Tous les chapitres de : Chapitre 171 - Chapitre 180

“คุณย่าคะ…” เจี่ยนจือรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องปิดบังเรื่องนี้กับคุณย่าอีกต่อไป “ความจริงแล้วหนูกับเขาไม่เข้ากันเลยค่ะ คุณย่าก็รู้ตอนนั้นที่เขาแต่งงานกับหนู เพราะหนูช่วยชีวิตเขาไว้ แต่ว่าจริง ๆ แล้วเขาไม่เคยชอบหนูเลย หนูก็ไม่ได้ชอบเขา พวกเราแยกกันน่าจะดีกว่า”คุณย่าถอนหายใจกอดเธอไว้แนบอก “เรื่องแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ ฝืนกันไม่ได้หรอก ย่าเข้าใจ ถ้าไม่มีความสุขรีบแยกกันจะดีกว่า เพียงแต่ เรื่องที่หลานจะไปต่างประเทศยังไม่บอกเขาอีกเหรอ？”ไม่ใช่ว่าเจี่ยนจือไม่อยากบอก แต่เธอมีลางสังหรณ์ว่า ถ้าบอกไปเวินถิงเยี่ยนต้องขัดขวางแน่ แถมอาจก่อเรื่องอะไรอีกก็ไม่รู้ เพราะแบบนั้นไม่บอกจะดีกว่าพอเธอจากไปแล้ว เขาก็จะรู้ได้เอง“คุณย่าคะ ถ้ามีโอกาสเหมาะ ๆ หนูจะบอกเขา” วันที่เธอจากไป ทิ้งจดหมายไว้ให้เขาก็คงพอ เธอเอนตัวซบคุณย่า “คุณย่าคะ คืนนี้หนูนอนด้วยนะ”“ได้สิจ้ะ！” คุณย่าลูบหลังเธออย่างอ่อนโยน“คุณย่าคะ อีกไม่นานพาสปอร์ตจะส่งมาที่บ้านไม่ต้องรีบนะคะ รอหนูกลับมาก่อน แล้วหนูจะพาคุณย่าไปทำวีซ่าด้วยกัน พอถึงเดือนสิงหาเราก็จะได้ไปอยู่ด้วยกันกับคุณป้าแล้ว”“ย่ารู้จ้ะ”พอลืมตาตื่นขึ้นมาอีกที ก็เหลือเวลาอีกแค่ห้

เจี่ยนเฉิงจวินพูดพลางเตะเจี่ยนโจวอย่างแรงหนึ่งที เป็นสัญญาณให้เขาเจี่ยนโจวจำใจก้าวออกมา แสร้งตีหน้าอมทุกข์ “คุณย่าครับ ตอนผมยังเด็กคุณย่ารักผมที่สุดไม่ใช่เหรอครับ？ตอนนี้รักแค่พี่แล้วเหรอ？หรือเพราะผมไม่ได้ดิบได้ดี หาเงินไม่ได้เท่าพี่คุณย่าเลยดูถูกผม？”“พูดบ้าอะไร！” คุณย่าโกรธจนตัวสั่นเทิ้ม “ในบ้านนี้ นอกจากพวกแกสามคนแล้ว มีใครสนใจเงินนั่นบ้าง？”“คุณย่า ถ้าอย่างนั้นทำไมถึงไม่รักผมแล้วล่ะ？แค่คิดว่าคุณย่าไม่รักผม ในใจผมก็เจ็บไปหมด…” เจี่ยนโจวทำท่าจะร้องไห้ออกมาเพราะเป็นหลานชาย คุณย่าเลยพูดแรงกับเขาไม่ลง ดวงตาแดงก่ำ ก้อนเนื้อในอกปวดหนึบเจี่ยนจือทนฟังต่อไปไม่ไหว “คุณย่าไม่รักนาย？เจี่ยนโจว นายพูดจาไร้จิตสำนึกแบบนี้ออกมาได้ยังไง？ตอนนายยังเด็ก พ่อแม่ของนายมัวแต่เที่ยวเล่น แล้วใครเป็นคนเลี้ยงนายมา？แม้แต่นมผงพ่อกับแม่นายยังควักเงินซื้อให้ไม่ได้เลย แล้วใครเป็นคนซื้อนมให้นายกิน？ตอนนายป่วย ใครจ่ายค่ารักษา？ใครกันที่ต้องอดหลับอดนอนเพื่อเฝ้าไข้นาย？ตอนนายเรียนมหาวิทยาลัย พ่อแม่ไม่มีเงินสักบาท ใครเป็นคนจ่ายค่าเทอม？ใครเป็นคนจ่ายค่าครองชีพให้นายทุกเดือน？เงินเก็บของคุณย่าโดนคนในบ้านเราสูบไปจนหมด น

