All Chapters of ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: Chapter 291 - Chapter 300

ตลอดทั้งวัน เจี่ยนจือสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวราวกับวิญญาณหยุดออกจากร่างเพิ่งมาได้สติตอนนี้และพอเข้าใจความหมายที่เจี่ยงซื่อฝานจะสื่อ ก็รีบตอบปัดทันที “นายจะขอโทษทำไม？ ฉันกับคุณย่ารบกวนพวกนายไว้ตั้งหลายเรื่อง ยังไม่ทันได้ขอบคุณเลย”เจี่ยงซื่อฝานได้แต่ฝืนยิ้มขื่นขม คุณย่าจะต้องไม่เป็นอะไรแน่！เจี่ยนหลานตบบ่าของเจี่ยงซื่อฝานเบา ๆ “พวกเราต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณกับครอบครัว จริง ๆ นะครับ ขอบคุณที่ช่วยดูแลจือจือตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา”รอบดวงตาเจี่ยงซื่อฝานแดงก่ำ แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เวลาแบบนี้จะให้เขาพูดออกไปว่ารู้สึกผิดที่ดูแลได้ไม่ดีพอหรือไง？แบบนั้นก็เท่ากับต้องลำบากคนอื่นมาปลอบใจเขาอีกไม่ใช่เหรอ？“พวกเราจะช่วยกันพาคุณย่ากลับมา！”เจี่ยงซื่อฝานแจ้งข่าวกับครอบครัวเรียบร้อยแล้วโดยการต่อสายตรงหาพ่อตัวเอง ตอนนี้ทางนั้นเองก็เริ่มช่วยตามหาแล้วเช่นกัน“อืม！ คุณย่าจะต้องไม่เป็นอะไร นายรีบกลับไปพักผ่อนเถอะ บ๊ายบายนะ”หลังแยกกับเจี่ยงซื่อฝาน ลุงฉีก็พาเจี่ยนหลานและเจี่ยนจือมุ่งหน้าไปยังโรงแรมที่จองไว้เป็นห้องสวีตชั้นบนสุดของโรงแรมห้าดาวระดับท็อปที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองไห่เฉิง จองไว้ทั้งหมดสองห

“ทั้งหมดต้องเป็นเพราะเจี่ยนจือแน่” อาเหวินพูดต่อ “ครั้งนี้เจี่ยนจือออกไปจากชีวิตนายแล้วต้องสำเร็จแน่”“พูดไร้สาระอะไรของนาย！”เวินถิงเยี่ยนขมวดคิ้วยุ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ “ ฉันพูดจริงนะ” อาเหวินว่าต่อ “นายทำธุรกิจก็ต้องเชื่อเรื่องดวงบ้าง อาเยี่ยน เจี่ยนจือดวงไม่สมพงศ์กับนาย ตั้งแต่นายแต่งงานกับเธอมาเคยมีเรื่องดี ๆ ด้วยเหรอ？”เวินถิงเยี่ยนตอบส่ง ๆ อย่างคนที่ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว “ พูดไร้สาระให้มันน้อย ๆ หน่อยบริษัทเข้าตลาดหลักทรัพย์ตอนไหน？หลังฉันแต่งงานไม่ใช่หรือไง？”“มันไม่เหมือนกันสักหน่อย เรื่องแบบนี้ต้องดูช่วงเวลาด้วย ช่วงที่ดวงของนายกำลังขึ้นเป็นเพราะว่านายกดดวงกาลกิณีของเธอเอาไว้ได้ แต่ว่าดวงคนเรามันเปลี่ยนได้ตลอดไง หลังจากที่เธอค่อย ๆ ดูดดวงของนายไป นายก็เลยเหลือแต่ความซวย จริง ๆ นะ ฉันถึงขั้นไปขอให้ซินแสช่วยดูมาแล้วว่าทำไมปีนี้เราถึงติดขัดทุกเรื่องต้นเหตุก็เป็นเพราะเรื่องนี้นี่แหละ”เมื่อเห็นว่าเวินถิงเยี่ยนยังไม่เชื่อที่ตนพูด อาเหวินจึงพูดเสริมต่ออีก“งั้นนายคิดว่าทำไมคนโบราณถึงบอกว่ามีภรรยาดีเป็นศรีแก่ตัวล่ะ？ตอนที่เธอไม่ทำตัวมีปัญหากับนาย ชีวิตนายก็ออกจะไปได้สวย

ตอนนี้ในหัวของเธอมีแต่เรื่องความปลอดภัยของคุณย่า ไม่อยากต้องมาปวดหัวกับเรื่องอื่นอีก “หมอนี่เป็นใคร？”เวินถิงเยี่ยนจ้องเจี่ยนหลานด้วยสายตาไม่เป็นมิตรอย่างไม่คิดปิดบังเจี่ยนจือกำลังจะอธิบายแต่ก็ถูกเจี่ยนหลานห้ามไว้ “จือจือ พวกเราไปกันเถอะ” เขากวาดตามองเวินถิงเยี่ยนผ่าน ๆ ด้วยแววตาเรียบเฉย“หยุดนะ！” เวินถิงเยี่ยนรีบสาวเท้าตามออกมาขวางหน้าทั้งสองคนไว้พลางจ้องเจี่ยนหลานเขม็งด้วยสายตาดุดัน แต่กลับเอ่ยถามเจี่ยนจือว่า “ ได้เบาะแสของคุณย่าหรือยัง？”“ขอโทษนะครับคุณผู้ชาย แต่ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะไม่เกี่ยวกับคุณ” ท่ามกลางสายลมยามค่ำคืน เจี่ยนหลานดันตัวเจี่ยนจือไว้ด้านหลัง แววตาสงบนิ่งประกอบกับร่างสูงในชุดสีดำสนิทตั้งแต่หัวจรดเท้ายิ่งขับรังสีกดดันรอบตัวเขาให้ดูดุดันขึ้น เวินถิงเยี่ยนแค่นหัวเราะ “ไม่เกี่ยวกับผม？คุณต่างหากโผล่หัวมาจากไหน？ลองถามเธอดูสิว่าผมเป็นอะไรกับเธอ！เกี่ยวหรือไม่เกี่ยว！คุณไม่รู้เหรอว่าผมเป็นใคร？”“รู้สิครับ” เจี่ยนหลานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “เวินถิงเยี่ยนสามีของจือจือ อ้อ ไม่สิ ตอนนี้น่าจะต้องเติมคำว่าอดีตไว้ข้างหน้าด้วยใช่ไหม？ใกล้จะกลายเป็นอดีตสามีแล้วนี่ครับ？”

