Claimed by My Brother’s Forbidden Billionaire Rival의 모든 챕터: 챕터 91 - 챕터 100

Nasa loob ng Maybach si Leon at halos madurog na niya ang manibela sa higpit ng hawak. Litaw ang ugat sa kamay niya, at ramdam sa panga niya ang pagpipigil—yung tipong isang maling salita lang, sasabog na siya. Habang binabaybay niya ang tahimik na kalsada, bumibigat lalo ang dibdib niya. Sa isip niya, paulit-ulit ang pangalan ni Bettina, at sa bawat ulit, kasabay ang mukha ni Evander—yung lalaking ayaw niyang mapalapit sa kapatid niya kahit kailan. Ilang sandali, bigla niyang binagalan ang takbo. Kumayod ang gulong sa kalsada at tumili ang tunog bago tuluyang huminto sa harap ng isang exclusive villa—isang lugar na iilan lang ang nakakaalam at bihirang puntahan ng kahit sino.Maliwanag ang ilaw sa loob ng villa, pero may lamig sa aura nito—parang may katahimikang may itinatago. Kumatok si Leon. Hindi nagtagal, may kasambahay na lumabas at magalang siyang pinapasok.“Good evening po, Sir Leon,” bati ng maid.Tumango lang si Leon at dumiretso sa loob. Pagpasok niya, bumungad ang malak

“Ha… ano’ng sinabi mo?” Paos na paos ang boses ni Elijah, parang basag ang lalamunan niya sa kaba. “Sinong… sinong mag-e-engage kay Bettina? Kanino?”Nagulat si Jiro sa reaksyon niya. Parang may bumagsak sa sikmura niya sa takot. “H-hindi… Elijah, hindi mo alam? Malapit na ang engagement nina Bettina at si Evander. Kumakalat na ’yon sa business circle… next month na raw ang kasal nila…”Nakita ni Jiro kung paano namutla si Elijah sa isang iglap, yung tipong parang naubos ang dugo sa mukha nito. Nanigas ang panga, nanginginig ang labi, at sa mata niya, may halong gulat at hindi ito matanggap.“That’s impossible!” biglang tumayo si Elijah. Sa sobrang bigla ng paggalaw niya kaya natumba ang ashtray sa mesa. Kumalat ang mga upos at abo sa sahig.“Ako ang gusto niya… paano siya makikipag-engage sa iba?!” sigaw ni Elijah, pero mas tunog desperado, parang siya mismo ang pinipilit maniwala sa sinasabi niya.Tama, si Bettina ang may gusto sa kanya pero limang taong nakalipas iyon. Limang taon

Alas-singko na ng hapon. Hindi na umuulan, pero basa pa rin ang kalsada sa labas. Kumikinang ang mga ilaw ng siyudad sa mga bahaging may tubig. Sa law firm, sobrang tahimik dahil nagsiuwian na ang mga empleyado. Nakauwi na si Fiona at yung receptionist, at walang tao sa open office area. Isang ilaw na lang ang nakasindi—yung sa opisina ni Bettina.Nag-aayos si Bettina ng mga case file sa mesa, pero halatang wala sa ayos ang isip niya. Malinaw na rinig yung lagaslas ng papel sa katahimikan. Paminsan-minsan, napapatingin siya sa cellphone niyang nakapatong sa tabi—tahimik, walang message ni walang tawag.Alas-singko y medya na ngunit hindi pa dumating si Evander. Wala ring paliwanag. Walang text. Walang tawag.Nagtataka si Bettina dahil napaka-unusual iyon. Si Evander kasi yung tipong taong kapag may sinabi, tutuparin. Kapag sinabing susunduin ka, susunduin ka. At kahit may aberya, magsasabi ito.Kaya imbes na gumaan ang loob ni Bettina dahil nga ayaw niyang makita ito, mas lalo siyang n

Gumalaw ang labi ni Leon, parang ilalabas na niya yung matagal niyang kinikimkim—pero napaatras siya sa huling segundo. Nilunok niya ulit.Hindi puwede. Hindi niya kayang sabihin ’yon.Dahil kapag sinabi niya… si Bettina ang masasaktan.Ilang sandali pa bago siya muling nakapagsalita. Mababa ang boses niya, halos parang nakikiusap.“Bettina… maniwala ka naman sa’kin. Kahit ngayon lang. Kahit isang beses lang. Please?”Napapikit si Bettina. Eto na naman. Ganyan lagi si Leon—may sikreto, may tinatago, tapos ang gasgas na linyang para daw sa ikabubuti niya.“Kuya, hindi na nga ako bata.”“Bettina—”Pero pinutol ng dalaga agad. Malamig na ang dibdib niya. “Kung ayaw mong sabihin, ako na lang ang maghahanap. Ako na lang ang mag-iimbestiga.”Pagkatapos, tumalikod si Bettina at dali-daling lumabas ng greenhouse. Malakas niyang sinara ang pinto.Naiwan si Leon sa loob. Napapikit siya, nilunok yung bigat sa lalamunan na may halo ng inis at frustrasyon, kasi wala siyang magawa.***Sumakay ng e

Biglang bumigat ang dibdib ni Bettina. Kitang-kita niya kung paano umiwas ng tingin ang lalaki, at may kutob siyang hindi ito nagsasabi ng totoo.Hindi ba’t akala niya mortal enemies ang dalawa? Pero kapag may mga tanong na kailangang sagutin, pareho silang umiiwas. Pareho silang may itinatago. Ano ba talaga ang pinagtatakpan nila? Ano ang ayaw nilang sabihin sa kanya?Napansin ni Evander na biglang natahimik si Bettina. Ngunit sa paraan ng pag-ikot ng mga mata nito at sa bahagyang pagkunot ng noo, halatang abalang-abala ang isip ng dalaga. Hindi ito naniwala. Sa halip na mainis, tila mas naaliw pa siya.May sumilay na munting ngiti sa gilid ng kanyang labi.Walang babala, iniabot niya ang kamay niya sa dalaga. Mainit ang dulo ng kanyang mga daliri nang marahan niyang hawakan ang baba ni Bettina at bahagyang itaas iyon para mapatingin sa kanya.“Ano ang iniisip mo?” malambing na tanong ni Evander.Dahan-dahang humaplos ang hinlalaki niya sa panga ni Bettina.Sa simpleng dampi na iyon,