جميع فصول : الفصل -الفصل 170

ย้อนเวลากลับไปเมื่อหลายวันก่อนหน้านั้น นับตั้งแต่กลับมาจากชายแดน อาซือหลันก็ไม่เคยเยื้องกรายไปที่เรือนจุ้ยหลิ่วของซินเซียงอีกเลย กลับอยู่ที่เรือนจวิ้นเหอกับเจิ่งเสวี่ยอิ๋งเท่านั้นไม่ว่าจะนอนค้างแรม รับประทานอาหารสามมื้อ ซ้อมอาวุธที่หน้าเรือน หรือแม้แต่อ่านตำราก็ถึงขั้นสั่งให้บ่าวรับใช้ย้ายตำราจากห้องหนังสือมาไว้ที่เรือนจวิ้นเหอแทน จนเจิ่งเสวี่ยอิ๋งเริ่มเอือมระอา“วันนี้ ข้าไปทำงานก่อนนะ แล้วข้าจะรีบกลับมาทานอาหารมื้อเย็นกับเจ้า!” อาซือหลันบอกยิ้ม ๆ หลังจากที่รับประทานอาหารเช้าร่วมกันเสร็จแล้ว ประโยคนี้ได้กลายเป็นคำพูดที่เจิ่งเสวี่ยอิ๋งได้ยินจนคุ้นหูเจิ่งเสวี่ยอิ๋งยิ้มรับ ก่อนจะตอบกลับเช่นทุกวัน “เจ้าค่ะ รีบกลับมานะเจ้าคะ ข้ารอท่านพี่อยู่”เพียงเท่านี้ อาซือหลันก็ไปทำงานด้วยใบหน้าที่เบิกบานไปตลอดทั้งวัน...เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเห็นท่าทางเริงร่าของสามีที่ก้าวเท้าออกจากเรือนจวิ้นเหอแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าราวกับเด็กน้อยที่ได้ทานถังหูลู่ของโปรดจนอิ่มท้องดูท่าชีวิตของนาง คงจะไม่ต้องทนทุกข์เช่นแต่ก่อนแล้วกระมัง...?หากชีวิต

“ข้าขอโทษ...” เสียงของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งแผ่วเบา หากแต่สามารถดึงอาซือหลันให้กลับมามีสติได้ในทันใด“เดี๋ยวนะ เดี๋ยวก่อน!” อาซือหลันยกมือขึ้นมาหยุดอีกฝ่าย พร้อมกับถามเสียงสูง “เจ้าเขียนเหอหลีอย่างนั้นรึ?”เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเม้มริมฝีปาก แล้วพยักหน้าลงอย่างช้า ๆ “ก็ยามนั้น ท่านพี่เมินเฉยต่อข้า อีกทั้งยังหลงอนุละเลยภรรยา ทำร้ายจิตใจข้าทุกวัน จนข้าเสียใจแทบไม่อยากจะอยู่ในจวนแม่ทัพแห่งนี้ต่อไปแล้ว”ฮึก!!ทุกคำพูดของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งราวกับเกาทัณฑ์ที่ปักลงอกของอาซือหลันแทบทุกประโยค จากที่เขากำลังจะขุ่นเคืองก็ดับสลายกลายเป็นความละอายใจและสำนึกผิดขึ้นมาแทนที่แขนหนาที่ตกลงเมื่อครู่กลับเลื่อนขึ้นมาโอบกระชับอีกครั้ง พร้อมเสียงถอนหายใจ “เล่าทุกอย่างให้พี่ฟังได้ไหม?”เมื่อได้ยินเสียงของเขาที่อ่อนลง อ้อมกอดอบอุ่นโอบล้อมตัวนางอีกครั้ง ทำให้เจิ่งเสวี่ยอิ๋งใจชื้นขึ้น ก่อนที่จะเล่าทุกอย่างให้เขาฟังอย่างไม่ปิดบัง“ข้า... เสียใจที่ท่านไม่สนใจข้าเป็นอย่างมาก ยามนั้น ข้าจึงไม่ต้องการที่จะอยู่ที่นี่อีกต

