บททั้งหมดของ Carrying My Ex-Boss Child: บทที่ 61 - บทที่ 70

Tatlong buwan ang lumipas mula noong araw na nakita ko si Javier sa mall. Tatlong buwan ng tahimik na paghinga, pero bawat gabi ay parang may nakadagan sa dibdib ko. Kahit hindi ko sinabi agad kina Tita Sylvia at Tito Rafael, hindi ko rin kayang ikubli habambuhay.Nang gabing iyon mismo, habang si Janine ay nakatulog na may yakap sa plush toy na binili namin, nakaupo ako sa gilid ng kama, hawak ang telepono, nanginginig. Tinipa ko ang mensahe kay Eli, burado ulit. Type ulit, burado ulit. Hanggang sa wala nang natira kundi ang boses sa isip ko — kahit hindi ko sabihin, darating ang araw na malalaman nila.At nang sinabi ko sa kanila kinabukasan, hindi pagsisigaw ang nakuha ko — kundi mas malalim na katahimikan. Mas mabigat pa sa sermon. Si Tita Sylvia ay niyakap ako nang mahigpit, si Tito Rafael ay seryosong tumungo at agad nag-monitor ng CCTV report sa araw na iyon, habang si Eli ay tiningnan lang ako. Walang salita. Pero ramdam ko ang bigat ng titig niya — hindi galit, kundi takot pa

Kinabukasan matapos namin makapagpahinga, maaga akong nagising kahit kulang ang tulog. May kirot sa katawan ko, hindi dahil sa pagod sa biyahe, kundi dahil sa bigat ng pupuntahan namin ngayon. Bago pa tuluyang lumiwanag ang langit, bumangon ako at inayos ang buhok kong nakalugay. Nakatingin lang ako sa salamin—ibang mukha na ang nakikita ko. Hindi na iyon ang Sol na dating alam ng lahat. Mas matatag ang mata, mas matapang ang puso, pero may sugat pa rin na hindi gumagaling.Lumapit sa akin si Janine, nakahila pa ang kumot habang nag-aantok. "Mommy… where are we going today?"Lumuhod ako para ka-level niya. “Baby, pupunta tayo kay lolo at lola at sa mga kapatid ko. Hindi mo sila inabutan, pero gusto kong ipakilala ka sa kanila.” Pinunasan ko ang munti niyang mata. “They’re watching us from heaven.”“Like angels?” tanong niya habang kumikislap ang mata.“Exactly. Like angels.” Hinalikan ko siya sa noo. “Mag-aayos ka na, ha? We have a long day ahead.”Habang nagbibihis si Janine, narinig

Tahimik ang byahe pabalik. Hindi na kagaya kanina. Ang hangin sa loob ng sasakyan parang puno ng usok ng tanong na hindi masabi. Walang radyo, walang ingay — tanging pag-ikot lang ng gulong sa kalsada, ang marahan, paulit-ulit na tunog na parang kumakatok sa utak ko.Kung kanina ang bigat dahil sa puntod at sa muling pagkaharap kay Javier, ngayon mas mabigat. Parang may nakaupo sa dibdib ko, nakaapak sa puso ko, pinipigilan akong huminga ng maluwag.Nakatingin si Janine sa labas ng bintana habang yakap si Koko, tahimik. Iyon ang unang beses ko siyang nakitang hindi nagsasalita nang mas matagal kaysa isang minuto. Parang may gumugulo sa isip niya, gaya ko.Si Eli naman nasa manibela, nakapikit-pikit minsan na parang nag-iisip, pero steady ang kamay. Hindi siya nagsasalita, pero alam kong ramdam niya ang tensiyon, na parang anumang oras ay puputok ang isang lihim na matagal naming hawak.Ako? Ako ang pinakamagulo. Ang utak ko parang libro na binuklat sabay-sabay ang pahina. Javier’s eye

Kinabukasan, halos hindi ako nakatulog nang maayos. Para akong nagising na may malaking batong nakapatong sa dibdib—hindi ko alam kung dahil ba sa nangyari kahapon sa sementeryo, o dahil sa mga tanong ni Janine na hindi ko na tinago ang mga sagot?Habang nakahiga ako, nakatingin sa puting kisame ng kwarto, pakiramdam ko parang umiikot pa rin ang mundo kahit nakahinto ako. Ang mga salitang binitawan niya kagabi paulit-ulit tumutunog sa tenga ko. Totoo, matalino siyang bata. Pero hindi ko akalaing ganun kabilis niyang makita ang mga bitak sa istorya ko. Hindi ko alam kung naipaliwanag ko ba nang mas tama.Pumikit ako at pilit inipon ang lakas ko. Kailangan kong bumangon. Kailangan kong maging normal sa harap nila. Normal. Parang walang nangyari. Parang hindi bumalik kahapon ang taong kinatatakutan kong makita muli.Paglabas ko ng kwarto, naamoy ko agad ang niluluto ni Tita Sylvia sa kusina—garlic fried rice at tuyo. Comfort food niya tuwing stressed. Nakaupo si Janine sa dining table ha

Hindi ko namalayan kung ilang beses ko nang idinikit ang noo ko sa malamig na salamin ng bintana mula nang mabalita ang pagkamatay ni Javier. Parang araw-araw, gabi-gabi, paulit-ulit lang ang tanawin— ang mga ilaw sa kalsada, ang mga taong abala sa sarili nilang problema, at ako, nakatingin sa kawalan habang unti-unting nilalamon ng kirot ang dibdib ko.At ngayon ay parang nakikisimpatya sa amin ang panahon, makulimlim sa labas, nagbabadyang umagos ang ulan.Isang linggo na ang lumipas simula nang i-anunsyo ang burol ni Javier. Isang linggong parang walang kulay ang paligid. Isang linggong halos nakababad si Mama Sylvia sa kwarto niya, lumalabas lang para kumain o para tingnan si Janine na halos hindi ko rin mapatawa gaya dati. Hindi naman siya dumiretso sa lamay, hindi rin siya basta-basta sumugod na parang teleserye. Alam niyang hindi ganoon kadali — hindi basta siya pwedeng pumasok doon at sabihing "Ako ang tunay na ina." Hindi ganoon kasimple ang reyalidad.Baka kung magpakita siy