جميع فصول : الفصل -الفصل 180

ประโยคคำถามที่ชวนงุนงงของเจิ่งเสวี่ยอิ๋ง ทำเอาอาซือหลันสับสนไปชั่วครู่ หากแต่ประสบการณ์ในการสลับร่าง ทำให้อาซือหลันเข้าใจไปว่านางกลัวว่าวันหนึ่ง นางอาจจะต้องสลับร่างกับผู้อื่นอีกกระมัง?อาซือหลันคลายแรงกดเปลี่ยนเป็นจับไหล่บางไว้ แล้วโน้มหน้าผากไปแนบกับหน้าผากของนาง สองสายตาสบกัน“ไม่ว่าเจ้าจะเป็นผู้ใด ข้าก็รักเจ้า รักในตัวตนและจิตใจของคนที่อยู่ต่อหน้าข้าคนนี้” อาซือหลันตอบอย่างแน่วแน่ “ข้าสารภาพว่าข้าไม่เคยคิดที่จะรักเจ้ามาก่อน... จนกระทั่งวันที่เราได้สลับร่างกัน ข้าจึงเพิ่งได้รู้ว่าสิ่งที่เจ้าพบเจอมานั้น มันหนักหนาเพียงใด แต่เจ้าก็ช่างอดทนและเข้มแข็งเสียเหลือเกิน”“ครั้งแรก ข้าเพียงนึกประทับใจในความเข้มแข็งนั้น... ต่อมาในคืนที่เราได้คุยกันอย่างตรงไปตรงมา เจ้าปฏิเสธที่จะมอบอำนาจในจวนของข้า ยอมรับตามตรง คราวแรก ข้าก็นึกขุ่นเคืองเจ้าไม่น้อย เหตุใดจึงไม่ว่าง่ายนักนะ หากแต่อีกมุม... กลับทำให้ข้ารู้สึกว่าเจ้ามีชีวิตชีวา เป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นเสียเหลือเกิน และข้าว่า... ข้าชอบที่เจ้าเป็นแบบนั้น”“ท่านพี่เป็นคนชอบความรุนแร

เสียงครางของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งดังลั่น เมื่ออาซือหลันย้ายริมฝีปากมาครอบครองเม็ดอิงเถากลางอกของนางข้างหนึ่ง ปลายลิ้นร้อนตวัดไล้เลีย สลับดูดดึง ส่วนมืออีกข้างก็นวดเฟ้น ใช้ปลายนิ้วบีบขยี้ จนเจิ่งเสวี่ยอิ๋งแทบทนไม่ไหวมือเล็กจากที่จิกเล็บลงบนไหล่หนา ต้องเลื่อนไปขยำเส้นผมหนานุ่มของคนที่บรรจงลากปลายลิ้นทรมานนางอยู่“ท่านพี่... อึก...”แผ่นหลังของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งยกสูงขึ้นจากเตียงด้วยอารมณ์เร้นลึก ส่งให้ความอวบอิ่มของนางเข้าปากเข้ามือของคนด้านบนมากยิ่งขึ้น ในขณะที่นางก็รู้สึกถึงความชื้นแฉะระหว่างขาเรียวรวมถึงท่อนเนื้อบางส่วนของสามีที่แข็งขึงขึ้นเรื่อย ๆท่ามกลางเสียงครวญครางของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งผสานไปกับเสียงสัมผัสลูบไล้ที่อาซือหลันสร้างขึ้น หลังจากที่เขาดื่มด่ำเม็ดอิงเถาข้างหนึ่งจนเปียกแฉะไปด้วยน้ำลายแล้ว เขาก็ย้ายไปอีกฝั่งอย่างไม่ยอมน้อยหน้ามือหยาบกร้านข้างที่ว่างอยู่เลื้อยต่ำลงไปที่ปลายเนินสาว ลูบไล้กลีบบุปผาที่ฉ่ำวาวไปด้วยน้ำหวานเหนียวใส“อ๊ะ! อ่ะ อื้อ~~” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเด้งตัวขึ้นจากเตียงสูง เมื่อรู้สึกได้ถึงปลายนิ้วของสามีที่ล

แผ่นหลังของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งหยัดตรง เพื่อปรับร่างกายให้สอดรับกับแท่งหยกของสามีที่เหยียดยาวทิ่มแทงอยู่ในร่างของนาง สองมือค้ำลงบนหน้าท้องเป็นลอนของอาซือหลันหน้าท้องนี่...มือเล็กลูบไล้ไปตามกล้ามเนื้อหน้าท้องเป็นลอนเล็ก ๆ ท่ามกลางสายตาที่เข้มขึ้นของอาซือหลัน เพราะเขารู้ดีว่าฮูหยินของตนหลงใหลในกล้ามเนื้อหน้าท้องมากเพียงใดเมื่อครั้งที่เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเป็นเขาอยู่ในค่ายทหาร ยามที่ทหารฝึกซ้อม นางกลับจ้องตาเป็นมัน ดังนั้น เมื่อเขากลับมาอยู่ในร่างเดิมแล้ว อาซือหลันก็ทุ่มเทแรงกายแรงใจ ฝึกร่างกายให้มีกล้ามเนื้อหน้าท้องสวย ๆ เพื่ออวดภรรยาของตัวเองโดยเฉพาะและเมื่อได้เห็นเจิ่งเสวี่ยอิ๋งลากปลายนิ้วไปตามกล้าหน้าท้องของตนอย่างชอบใจแล้ว เขาก็ยิ่งมีความสุขและลำพองในตนเองมากยิ่งขึ้นเฮอะ! กล้ามหน้าท้องของชายใดจะงามไปกว่าของข้าได้!!เจิ่งเสวี่ยอิ๋งไล้ฝ่ามือไปตามลอนหน้าท้องสวยงามทั้งสองข้าง ก่อนจะเลื่อนสูงขึ้นเรื่อย ๆ บีบหน้าอกหนาแน่นของเขาแผ่วเบา แล้วหยุดมือที่ไหล่หนา ในท่วงท่าที่ล่อแหลม ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกอย่างที่อาซือหลันสอนมา“อ่ะ! อ่า...”