แต่เว่ยอันบอกว่ายังหาไม่พบ ทว่าช่วงนี้ลั่วอวี่เฉิงดูสนิทกับอาเหวินมากขึ้นกว่าเดิม ทั้งที่เดิมทีพวกเขาก็สนิทกันอยู่แล้ว “พี่จือจือ ฉันสั่งให้เขาสืบต่อไป พวกเรารออีกหน่อยดีไหม?” เสียงของเว่ยอันดังขึ้นจากปลายสาย“ได้ ขอบคุณนะเว่ยอัน จริงสิ ฉันเอาของขวัญมาให้เธอด้วย แต่ยังไม่ทันได้เอาให้เลย เดี๋ยวพวกเราค่อยนัดเจอกันใหม่นะ” เจี่ยนจือทำได้เพียงต้องรอต่อไป รอข่าวจากฝั่งเว่ยอันและรอข่าวจากฝั่งตำรวจ เจี่ยนหลานบอกให้เธอไปนอน แต่เป็นแบบนี้เธอจะนอนหลับได้ยังไง?เธอเอนตัวพิงหัวเตียง ต่อให้เธอจะเชื่อฟังคำพูดของเจี่ยนหลาน พยายามไม่คิดมาก แต่ในสมองของเธอก็ยังว้าวุ่น แต่เพราะร่างกายเหนื่อยล้าสุดขีด ดังนั้นเธอจึงลองหลับตาลง ในขณะที่กำลังเคลิ้มหลับ ท่ามกลางสติสัมปชัญญะเลือนราง ในตอนนั้นเธอฝันเห็นคุณย่า คุณย่ากำลังเรียกเธอว่า “จือจือ” “จือจือช่วยย่าด้วย”ในตอนนั้นเธอก็ตกใจสะดุ้งตื่นขึ้น หัวใจของเธอเต้นระรัวท่ามกลางความมืดมิด ในฝันของเธอนั้นคุณย่าซูบผอมมากจนทำให้ใบหน้าดูเปลี่ยนไป เธอสวมเสื้อผ้าสีฟ้า ร่างกายขดงอ พยายามร้องขอความช่วยเหลือ มันสมจริงมาก เธอไม่เคยฝันอะไรที่มันเหมือนจริงขนาดนี้มาก

“พี่คะ หนูอยากไป หนูอยากไปด้วย!” กำแพงศีลธรรมในใจเจี่ยนจือถูกทำลายไปอย่างสิ้นเชิง เธออยากไปหาคุณย่า เธอกลัวว่าคุณย่าจะไม่ปลอดภัย ถ้าเกิดอะไรขึ้นมา เธอจะยอมตายไปพร้อมกับสัตว์เดรัจฉานสามตัวนั่น!เจี่ยนหลานลังเลอยู่เล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ตอบตกลง “ได้ พี่จะให้ลุงฉีไปรับ”โรงงานร้างแห่งหนึ่งที่ชานเมือง เดิมทีสถานที่แห่งนี้ก็ถูกทิ้งร้างมานาน ทั่วพื้นที่เต็มไปด้วยกองเศษไม้เก่า วัสดุเก่า อีกทั้งยังถูกปกคลุมด้วยฝุ่นหนาเตอะ นอกจากนี้ยังมีกลิ่นเน่าเหม็นอบอวล บนเตียงไม้ทรุดโทรม มีผ้าปูเตียงกับผ้าห่มที่ไม่ได้ใช้มานานหลายปี จนมันขึ้นราสีดำบนพื้นเต็มไปด้วยกองฉี่ กองอุจจาระสีดำ หนูวิ่งพล่านออกมาจากมุมต่าง ๆ ของห้องภายในสภาพแวดล้อมแบบนี้มีหญิงชราตัวผอมซูบคนหนึ่งนอนหลับตานิ่งอยู่บนเตียง ลมหายใจโรยรินทันใดนั้นประตูก็ถูกเปิดออก เป็นเจี่ยนเฉิงจวินกับหลิวซิ่วอวิ๋นที่เดินเข้ามาในห้อง เมื่อเดินเข้ามาทั้งสองคนก็เอามือปิดจมูก ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ ในมือของหลิวซิ่วอวิ๋นถือกล่องข้าว เจี่ยนเฉิงจวินใช้มือปิดจมูกแล้วพูดขึ้นว่า “แม่ มากินข้าวได้แล้ว!”เดิมทีคุณย่าที่นอนอยู่บนเตียงไม่มีเรี่ยวแร