All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 161 - Chapter 170

เวินถิงเยี่ยนเหลือบตามองเธอ แววตาเย็ยเยียบกว่าเก่า “คุณเจี่ยงครับ ทางโรงพยาบาลมีกำหนดเวลาเยี่ยมไม่ใช่เหรอ？คนไขต้องการเวลาพักผ่อน คุณควร…”สิ่งที่ต้องการจะสื่อคือต้องการไล่ชายหนุ่มตรงหน้าออกไปเจี่ยงซื่อฝานชะงัก เริ่มทำตัวไม่ถูกเขาไม่ถูกชะตากับสามีของพี่คนนี้จริง ๆ ถ้าเจอกันข้างนอกคงจะโต้กลับไปแล้ว แต่ที่นี่คือโรงพยาบาล แถมพี่ยังบาดเจ็บอยู่ ไม่ว่ายังไงอีกฝ่ายก็เป็นสามีของเธอ เห็นแก่เจี่ยนจือ…เขาเลือกจะอดทน“พี่เจี่ยนจือ” เขาหยัดตัวขึ้น “งั้นผมไปก่อนนะ พี่พักผ่อนเยอะ ๆ เดี๋ยววันหลังผมมาเยี่ยมใหม่”“ขอโทษนะ เจี่ยงซื่อฝาน” เจี่ยนจือรู้สึกโมโหกับความเสียมารยาทของเวินถิงเยี่ยนจริง ๆ“ไม่เป็นไร ๆ พี่รักษาตัวด้วย ไว้เจอกันครับ” เจี่ยงซือฝานขยิบตา คำว่าไว้เจอกันนั้น เป็นรหัสลับที่มีเพียงพวกเขาสองคนที่เข้าใจ ซึ่งหมายถึงเจอกันตอนออกทัวร์แสดงหลังเจี่ยงซื่อฝานออกไป เวินถิงเยี่ยนก็จ้องเจี่ยนจือเขม็ง “พวกเธอคุยอะไรกัน？เจอกันเมื่อไหร่？ที่ไหน？คุณนายเวินคุณอย่าลืมนะว่าตัวเองเป็นใคร！”เจี่ยนจือดึงผ้าห่มขึ้น “คุณเวินคะ โรงพยาบาลมีกำหนดเวลาเยี่ยม คนไข้ต้องการพักผ่อน เชิญคุณกลับไปได้แล้ว”“ไล

“ไม่เป็นไร” เวินถิงเยี่ยนตอบ “มีพยาบาลดูแลอยู่แล้ว”“อาเยี่ยน ไม่ใช่ว่าฉันจะว่าอะไรนายนะ！” ลั่วอวี่เฉิงท่าทีร้อนใจ “แต่พยาบาลจะสู้สามีได้ยังไง？เธอบาดเจ็บอยู่ ตอนนี้สิ่งที่ต้องการที่สุดคือความใส่ใจจากสามี นายควรอยู่ข้างเธอสิ！เหล้าเนี่ย จะดื่มเมื่อไหร่ก็ได้ไม่ใช่เหรอ？”อาเหวินตบไหล่เวินถิงเยี่ยน “เฉิงเฉิงหยุดพูดได้แล้ว ฉันจะไม่รู้เลยเหรอว่าเจี่ยนจือเป็นคนยังไง？เธอต้องเป็นคนไล่อาเยี่ยนกลับมาแน่ ๆ ！ เฉินเฉิน ถ้าเจี่ยนจือเข้าใจคนอื่นได้สักครึ่งหนึ่งของเธอ อาเยี่ยนของพวกเราคงไม่ลำบากขนาดนี้หรอก”อาซินก็พูดสมทบ “ เฉิงเฉิง เธอไม่ต้องพูดแล้ว เธออย่าใจดีเกินไปนัก เรื่องบางเรื่องก็ต้องแย่งมาบ้าง！เธอดูเจี่ยนจือ แย่งทั้งทรัพย์สิน แย่งทั้งความรักของอาเยี่ยน แล้วเธอล่ะ？ ยังคิดจะผลักไสเขาออกไปอีก！”พอพูดถึงเรื่องทรัพย์สินลั่วอวี่เฉิงก็รู้สึกคุกรุ่นอยู่ในใจ ของที่เธออุตส่าห์กอบโกยจากเวินถิงเยี่ยน ดันถูกเจี่ยนจือตามทวงคืนจนเกลี้ยง！จนช่วงหลายวันมานี้ เธอต้องระเห็จระเหินย้ายไปอยู่ที่โรงแรม！บ้านที่เธออุตส่าห์ลงทุนแต่งไว้อย่างสวยงาม！แล้วยังมีพวกกระเป๋า เครื่องประดับ นาฬิกา ก็ต้องคืนให้ทั้งหมด！เจี