แต่การเดินทางไกลจากเมืองหนิงเปียนไปสู่เมืองหลวงของแคว้นต้าจิ้งนั้น มิใช่เรื่องที่จะบอกว่าออกเดินทางได้ก็สามารถออกเดินทางได้เลย สุดท้าย เจิ่งเสวี่ยอิ๋งก็ต้องร่วมเตียงชมลมวสันต์ที่เรือนจวิ้นเหอกับอาซือหลันอีกหลายคืน จนกว่าจะได้ออกเดินทางจริง ๆไม่เพียงแต่อาซือหลันและเจิ่งเสวี่ยอิ๋งเท่านั้นที่ได้รับจดหมายเชิญจากหลิงอวิ๋นฟานไปเมืองหลวง ในวันที่อาซือหลันไปราชการ เพื่อทำเรื่องลาไปเมืองหลวงเขาก็ได้รับพระราชโองการเรียกตัวแม่ทัพ เพื่อรับพระราชทานรางวัลความชอบในการปราบปรามกบฏชายแดนในงานเลี้ยงฉลองชัยชนะที่ฮ่องเต้จะจัดขึ้นเป็นการส่วนพระองค์ ณ ท้องพระโรง โดยมีคำสั่งให้ออกเดินทางไปถึงเมืองหลวงโดยเร็วที่สุดมุมปากของอาซือหลันอดกระตุกไม่ได้...เขาก็อุตส่าห์หลอกล่อเสวี่ยเอ๋อร์อยู่ตั้งนาน... สุดท้าย ถ้าหากมีพระราชโองการเรียกตัวแม่ทัพเช่นนี้ อย่างไรเขาก็ต้องไปเมืองหลวงอย่างปฏิเสธไม่ได้นอกจากนี้ ไม่ได้มีเพียงเขาเท่านั้น ต้าปาถู บิดาของเขาเองก็ต้องไปด้วยเช่นกัน ร่วมถึงเย่อี้หมิง แม่ทัพใหญ่เย่ที่ประจำการอยู่ที่เมืองหนิงเปียนนานเกือบสิบปีก็ถูกเรียกตัวกลับเมืองหลวงในครั

สิ้นเสียงประโยคคำถามที่หมายความว่าอนุญาต อาซือหลันก็ไม่รอช้า มือหนึ่งประคองเอวบาง พร้อมทั้งสอดมือไปใต้ขาเรียวข้างหนึ่งตวัดหมุนตัวบังคับให้นางหันมาประจันหน้ากับเขา“ท่านพี่!” เจิ่งเสวี่ยอิ๋งร้องด้วยความตกใจ ภายในพริบตาเดียว ภาพทะเลทรายงดงามเบื้องหน้าก็กลับกลายเป็นแผงอกกำยำของสามีเสียแล้ว “ข้าตกใจหมด!”นางนึกว่าตนเองจะตกลงไปเสียแล้ว เจ้าเสี่ยวเฮยก็สูงมิใช่น้อย!“ข้าบอกแล้ว ข้าไม่มีวันปล่อยให้ฮูหยินตกลงไปหรอก...” อาซือหลันยกยิ้มอย่างน่าหมั่นไส้ “หากเจ้าตกลงไปบาดเจ็บ ข้าก็อดชวนเจ้าขี่ม้าน่ะสิ!”เจิ่งเสวี่ยอิ๋งกลอกตามองบนกับความขยันชวนนางออกนอกลู่นอกทางเสียเหลือเกิน ชวนจนนางจะเสียคนหมดแล้ว “แล้วท่านพี่จะทำเช่นไรต่อไป?”เจิ่งเสวี่ยอิ๋งถามพลางก้มมองสภาพร่างกายของตนเอง รวมถึงของอาซือหลันด้วยที่ยามนี้ พวกเขาทั้งสองคนแต่งกายเรียบร้อยมิดชิดเช่นนี้ แล้วจะขี่ม้ากันได้อย่างไร?“ไม่ใช่เรื่องยาก” อาซือหลันพูดพลางล้วงมือหยิบมีดสั้นออกมา ประกายมีดสะท้อนแสงจันทร์จนเจิ่งเสวี่ยอิ๋งใจหายวาบ น