hakbang ni Javier, paunti-unting lumalapit. Hindi siya nagsalita agad. Hindi rin siya nagmamadali. Parang nag-aalangan kung dapat ba niyang basagin ang katahimikan ko.“Sol...” tawag niya, mababa at maingat.Dahan-dahan ko siyang nilingon. Kita ko sa mukha niya ang pag-aalala—yung uri ng ekspresyong hindi niya madalas ipakita sa kahit kanino. Nasa tabi siya ng kama ngayon, nakay

Hindi ko alam kung kailan eksaktong nagsimulang bumigat ang talukap ng mga mata ko. Ang alam ko lang, habang tumatakbo ang sasakyan sa mahabang kalsada, pakiramdam ko unti-unting hinahatak pababa ang katawan ko ng pagod na ilang araw ko nang kinikimkim.Tahimik ang loob ng kotse. Hindi yung uri ng katahimikan na nakakailang—kundi yung mapayapa. Yung tipong hindi mo kailangang magsalita para maramdaman mong may kasama ka.Si Javier ay nakatuon sa daan ang atensyon. Diretso ang tingin sa daan, pero paminsan-minsan ay sumusulyap siya sa akin, parang tinitingnan kung okay lang ba ako.Napansin niya siguro ang bahagyang pag-ikot ng ulo ko.“Sol,” tawag niya, maingat. “Nahihilo ka na naman?”Hindi ko agad nasagot. Huminga lang ako nang malalim, saka tumango.“Medyo,” sagot ko. “Parang, parang hindi ako okay.”Agad siyang nagmenor at binagalan ang takbo. “May motel dito sa unahan. Mag-stop over muna tayo.”“Hindi ba—” pilit kong sabi, pero naputol din dahil sa pag-angat ng kung ano sa sikmur

Kinabukasan, nagising ako sa ingay.Hindi iyon yung ingay ng alarm clock o sigaw ng manok sa likod-bahay na nakasanayan ko noong bata pa ako. Iba ang tunog—magulong bulungan, mga yabag, may humahalong tunog ng camera shutter at boses na pilit binababa pero hindi kayang itago ang excitement.Parang may piyesta.O mas tama—parang may inaabangan.Dahan-dahan akong bumangon mula sa hinihigaan ko. Ilang segundo akong nakaupo lang sa gilid ng kama, pilit inuunawa kung saan nanggagaling ang kaba sa dibdib ko. Akala ko sanay na ako. Akala ko napagdaanan ko na ang pinakamalala noong isang araw—ang press sa labas ng building, ang mga tanong na walang pakialam sa damdamin ko, ang mga matang parang hinuhubaran ka ng pagkatao.Pero mali pala ako.Mas iba pala kapag mismong bahay mo na ang pinasok ng ingay ng mundo.Lumapit ako sa bintana at bahagyang sinilip ang labas.At doon ako napahigpit ng hawak sa kurtina.Puno ang labas ng bahay namin ng mga tao.May mga kapitbahay—mga pamilyar na mukha na

Pagkatapos ng pananghalian ay napuno kami ng kwentuhan. Si Javier ay parang matagal ng parte ng pamilya namin.Hinihiling ko na sana ay rito na lang kami. May mga ingay man sa labas pero alam kong dito sa loob ay makakahanap kami ng kapayapaan.Tahimik na ulit ang bahay nang matapos ang hapunan. Isa-isa nang pumasok sa kwarto ang mga kapatid ko, si Mama ay nagliligpit sa kusina kahit ilang beses ko nang sinabing ako na ang gagawa, at si Papa naman ay naupo sa labas, katabi ang radyo, parang binabantayan ang gabi.Ako ang naiwan sa sala.At si Javier.Hindi kami nag-usap agad. Parang pareho naming nararamdaman na kailangan munang huminga ang lahat bago magsalita. Umupo ako sa bangkong kahoy malapit sa bintana. Kita ko ang madilim na langit sa labas, ang ilang bituin na pilit sumisilip sa pagitan ng ulap. Tahimik ang probinsya sa ganitong oras—ibang-iba sa siyudad na kahit hatinggabi ay hindi natutulog.Narinig ko ang mahinang yabag ng paa niya papalapit.“Hindi ka pa matutulog?” tanong

Hindi ko akalaing darating ang araw na pag-uusapan namin ang kasal na parang isa lang itong ordinaryong plano—parang pagdedesisyon kung anong ulam ang lulutuin bukas. Pero heto kami, nakaupo sa maliit naming sala, magkakaharap, at ang salitang kasal ay paulit-ulit na lumulutang sa hangin na parang usok na ayaw mawala.Umaga pa lang pero ramdam ko na ang bigat ng araw. Hindi pa man sumisikat nang tuluyan ang araw sa Santa Ana, parang handa na itong maningil ng luha. Huling araw namin dito ni Javier.Nasa harap namin si Mama, tahimik pero alerto. Si Papa naman ay nakasandal sa sandalan ng upuan, seryoso ang mukha—ang klase ng katahimikan na alam mong nag-iisip nang malalim. Ang mga kapatid ko ay nasa gilid, kunyaring busy pero halatang nakikinig sa bawat salita.At sa tabi ko, si Javier.Hindi na siya naka-coat o corporate uniform. Simpleng polo lang, naka-jeans. Pero kahit ganoon, ramdam pa rin ang presensya niya—hindi bilang CEO, kundi bilang lalaking handang humarap sa desisyon na ba