แววตาของเขาเปลี่ยนไปทันทีเจี่ยนจือยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยทักทายอย่างสบาย ๆ “สวัสดีค่ะ คุณเวิน”“ เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง？ ออกจากโรงพยาบาลแล้วเหรอ？” สายตาของเขาดูไม่ยินดีเลยสักนิด “ ใช่ค่ะ บังเอิญจริง ๆ ” เธอยิ้มตอบสีหน้าของเขาเคร่งขรึมทันที “ ออกจากโรงพยาบาลแล้ว ไม่คิดจะบอกกันหน่อยเหรอ？”เจี่ยนจือหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ ฉันกลัวว่าจะรบกวนไงคะ ไม่กวนแล้วดีกว่า ฉันขอตัวก่อน”“ รอเดี๋ยว” เวินถิงเยี่ยนกลับรั้งเธอไว้เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ยังมีเรื่องอะไรอีกเหรอ？“ ทำไม？ หรือนายมีเวลาไปส่งฉัน？”“ เดี๋ยวรอกลับพร้อมกัน” เขาตอบ“ ไม่จำเป็น” เธอยกยิ้มมุมปาก “ ที่รัก เราสองคน ไม่ได้ไปทางเดียวกัน”อีกไม่นาน พวกเราก็ต้องเดินบนทางแยกแล้ว นับถอยหลังอีกแค่หกวันสีหน้าของเขาดูไม่ดียิ่งกว่าเก่า “ ถ้าไม่กลับบ้านแล้วเธอจะไปไหน？”“ นายอย่าโมโหสิ อาเยี่ยน！” ลั่วอวี่เฉิงรีบพูดแทรกทันที เธอมองเจี่ยนจือด้วยสีหน้าตื่นตระหนก “เจี่ยนจือ ขอโทษนะ เธออย่าโกรธอาเยี่ยนเลย อย่าทะเลาะกันนะวันนี้ฉันมาตรวจซ้ำเขาเลยมาเป็นเพื่อนเฉย ๆ ผลการรักษาครั้งก่อนของฉันดีมาก ครั้งนี้ก็เลยมาขอให้คุณหมอจัดยาให้ใหม่”

“คุณย่า？เจี่ยนจือ？” เวินถิงเยี่ยนมองพวกเธอด้วยสีหน้าประหลาดใจ เมื่อคุณย่าเห็นเขา ก็คิดว่าเจี่ยนจือเป็นคนชวนมา รีบยกยิ้มให้ทันที “ถิงเยี่ยนมาแล้วเหรอ？ รีบนั่งเร็ว ย่ากับเจี่ยนจือสั่งอาหารไปบ้างแล้วไม่รู้ว่าเธอจะกินอะไร เธอสั่งเพิ่มเอาเลยนะ”แต่เวินถิงเยี่ยน…ไม่ได้ตั้งใจมานั่งกินข้าวกับพวกเธอเลยเจี่ยนจือไม่ได้พูดอะไรเพียงแสร้งยกยิ้ม ฉีกขนมปังเรียกน้ำย่อยบนโต๊ะจิ้มซอสสูตรพิเศษของทางร้านแล้วส่งเข้าปาก รสชาติกลมกล่อม อร่อยใช้ได้เวินถิงเยี่ยนลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้ามาทรุดตัวนั่งลงข้าง ๆ เจี่ยนจือ “ ไม่เป็นไรครับ คุณย่า ปกติผมค่อนข้างยุ่งไม่ค่อยมีเวลามากินข้าวกับพวกคุณย่า เอาตามที่คุณย่าสั่งมาเลยครับผมกินอะไรก็ได้”เจี่ยนจือ：？？？ เพราะอยู่กับพวกชอบสร้างภาพนาน ๆ ก็เลยติดนิสัยชอบสร้างภาพมาด้วย？เวินถิงเยี่ยนเรียกพนักงานมารับออเดอร์ที่โต๊ะ ก่อนจะสั่งสเต็กเนื้อไปหนึ่งที่อาหารยังไม่ทันเสิร์ฟ โทรศัพท์ของเวินถิงเยี่ยนก็ดังขึ้นเพราะคุณอย่านั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามจึงมองไม่เห็น แต่เจี่ยนจือเห็นชัดว่าชื่อที่โทรมาเข้ามาคือ：เบบี๋เฉิงเฉิงหายากนะที่เวินถิงเยี่ยนไม่กดรับแล้วตัดสายไปทันทีดูท่

เวินถิงเยี่ยนแค่นหัวเราะเย็นชา ก่อนจะคว้าข้อมือของเจี่ยนจือที่ยันประตูเอาไว้ ออกแรงเพียงเล็กน้อย มือของเธอก็ต้านแรงไม่อยู่ เมื่อประตูเปิดออก เขาแทรกตัวเข้ามาในลานบ้านทันที“ไปกันเถอะ คุณนายเวิน” เขาโอบเอวเธอไว้ ก่อนจะตะโกนเข้าไปในบ้าน “คุณย่าครับ จะให้ผมกับเจี่ยนจือออกไปซื้อผลไม้เพิ่มไหม？”สิ่งที่เจี่ยนจือกังวลคือพาสปอร์ตที่ยังวางอยู่บนโต๊ะในบ้านต่างหากคุณย่าเดินออกมาพร้อมรอยยิ้ม “ไม่ต้องหรอกจ้ะ ในบ้านยังมีผลไม้อีกเยอะเลย”“ครับ งั้นพวกผมก็ไม่ออกไปซื้อแล้ว” เวินถิงเยี่ยนโอบเธอไว้แน่น ก่อนจะก้มมองเธออย่างผู้ชนะ ราวกับจะพูดว่า： ถ้าแน่จริงก็ลองหาเรื่องต่อหน้าคุณย่าสิ？เจี่ยนจือเม้มปากแน่นแล้วแต่นายเถอะ อยากทำอะไรก็ทำ ยังไงก็เหลือเวลาอีกไม่กี่วันแล้วสิ่งแรกที่เจี่ยนจือทำหลังจากเข้าไปในตัวบ้านคือกวาดสายตามองบนโต๊ะ โชคดีที่พาสปอร์ตบนโต๊ะถูกเก็บเรียบร้อยแล้ว“ พวกหลานนั่งเล่นกันไปก่อน เดี๋ยวย่าจะไปหั่นแตงโม” คุณย่าเอ่ยเรียกทั้งสองคน“ คุณย่าเดี๋ยวผมทำเองครับ” เวินถิงเยี่ยนปล่อยมือจากเอวของเจี่ยนจือแล้วเดินตรงเข้าไปในครัวพลางเอ่ยปากถาม “ แตงโมอยู่ไหนครับ？อ๋อ เจอแล้ว”หน้าร้อนกับแ