เมื่อเวลาผ่านไปราว ๆ หนึ่งเค่อ บานประตูเรือนจวิ้นเหอจึงถูกเปิดออกอย่างแรงอาซือหลันก้าวเท้าออกมาด้วยใบหน้าที่โกรธขึ้ง รอยฝ่ามือห้านิ้วประดับบนแก้มสากอย่างชัดเจน จนบรรดาคนสนิทที่อยู่ยืนอยู่หน้าเรือนพากันตกใจ!ไฉ่หง ชุนจี๋ และนีการีบมองข้ามไหล่ของนายท่านเข้าไปในเรือน ก่อนที่จะเบิกตากว้าง เมื่อเห็นสภาพเรือนที่เละเทะไม่มีชิ้นดี จานขนมถ้วยชาแตกกระจาย โต๊ะเก้าอี้ล้มระเนระนาดร่างบอบบางของนายหญิงทรุดตัวนั่งร้องไห้อยู่ที่กลางเรือน ทรงผมยุ่งเหยิงเล็กน้อย ฟุบใบหน้ากับฝ่ามือกำลังร้องไห้ตัวโยน“นายหญิง!” พวกนางสามคนพากันวิ่งแทรกผ่านนายท่านเข้าไปในเรือน “นายหญิงเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?”“ร้อง! ร้องไห้อยู่นั่นแหละ! เจ้าร้องจนข้าปวดหูไปหมดแล้ว!!” อาซือหลันตวาดลั่นด้วยดวงตาที่แดงก่ำ “เจ้าอย่าคิดนะว่าร้องไห้เช่นนั้นแล้วข้าจะสงสาร! แล้วอย่าได้คิดว่าแม้สำนักว่าการจะประทับตราลงในเหอหลีนั่นแล้ว ข้าจะปล่อยเจ้าไป!!”“ต่อให้ข้ากับเจ้าแยกทางกันแล้ว แต่เจ้าก็ต้องถูกลงโทษ!! จาฮาน!” อาซือหลันเรียกคนสนิทเสียงดัง

และเพราะมีความร่วมมืออย่างลับ ๆ ของอาซือหลัน นั่นจึงทำให้โรงเตี๊ยมหงเหอและโรงหมอซื่อไห่ถังประสบปัญหาขาดสภาพคล่องทางการเงินในที่สุดอาซือหลันซึ่งเลือกหมกตัวอยู่ในห้องหนังสือมาหลายวันในช่วงกลางวัน ในขณะที่กลางคืนก็ดอดเข้าไปนอนกอดเจิ่งเสวี่ยอิ๋งในเรือนโยวจิ้งที่ท้ายจวนทุกคืนในที่สุด แขกคนสำคัญก็มาเยือนถึงจวนแม่ทัพ ครั้นได้ยินว่าเฉียนต้ากวงมาเยี่ยมพร้อมแม่สื่อซ่ง อาซือหลันก็เข้าใจได้ในท้ายที่สุดว่าพวกมันต้องการอะไรจากเขา!!อาซือหลันต้อนรับแขกที่ไม่ได้เชิญที่ห้องรับรองแขกหลักของจวนแม่ทัพ ในขณะที่เฉียนต้ากวงและแม่สื่อซ่งมาด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มแม่สื่อซ่งเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาด้วยรอยยิ้มกว้าง “ท่านแม่ทัพ พวกข้าต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่งที่มาโดยไม่ได้นัดล่วงหน้าเช่นนี้ แต่พอดี เถ้าแก่เฉียนได้มาปรึกษาข้าและเห็นว่าท่านแม่ทัพกำลังเดือดร้อน จึงขอมาเยี่ยมเยียนกะทันหันเช่นนี้”อาซือหลันขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างคร้านที่จะสนทนาต่อความ จึงถามอย่างเข้าประเด็นในทันที “ไม่ทราบว่าวันนี้ที่ท่านทั้งสองมา มีธุระอันใดหรือ?”เฉียนต้ากวงไม่รอช้า กล่าวต

เมื่อเวลาผ่านไปครบครึ่งชั่วยาม อาซือหลันลุกขึ้นสะบัดแข้งสะบัดขา แล้วจึงหันไปช่วยประคองเจิ่งเสวี่ยอิ๋งให้ลุกขึ้นตาม แต่ด้วยเจิ่งเสวี่ยอิ๋งไม่ค่อยโดยทำโทษเช่นนี้บ่อยนักยามลุกขึ้นจึงมีอาการขาอ่อนแรงเล็กน้อยอาซือหลันเห็นอย่างนั้น จึงย่อตัวช้อนร่างของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งขึ้นอุ้ม แล้วพาเดินกลับไปที่เรือนจวิ้นเหอ แม้ว่าตอนแรกดวงตากลมโตจะฉายแววงุนงง เนื่องจากช่วงเกือบหนึ่งเดือนมานี้ นางอาศัยอยู่ที่เรือนโยวจิ้งจนเคยชินภาพเรือนจวิ้นเหอปรากฏสู่สายตาอีกครั้ง โคมไฟประดับรอบเรือน ผ้าไหมสีแดง รวมถึงอักษรคู่มงคลแปะตกแต่งสร้างบรรยากาศรักหวานชื่นมาแต่ไกลดวงตากลมโตของนางเบิกกว้างเล็กน้อย ก่อนจะตวัดมองร่างสูงที่กำลังอุ้มนางอยู่“ท่านพี่อุ้มข้าเข้าไปในเรือนจวิ้นเหอเช่นนี้ มิกลัวว่าเจ้าสาวในเรือนจะตกใจเอาหรือ?”อาซือหลันขมวดคิ้วคิดตามคำพูดของฮูหยิน ก่อนที่จะเปล่งประกายวิบวับ เมื่อเข้าใจว่านางหมายถึงสิ่งใด “เจ้าสาวของข้าก็มีแต่คนในอ้อมแขนของข้าเท่านั้นแหละ”พูดจบ เขาก็กระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นเป็นการสื่อว่าเขาหมายถึงเจ้าสาวคนใด“แ