Claimed by My Brother’s Forbidden Billionaire Rival의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

“KUYA…” mahina niyang sabi, halos hindi marinig. “Gutom na ako. Hindi pa kasi ako kumakain simula kanina…” Hindi naman nagsisinungaling si Bettina. Totoong gutom siya—pero aminado rin siya sa sarili niya na ginamit niya ’yon para kumalma ang kuya niya. Kasi kung makikipagmatigasan siya kay Leon, alam niyang talo siya. Hindi lang sa lakas ng loob. Pati sa bigat ng boses nito. Pati sa bigat ng pagmamahal na minsan… parang nakakabusalan kapag nasobrahan. Dahan-dahan niyang itinaas ang tingin niya, tapos hinila nang bahagya ang manggas ng coat ni Leon, parang simpleng pakiusap lang, parang bata pa rin kahit matanda na. “Alam mo yung… favorite mo dati?” sabi niya, medyo pa-cute pero hindi pilit. “Yung tomato and egg noodles.” Napakunot ang noo ni Leon, pero hindi na kasing talim kanina. “Bettina—” “Lulutuin ko,” mabilis na singit ni Bettina, may maliit na ngiti pero halatang kinakabahan din. “Five minutes lang. Promise. Parang dati.” Hindi agad sumagot si Leon. Pero unti-unting luma

MAS malaki at mas marangya ang mansyon ng pamilyang Hudson kumpara sa pag-aari ng pamilyang Imperial. Malawak ang bakuran nito, maayos ang pagkakagupit ng damuhan, at ang mansyon mismo ay halatang sagisag ng yaman at kapangyarihang naipon ng pamilya sa paglipas ng mga taon. Isang itim na Rolls-Royce Phantom ang tahimik na pumasok sa gate ng mansyon. Dahan-dahan itong dumaan sa kakagupit lamang na damuhan bago tuluyang huminto sa mismong harapan ng bahay. Bumukas ang pinto ng sasakyan at bumaba si Evander. Suot pa rin niya ang perpektong tabas na itim na suit—maayos, elegante, at walang bahid ng gusot. Tuwid ang kanyang tindig, malamig ang kilos, at ang presensiya niya pa lamang ay sapat na upang maramdaman ang bigat ng kanyang katauhan. “Bumalik na si Evan!” masayang sigaw ni Manang Ely, ang matandang katiwala ng pamilyang Hudson. Hindi niya mapigilan ang tuwa nang makita ang binatang halos siya mismo ang nagpalaki. “Good afternoon po, Manang Ely,” magalang na bati ni Evander, baha

MABILIS ang tibok ng puso ni Bettina habang hinihintay niya ang susunod na sasabihin ni Leon. Para bang may kung anong mabigat na katotohanan ang nakabitin sa hangin—isang bagay na ilang sandali na lang ay lalabas na sana sa bibig ng kanyang kuya. Ngunit sa halip, pilit iyong nilunok ni Leon. Bigla siyang tumalikod at ipinatong ang dalawang kamay sa malamig na salamin ng bintana. Namutla ang kanyang mga daliri sa tindi ng pagkakahawak, at ang likod niya’y naninigas, puno ng galit at pagpipigil. “Kuya?” nagulat si Bettina sa reaksyon niya. Mas lalo pang kumabog ang dibdib niya sa kaba. “Anong ginawa ni Evander?” Hindi humarap si Leon. Sa pagitan ng nagngangalit niyang mga ngipin, mariin siyang nagsalita. “Forget it. Basta tandaan mo lang—lumayo ka sa kanya. Hindi siya mabuting tao, Bettina.” Natigilan si Bettina habang nakatingin sa tensyonadong likod ng kanyang kuya. Hindi niya maiwasang mag-isip—ano ba talaga ang ginawa ni Evander para kamuhian siya ni Leon nang ganoon? “May ki

“SHUT UP!” mariing sabi ni Elijah. Umumbok ang litid sa gilid ng kanyang leeg, at namuti ang mga daliri niya sa sobrang higpit ng pagkakakapit sa USB.Nakatitig lang si Evander sa kanya, malamig at nakakatakot ang tingin.“Akala mo, Evander, hindi ko alam ang binabalak mo? Sinasadya mong lapitan si Bettina dahil…”“Elijah!” biglang sumabat si Bettina, dahilan para maputol ang susunod sana nitong sasabihin.Lumabas si Bettina mula sa likod ni Evander, at napako ang tingin niya sa USB na hawak ni Elijah. “Ako na ang lulutas sa kaso ni Agatha. Tungkol naman sa ebidensyang hawak mo…”Sandali siyang tumigil, saka malinaw na sinabi, “Ayokong magkaroon ng utang na loob—lalo na sa’yo.”“Tapos na tayo, matagal na. So please, don’t come looking for me again,” dagdag na sabi niya.Ang mga salitang ’yon ay parang sipit na bakal na unti-unting nagmamarka sa puso ni Elijah. Biglang sumikip ang dibdib niya hanggang sa dumilim ang paningin, at nanghina ang mga tuhod niya—halos hindi siya makatayo nang

SA loob ng isang pribadong villa sa Cebu, hinaharangan ng makakapal na kurtina ang liwanag mula sa labas. Sa malaking kama, nakadapa ang hubo’t hubad na katawan ni Edith sa dibdib ni Rexan Hudson—katatapos lang nilang magsiping.“Grabe… napagod ako ro’n,” habol-hiningang sabi ni Edith.Samantala, hingal namang nakatingin si Rexan kay Edith. Marahan niyang hinaplos ang likod nito. Lumapit siya sa leeg niya at pabulong na tumawa. “Hindi ba dahil sobrang makulit ka…”“Bwisit ka.” Bahagya niyang tinapik ang dibdib ng lalaki, saka tumingala. “Sige na nga, sabihin mo… sino ang mas magaling? Ako ba o ang asawa mo?”Natigilan si Rexan saglit, saka mariin niyang niyakap si Edith. “Ba’t mo pa binabanggit ’yon? Para siyang poste—walang reaksyon, malamig. Di tulad mo… maganda na, magaling pa.”Napangiti si Edith na parang nanalo sa lotto. Hinalikan niya si Rexan. Hindi nagtagal, unti-unting bumalot muli ang mga mahihinang ingay sa buong kuwarto.Matagal-tagal pa bago sila tuluyang huminto.Pagod n