All Chapters of Carrying My Ex-Boss Child: Chapter 51 - Chapter 60

Tahimik ang buong condo.Hindi iyon ang katahimikang nakakapanatag, kundi iyong katahimikang parang may binabantayan—parang bawat tunog ay may kahulugan, at bawat galaw ay maaaring makagambala sa isang bagay na marupok.Nakahiga pa rin ako sa kama nang maramdaman kong bumukas ang pinto ng kwarto. Dahan-dahan ang pagbukas, maingat, parang ayaw magdulot ng kahit kaunting ingay. Hindi ako agad lumingon. Hindi ko rin agad binuksan ang mga mata ko.“Magpahinga ka muna,” narinig kong sabi ni Eli, mababa ang boses. Hindi malamig, hindi rin pilit—seryoso at diretso. “Bukas na tayo ulit mag-uusap.”Dahan-dahan akong umupo. May kaunting hilo pa rin, pero mas malinaw na ang pakiramdam ko kumpara kanina. Parang may manipis na ulap na unti-unting umaangat mula sa isip ko, pero hindi pa tuluyang nawawala.“Naghanda na ako ng pagkain mo,” dagdag niya. “Kumain ka muna at saka matulog ulit. Aalis muna ako.”Napatingin ako sa kanya. Nakatayo siya malapit sa pinto, hawak ang susi ng kotse at suot ang pa

Tahimik ang umaga sa condo.Hindi iyong katahimikang payapa—kundi iyong katahimikang mabigat, parang may nakadagan sa dibdib ko mula nang magmulat ako ng mga mata. Hindi pa rin nawawala ang bigat ng mga salitang sinabi ni Sylvia kagabi.Nakaupo ako ngayon sa harap ng bintana, yakap ang tuhod ko, nakatingin sa malayong gusali. Ang lungsod ay abala na naman—mga sasakyang nagmamadali, mga taong tila may direksyon ang buhay. Samantalang ako, pakiramdam ko’y nasa pagitan pa rin ng kahapon at bukas.Sa unang pagkakataon matapos ang lahat ng nangyari, pinilit kong balikan ang mga alaala ko tungkol kay Javier—hindi bilang dati kong boss, hindi bilang 'fiance', hindi bilang ama ng dinadala ko, kundi bilang isang tao.At doon ko napagtanto ang katotohanang matagal ko nang iniiwasan.Hindi ko pala talaga siya kilala.Akala ko noon, kilala ko na siya sa paraan ng paghawak niya sa kamay ko kapag natatakot ako. Sa paraan ng pagyakap niya sa akin tuwing gabi kapag ginugulo ako ng bangungot. Sa mga

Pabalik na sana ako sa siyudad.Tahimik ang kalsada habang naghihintay ako sa waiting shed. Ang uri ng katahimikang mapanlinlang—yung akala mo ay ligtas ka na, pero sa bawat segundo ay may nakaambang panganib.Nakaupo lang ako habang nagmamasid sa maaliwalas na kalangitan, nakasandal ako sa malamig na poste, pinagmamasdan din ang mga dumadaan na sasakyan, ang mga ibon na malayang lumilipad.Ang dibdib ko ay mabigat, pero may kakaibang kapanatagan. Para bang matapos ang pagdalaw sa puntod ng pamilya ko, may isang bahagi ng sarili ko ang naiwan doon—ang takot na matagal kong pasan.Hindi ko alam na iyon pala ang huling sandaling payapa. Napansin ko ang unang itim na kotse na huminto sa unahan—isang sedan na masyadong malinis, masyadong bago para sa ganitong kahabang kalsada.Hindi ko pinansin. Maraming dumaraan. Wala akong dahilan para magduda.Hanggang sa dumagdag ang isa pa.At isa pa.Tatlo.Apat.Parang mga aninong sabay-sabay gumalaw.Bumilis ang tibok ng puso ko. Umupo ako nang ma

Papalubog na ang araw nang nang makarating kami ni Janine sa malawak na bakuran ng mansyon nina Sylvia at Rafael. Sa tuwing napapatingala ako sa mga matatayog na pader at sa mismong istruktura ng mansyon, hindi ko maiwasang makaramdam ng kakaibang tahimik na respeto.Hindi ito simpleng mansyon lang— para itong maliit na palasyo na itinayo sa gitna ng katahimikan. Malalawak ang hardin, puno ng pine trees, at malamig ang hangin na tila yumayakap sa akin habang bumababa ako ng kotse. Hindi ko alam kung bakit, pero sa mga ganitong sandali ko ramdam ang limang taong lumipas — limang taon kong pilit binuo ang pagkataong gumuho. Sa mansyon na ito ako nabuo muli, kasama ang mga taong hindi ko kaano-ano pero minahal ako ng totoo.Hinawakan ko nang mas mahigpit ang kamay ni Janine. Suot niya ang kaniyang lavender dress na may maliit na ribbon sa likod, at sa bawat paglakad niya’y tumatalbog ang mahabang buhok niya. Napangiti ako. Siya ang araw ko. Ang dahilan kung bakit humihinga pa ako kahit g

Hindi ko iyon inasahan mula sa kanya. Hindi ko alam kung kailan nagsimulang lumalim ang pagtrato niya sa akin. O ako lang ba ang nakakaramdam? Ayokong bigyan ng malisya—pero may kiliting hindi ko maamin kahit sa sarili.Tumikhim si Rafael, parang nagbabalik sa seryosong tono ng meeting. “Hindi ito totoong kasal, malinaw iyon. Pero sa mata ng publiko, oo. Pansamantala. Hanggang makuha natin ang ebidensya at malaman ang buong katotohanan.”Napahinga ako nang malalim. Muli kong naalala ang mukha ni Javier—ang mata niyang minsang nangako sa akin ng habambuhay, pero natawa habang dumaraan ang buhay ko sa bingit ng kamatayan. May kirot. May bigat. Pero may apoy.“Kung ito ang paraan para mabawi ko ang buhay ko...” marahan kong sabi. “Gagawin ko. Para mabigyan ko rin ng hustisya ang buo kong pamilya.”Napangiti si Sylvia, may halong lungkot pero may tapang. “Mabuti at handa ka na.”Pero hindi pa doon natatapos ang bigat ng gabing iyon.Naglabas si Rafael ng folder mula sa drawer ng side tabl