เจี่ยนจือไม่เข้าใจว่าทำไมครอบครัวของเธอถึงได้กลัวเวินถิงเยี่ยนขนาดนี้ ความจริงแล้วเวินถิงเยี่ยนก็เป็นเพียงแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง เขาไม่ใช่จอมยุทธที่เหาะเหินเดินอากาศ ฆ่าคนอย่างไร้ร่องรอย เขาแค่รวยเท่านั้น แต่บางคนก็ยกย่องคนรวย ดูถูกคนจน รังแกคนดี หวาดกลัวคนเลว เมื่ออยู่ต่อหน้าคนอ่อนแอก็ทำตัวกร่าง หากได้เจอกับคนที่มีเงินและมีอำนาจก็จะรีบทำตัวอ่อนน้อมทันทีถ้าวันนี้พ่อของเธอกล้าทำร้ายเวินถิงเยี่ยนเหมือนตอนที่ทำกับเธอและคุณย่า เธอก็จะมองเขาสูงกว่าเดิมเล็กน้อยและถ้าพ่อ น้องชาย รวมถึงแม่ของเธอร่วมมือกันจัดการเวินถิงเยี่ยนก็น่าจะทำได้ไม่ใช่เหรอ?เพียงแต่ทันทีที่พวกเขาเห็นเวินถิงเยี่ยน ท่าทีก็อ่อนโยนลงคนแบบนี้ก็เก่งแต่กับคนที่อ่อนแอกว่าเท่านั้นไร้ยางอายที่สุด! การมาถึงของเวินถิงเยี่ยน ทำให้สถานการณ์ภายในครอบครัวของเธอเปลี่ยนไปแขนข้างหนึ่งของเขาก็โอบไหล่เจี่ยนจือไว้ ส่วนอีกข้างหนึ่งก็โอบคุณย่า ท่าทางปกป้องเธออย่างชัดเจน “เดี๋ยวผมกับคุณย่าจะพาเจี่ยนจือไปทำแผล พวกพ่อกลับไปเถอะ”เจี่ยนเฉิงจวินกับหลิวซิ่วอวิ๋นมองหน้ากัน แต่เจี่ยนเฉิงจวินกลับหัวเราะพร้อมพูดออกมา “พวกเราไม่ไป พวกเราจะเฝ

เวินถิงเยี่ยนสามารถจัดการทุกอย่างได้ยอดเยี่ยม ในเมื่อเขาพูดแบบนั้นแล้ว จะต้องไม่มีปัญหาแน่นอน ต่อไปก็เป็นเรื่องของพวกเขาสองคนแล้วเวินถิงเยี่ยนพูด “เจี่ยนจือ เรื่องที่เธอขอร้อง ฉันจัดการให้เรียบร้อยแล้ว บ้านนั้นฉันก็ซื้อเอาไว้แล้ว กระเป๋าของเธอกับของขวัญก็เอาคืนกลับมาหมดแล้ว เงินทั้งหมดก็ยกให้เธอ”เมื่อพูดจบเขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโอนเงินให้เธอ เจี่ยนจือคำนวณเล็กน้อย และคิดว่านี่คือราคาที่เหมาะสมแล้ว “เพื่อแสดงความจริงใจ เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปดูเอง บ้านหลังนั้นมีเจ้าของใหม่แล้ว เจ้าของใหม่กำลังเตรียมตัวรีโนเวท” เวินถิงเยี่ยนสตาร์ทรถ “หลังจากดูบ้านเสร็จแล้ว เธอก็ไปสถานีตำรวจและทำตามที่สัญญาไว้ด้วยล่ะ” มือของเจี่ยนจือยังคงพันผ้าพันแผล แผลที่อยู่บนหัวเพิ่งหายดีได้ไม่นาน และเขาก็น่าจะสังเกตเห็นเหมือนกัน ก่อนจะถอนหายใจออกมา “ฉันก็รู้ หากจะต้องเร่งเธอตอนนี้ก็คงไม่ดีนัก แต่ไม่ว่ายังไงก็ต้องจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จ เฉิงเฉิงรักษาสัญญาแล้ว แต่เธอก็รู้สึกไม่สบายใจ เพราะเธอทำตัวชักช้า”เจี่ยนจือหมุนข้อมือไปมา ผ้าพันแผลที่อยู่บนนิ้วสะท้อนแสงดูแสบตาคนคนนี้เดี๋ยวดี เดี๋ยวร้าย “สัญญากับฉันส

“อาเยี่ยน! นายชอบป้ายไม้นั่นขนาดนั้นเชียวเหรอ?” ลั่วอวี่เฉิงพูดด้วยน้ำเสียงน้อยอกน้อยใจ เหมือนว่าเวินถิงเยี่ยนกำลังรังแกเธออยู่อย่างไรอย่างนั้น เวินถิงเยี่ยนไม่ได้ตอบอะไร เจี่ยนจือที่อยู่ด้านหน้าก็หัวเราะขึ้น “ป้ายไม้แผ่นนั้นทำจากไม้พะยุง แกะสลักเป็นคำว่า สมปรารถนา เพื่อเป็นการอวยพรให้เวินถิงเยี่ยนปลอดภัยและสมความปรารถนา” “ไม้พะยุง…” ลั่วอวี่เฉิงพูดพึมพำ “นั่น นั่นมันแพงมากไม่ใช่เหรอ? อาเยี่ยน…ขอโทษนะ…”แล้วเธอก็เป็นแบบนี้ตลอด ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาไหลออกมา ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น เธอเหมือนเป็นผู้ที่ไม่ได้รับความเป็นธรรมอยู่เสมอลั่วอวี่เฉิงยังหันไปขอโทษเจี่ยนจือ “เจี่ยนจือ ขอโทษด้วยนะ ฉันไม่รู้ว่าของสิ่งนั้นแพงและมีค่ามาก ฉันคิดว่ามันเป็นแค่ไม้ธรรมดา”เจี่ยนจือมองเธอพร้อมรอยยิ้ม “อ่า? เมื่อกี้เธอเพิ่งพูดว่าไม่สนใจเรื่องเงิน ความรู้สึกของเธอนั้นสำคัญที่สุดไม่ใช่หรือไง? นอกจากนั้นป้ายไม้นั้นยังเป็นแฮนด์เมดที่ค่อย ๆ แกะสลักขึ้นมาด้วย!”ลั่วอวี่เฉิงยิ่งมีท่าทางเสียใจมากขึ้นกว่าเดิม เธอเหมือนคนที่กำลังแตกสลาย “เจี่ยนจือ ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นงานแฮนด์เมด ถ้ารู้อย่างนี้ ฉันจะไม่มีทางเอา