All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 281 - Chapter 290

เมโลดี้เพลง《Butterfly Lovers》เริ่มบรรเลงขับขาน ท่วงทำนองคุ้นเคยนี้ถูกสลักลึกในช่วงชีวิตของเธอมาเนิ่นนานทันทีที่ท่วงทำนองอันคุ้นเคยนั้นดังขึ้น ทั้งจิตวิญญาณและร่างกายที่หลับใหลมาเป็นเวลานานราวกับถูกปลุกให้ตื่น เธอเริ่มขยับตัวตามทำนองดนตรีตามสัญชาตญาณเธอตอบรับคำเชื้อเชิญของเจี่ยงซื่อฝาน วางฝ่ามือบางลงบนมือของเขาโชคดีที่เพราะต้องทำงานเธอจึงสวมใส่ชุดซ้อมเต้นอยู่แล้ว ส่วนรองเท้าเต้น… เธอสะบัดรองเท้าออกอย่างไม่ไยดี วินาทีที่เท้าเปลือยเปล่าของเธอเหยียบลงบนพื้นเวที ราวกับมีพลังบางอย่างถูกส่งมาจากใต้ฝ่าเท้าจนเลือดลมกายพลันเดือดพล่านวินาทีที่เจี่ยงซื่อฝานยกร่างของเธอขึ้น เธอโบยบินไปพร้อมกับภาพของเธอเมื่อห้าปีก่อนที่ถูกฉายขึ้นบนจอขนาดใหญ่ ราวกับผีเสื้อโบยบินท่ามกลางเสียงปรบมือกึกก้องจากผู้ชมด้านล่างเจี่ยนจือรู้ดีว่า เสียงปรบมือเหล่านั้นเต็มไปด้วยกำลังใจอันอบอุ่นจากผู้ชมการแสดงของเธอในวันนี้ย่อมไม่อาจเทียบกับช่วงรุ่งโรจน์ของตนเมื่อห้าปีก่อนแต่ผู้ชมที่รักในศิลปะต่างก็ให้การสนับสนุนเธอ ไม่เหมือนกับใครบางคนที่เคยบอกเธอว่า：เธอกลับไม่เต้นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว ฉันเคยเห็นเธอเต้น เธอในตอนนี้น่ะ

เจี่ยนจือเล่าเหตุการณ์ที่เพื่อนร่วมคณะทัวร์จัดงานวันเกิดให้เธอที่โรงละครให้คุณย่าฟังคุณย่าอุทานด้วยความตื่นตาตื่นใจ “โอ้โห เค้กสามชั้นด้วยเหรอลูก！จือจือของย่านี่วาสนาดีจริง ๆ ได้รับความรักเยอะแยะเลย”“ใช่ค่ะ คุณย่า ตอนนี้จือจือมีความสุขมากที่สุดเลย” ความสุขของเธอในตอนนี้มาจากใจจริง รอยยิ้มที่สื่อออกมาผ่านดวงตาทำให้ตัวเธอในตอนนี้เหมือนกำลังมีออร่าเปล่งประกายตอนนี้คุณย่าหายห่วงได้เสียที เจี่ยนจือยังถามไถ่เรื่องชีวิตประจำวันของท่านอีกหลายอย่าง ดูท่าแล้วคุณย่าก็ดูสุขสบายดี สองยายหลานพูดคุยสัพเพเหระกันอยู่พักใหญ่ ก่อนคุณย่าจะรีบเอ่ยไล่ให้เธอไปพักผ่อน คุยย่าบอกว่าท่านยังไม่เลอะเลือนทั้งยังคำนวณความต่างเวลาเสียด้วย！ถึงได้รู้ว่าตอนนี้ทางฝั่งของเธอดึกมากแล้ว “ค่ะคุณย่า ฝันดีนะคะ”หลังวางสายก็เลยเวลาเที่ยงคืนไปแล้ว วันเกิดของเธอในปีนี้นับว่าผ่านไปอย่างยิ่งใหญ่อลังการกว่าที่เคย จะไม่เรียกว่าอลังการได้อย่างไรกัน？เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนวันเกิดของเธอ ทำให้เธอรู้สึกตื่นตาตื่นใจ จนแม้ล้มตัวลงนอนแล้ว เธอก็ยังตื่นเต้นจนหลับไม่ลงคืนนี้ เธอได้แสดงเต้นรำต่อหน้าผู้ชมมากมายเชียวนะ！เธอได้ขึ้

ราวกับสายลมอ่อน ๆ ที่พัดผ่านข้างหูไปโดยที่เธอไม่รู้สึกตัว กว่าเธอจะได้สติกลับมาร่างสูงก็เดินจากไปไกลแล้ว เหลือเพียงแผ่นหลังคุ้นเคยที่ค่อย ๆ กลืนหายไปในฝูงชนอันวุ่นวายของเมืองเวนิส จนสุดท้ายก็หายไปจากครรลองสายตา“เจี่ยนจือ！” เจี่ยงซื่อฝานที่อยู่บนเรือตะโกนเรียกเธอ“มาแล้ว” เธอรู้สึกโล่งใจราวกับยกภูเขาออกจากอก เหมือนว่าครั้งนี้เวินถิงเยี่ยนน่าจะเข้าใจแล้วและคงไม่คิดจะดึงดันรับผิดชอบเธอไปทั้งชีวิตอีกเธอก้าวขึ้นไปบนเรือ ออกเดินทางพร้อมกับเพื่อน ๆ เพื่อไปยังจุดหมายปลายทางต่อไป แต่สิ่งที่เธอไม่มีวันได้รู้เลยคือเวินถิงเยี่ยนไม่ได้เดินจากไปไหนไกล หลังจากที่เธอเดินขึ้นเรือไปแล้ว เขาก็ไปปรากฏตัวที่ระเบียงชั้นสามของโรงแรมริมแม่น้ำแห่งหนึ่ง ทอดมองเรือของเธอที่ค่อย ๆ แล่นห่างออกไปด้านหลังของเขา ลั่วอวี่เฉิงเดินตามขึ้นมาลากสายตามองตามไปยังทิศทางที่เขากำลังมองอยู่เห็นเรือลำนั้นที่กำลังแล่นออกไป “อาเยี่ยน” เธอเอ่ย “เธอไปแล้ว”เวินถิงเยี่ยนไม่ตอบอะไร“อาเยี่ยน นายยังมีพวกเรานะ” ลั่วอวี่เฉิงก้าวขึ้นมาหยุดยืนเคียงข้างเขา “อาเยี่ยน ฉันจะไม่ทิ้งนายไปไหนอีก จริง ๆ นะ พวกเราจะไม่มีวันทิ้งนายไปไห

