Claimed by My Brother’s Forbidden Billionaire Rival의 모든 챕터: 챕터 121 - 챕터 130

NAKATAYO si Elijah sa harap ng law firm ni Bettina, kapansin-pansing mas pumayat kumpara dati. Ang suot niyang dark gray na casual outfit ay tila lumuluwag na sa kanyang katawan, na para bang hindi na ito akma sa dati niyang tindig. Tinatamaan siya ng sikat ng araw mula sa likuran, at sa halip na magbigay liwanag, lalo lamang nitong pinatingkad ang kanyang payat at nanghihinang anyo—parang isang taong matagal nang pagod, ngunit pilit pa ring tumatayo.Bahagyang kumunot ang noo ni Bettina nang makita siya. “Atty. Elijah, may kailangan ka ba?” malamig ngunit mahinahon niyang tanong.Mabigat ang paglunok ni Elijah, tila hirap magsalita. Nang sa wakas ay makabuo siya ng salita, paos ang kanyang boses, halos hindi na ito katulad ng dati niyang matatag na tono. “Pwede bang… mag-usap tayo? Tayong dalawa lang?”May kung anong pagsusumamo sa kanyang mga mata—isang desperasyong halos hindi na niya maitago. Malayo ito sa dating Elijah na malamig, may distansya, at tila walang pakialam sa kahit s

TAHIMIK ang byahe nila patungo sa villa. Si Evander ay nakatitig lang sa kalsada habang mahigpit ang panga, senyales na hindi siya kalmado.Napatingin si Bettina sa kanya at may alinlangan siyang nagsalita upang basagin ang katahimikan.“Galit ka ba?” mahinahong tanong niya.Hindi nagsalita si Evander, hindi man lang niya nilingon ang dalaga.Maingat na hinawakan ni Bettina ang shirt cuff ni Evander at inuyog iyon.“Gusto niya lang akong kausapin pero hindi ko naman alam na gagawin niya iyon. Mabuti na lang talaga na dumating ka, natakot ako.”Napalunok si Evander, lalo na’t hawak pa ng dalaga ang shirt cuff niya. Nawala ang seryoso niyang mukha, at paglingon niya kay Bettina, nanlambot ang ekspresyon niya. Tuluyan nang natunaw ang selos at galit na kanina lang ay halos lamunin siya nito.“Is this really such an insincere way to persuade someone?”Tinaas ni Evander ang kilay at bumalik ang tingin sa kalsada bago ipinarada ang sasakyan sa gilid.“What?”Nagulat si Bettina. Bago pa siya

PAGDATING ni Evander sa presinto, nakita niya agad si Luther na nakaupo sa mahabang bench, naka-cross legs pa. Kitang-kita agad ang kulay ginto nitong buhok sa ilalim ng ilaw.Wala itong magawa kaya iniikot-ikot lang nito ang hawak na bolpen. Nang marinig niya ang mga yabag sa likod niya, lumingon siya.Pagkakita kay Evander, ngumisi siya.“Uy, Kuya. Mabuti pinuntahan mo ako?”Hindi siya pinansin ni Evander at dumiretso siya sa pulis na may hawak ng kaso.Mabilis lang ang proseso. Wala pang sampung minuto, magkasunod nang lumabas ang dalawa mula sa presinto.Sa labas ng presinto, malamig ang hangin ng gabi. Binuksan ni Evander ang pinto ng kotse at tiningnan si Luther ng walang emosyon.“Sumakay ka na.”Tumango na lang si Luther, hindi na nagsalita at sumunod na lang. Pumasok siya sa passenger seat.Mabilis na dumaan ang kotse sa mga kalsada, si Evander ay hawak ang manibela gamit ang isang kamay, habang ang isa naman ay hinihila ang kanyang necktie.“Anong nangyari?” tanong ni Evande

UMINIT ang mga tainga ni Bettina. Mabilis siyang sumulyap sa tapat nila Luther at Ashwin—halatang-halata sa mga mukha nila ang pang-aasar habang nanonood. Sa ilalim ng mesa, malakas niyang sinipa si Evander.Hindi man lang kumurap si Evander. Sa halip, habang mahigpit pa rin siyang nakayakap kay Bettina, kinuha nito ang basong whisky na hindi pa nababawasan. Sinalin niya iyon sa sarili niyang baso at saka uminom.“Pampakalma,” bulong niya, ang boses mababa at paos, sapat lang para Kay Bettina.Ang bawat kilos ni Evander ay natural at punong-puno ng paglalambing. Hindi kayang manalo si Bettina sa kanya, kaya uminom na lang siya ng kaunti mula sa baso ni Evander. Nang gumuhit ang matapang na alak sa kanyang lalamunan, hindi niya napigilang mapakunot-noo dito.Isang bahagyang ngiti ang sumilay sa mga mata ni Evander. Eksakto sa mismong marka ng labi ni Bettina sa gilid ng baso, doon niya itinapat ang sarili niyang labi at tinungga ang natitirang alak sa isang lagukan.Kitang-kita ni Luth

“ELIJAH!”Nagulat at nagalit si Jiro sa nakita niya. Mabilis siyang lumapit, inagaw ang bote ng alak mula sa kamay ni Elijah, at malakas na ibinagsak sa mesa—BANG!“Anong ginagawa mo?! Nababaliw ka na ba?! Gusto mo bang mamatay?!” sigaw niya, halos pumiyok sa galit at pag-aalala.Bahagyang natapon ang laman ng bote at nabasa ang laylayan ng pantalon ni Elijah, ngunit wala itong naging reaksyon. Itinaas lamang niya ang walang laman niyang mga mata at tinignan si Jiro—walang bakas ng emosyon—bago muling ibinaba ang tingin sa sarili niyang kamay.“Tingnan mo nga ang sarili mo!” galit na galit si Jiro, halos sumakit ang dibdib niya. Hinila niya ito. “Tumayo ka! Tumayo ka!”Pero parang nakadikit si Elijah sa sahig—hindi man lang gumalaw. Sa halip, napangiti siya nang mahina—isang paos, basag, at mapait na tawa, punong-puno ng pangungutya sa sarili.“Mamatay? Heh… ano pa’ng silbi ng buhay na ’to…”“Bwisit ka!” tuluyan nang sumabog ang galit ni Jiro.Hindi na siya nagsalita pa. Yumuko siya a