ร่างกายของเจี่ยนเฉิงปี้มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ เฉพาะตัวโชยออกมา เจี่ยนจือไม่รู้ว่าเป็นน้ำหอมยี่ห้ออะไร แต่กลิ่นนั้นชวนให้รู้สึกสบายใจมากและพอถูกกอดแบบนี้เธอยิ่งอยากร้องไห้กว่าเก่า เพราะอ้อมกอดนี้ทำให้เธอนึกถึงอ้อมกอดของแม่แบบที่เธอเคยจินตนาการไว้ในวัยเด็กความอบอุ่นที่เธอไม่เคยได้รับจากแม่แท้ ๆ กลับได้รับสิ่งนั้นจากผู้เป็นป้าในช่วงชีวิตที่กำลังจะก้าวสู่วัยสามสิบ แต่ว่า แม้จะได้ใช้เวลาร่วมกันเพียงไม่กี่วัน แต่เธอก็เริ่มรู้สึกไม่อยากจากคุณป้าไปแล้ว แต่โชคดีที่อีกไม่นานพวกเธอก็จะได้พบกันอีก แค่เดือนกว่า ๆ เท่านั้นเองก่อนจะแยกจากกัน เจี่ยนหลานยังเตรียมของขวัญให้ทุกคนในคณะทัวร์โดยไม่ตกหล่นแม้แต่คนเดียว เขาแนะนำตัวกับทุกคนว่าตนเป็นพี่ชายของเจี่ยนจือ และขอบคุณทุกคนที่ช่วยดูแลเธอเสมอมาหลังจากนั้นไม่นาน อิ๋นจี้ฉิงตรงปรี่เข้ามาพูดคุยกับเธอด้วยความตื่นเต้น “ว้าว พี่ชายพี่สุดยอดเลยนะคะ ใจป้ำสุด ๆ เลยของที่ให้แต่ละคนก็ราคาไม่ใช่น้อยเลยนะ คณะเรามีคนตั้งเยอะแหนะ！”ความจริงแล้ว จนถึงตอนนี้เจี่ยนจือเองก็ยังไม่เข้าใจว่าพี่ชายคนนี้คิดจะทำอะไรกันแน่ เมื่อหัวค่ำก็เจอกันแบบฉุกละหุก เลยแทบไม่มีเวลาพูดคุย

ดังนั้น หลังจากที่ลงเครื่องเธอรีบมุ่งหน้าไปสถานกักกันทันที บอกว่าเธอคือลูกสาวของเจี่ยนเฉิงจวิน สามารถเข้าเยี่ยมพ่อของตัวเองได้หรือไม่ และก็เป็นอย่างที่คาดไว้ เจ้าหน้าที่แจ้งกับเธอว่าเจี่ยนเฉิงจวินได้รับการประกันตัวออกไปแล้วเธอร้อนใจจนแทบยืนไม่อยู่ “ ขอโทษนะคะ พอดีฉันเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ ไม่ทราบว่าใครเป็นคนช่วยประกันตัวพ่อออกไปคะ？”เป็นทนายความมีคนจ้างทนายให้เจี่ยนเฉิงจวิน และยังจ่ายค่าประกันตัวเรียบร้อยแล้วถ้าคนที่บ้านของเธอสามารถหาเงินก้อนนั้นได้จริง ๆ หรือจะให้พูดอีกอย่างหนึ่งคือถ้าแม่กับน้องชายของเธอจ่ายเงินก้อนนั้นไปแต่แรก พ่อก็คงได้ประกันตัวออกมาตั้งนานแล้ว แต่ที่ผ่านมาที่ครอบครัวของเธอยังไม่มีใครดำเนินการหรือจ้างทนายก็เพราะว่าที่บ้านไม่มีเงินมากขนาดนั้นหรือไม่ก็เพราะแม่ของเธอไม่อยากเสียเงินก้อนนั้น แสดงว่ามีคนอื่นออกเงินให้“ ฉันรู้แล้วว่าต้องไปหาใคร” เจี่ยนจือทรุดตัวนั่งลงอยู่หน้าสถานกักกัน อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกเหมือนถูกสูบพลังออกไปทั้งตัว “เวินถิงเยี่ยน？”เจี่ยงซื่อฝานเดาได้ทันทีเจี่ยนจือไม่ตอบ เพียงแค่หยิบโทรศัพท์ออกมาจ้องมองสายที่เธอไม่ได้กดรับเลยก่อนจะกดโทรกลั