บททั้งหมดของ ปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน: บทที่ 571 - บทที่ 580

ระยะเวลาที่เจี่ยนจือติดตามอาจารย์ที่ปรึกษาทำวิจัยภาคสนามคือหนึ่งเดือนในสัปดาห์สุดท้าย พวกเขาเผื่อเวลาไว้สองวันที่ดับลินอาจารย์ที่ปรึกษาบอกว่ามีเทศกาลดั้งเดิมอยู่เทศกาลหนึ่ง จะได้สัมผัสบรรยากาศที่แตกต่างออกไปครั้งนี้ก็ยังพักโฮมสเตย์เหมือนเดิม เจ้าของโฮมสเตย์เป็นเพื่อนเก่าของอาจารย์ที่ปรึกษา ทุกครั้งที่อาจารย์มาทางนี้ก็มักจะพักที่นี่ วันที่พวกเขาเพิ่งมาถึงไอร์แลนด์วันแรกก็พักที่นี่เช่นกันเจ้าของบ้านบอกว่าในวันเทศกาล เด็ก ๆ จะแต่งหน้าแล้วเดินไปตามบ้านทีละหลังเพื่อเต้นรำพอเจี่ยนจือได้ฟังก็รู้สึกว่าน่าสนุกมากอาจารย์ที่ปรึกษายิ้มแล้วบอกว่า งั้นให้เจี่ยนจือกับตี๋โยวเข้าร่วมด้วยกันเลย“พวกเราไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ” เจี่ยนจือพูดอย่างเขิน ๆเจ้าของบ้านกับอาจารย์ที่ปรึกษาต่างหัวเราะแล้วเอ่ยว่า “ในสายตาพวกเรา พวกเธอก็ยังเป็นเด็กอยู่ดี”เจี่ยนจือกับตี๋โยวต่างหัวเราะออกมาดังลั่น“เงินที่ได้จากการเต้นระดมทุนทั้งหมดจะเอาไปทำการกุศล” อาจารย์ที่ปรึกษาพูดเสริมอีกถ้าอย่างนั้นก็...ไปกันเลย!ดังนั้น ในวันเทศกาล เจี่ยนจือกับตี๋โยวจึงแต่งตัวกันเต็มที่ ตามเด็ก ๆ ในท้องถิ่นไปเรียนท่าเต้น เรียนไปเ

“งั้นฉันไปก่อนนะ ขอให้พวกเธอเที่ยวกันให้สนุก” เวินถิงเยี่ยนยังคงมีรอยยิ้มเต็มใบหน้าอยู่ตลอดตี๋โยวรู้สึกไม่ค่อยพอใจ “หัวหน้าทีมเจี่ยน เขาดูเหมือนจะยิ้มมีความสุขมากเลยนะ”เจี่ยนจือหันกลับไปมอง ท่ามกลางแสงไฟของตลาดเทศกาล เขาก็หันกลับมาพอดี แล้วส่งยิ้มบาง ๆ ให้เธอเธอเพิ่งจะสังเกตจริง ๆ ว่าช่วงนี้เขายิ้มบ่อยมากอันที่จริง เวลาที่เขายิ้มก็ดูดีมากเลยทีเดียวสมัยมัธยมปลายที่เธอชอบเขา บุคลิกเย็นชาและห่างเหินรอบตัวเขาก็ดึงดูดคนอยู่แล้ว แต่เวลาเขาเผลอยิ้มขึ้นมาบ้าง ก็เหมือนแสงแดดในฤดูหนาว ถึงแม้จะยังคงเย็นใส แต่กลับเจิดจ้าจนละสายตาไม่ได้เพียงแต่ว่าตลอดห้าปีที่เธอแต่งงานกับเขา เขาแทบไม่เคยยิ้มเลยบางที เธอคงไม่ใช่คนที่ทำให้เขายิ้มได้ละมั้งจริง ๆ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ในเมื่อพวกเขากลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกันไปแล้ว เขาจะได้พบคนที่ทำให้เขายิ้มได้สดใสขนาดนี้ ก็ถือว่า...โคตรจะดวงดีเลยนะ!ผู้ชายเฮงซวยนี่มักจะโชคดีเป็นบ้า!สวรรค์ช่างไม่ยุติธรรมจริง ๆ!เวินถิงเยี่ยนเจอเป็ดปักกิ่งม้วน ก็เอ่ยกับแอนนาอย่างตื่นเต้น “ลองไหม? เธอบอกว่าไม่เคยไปกินเป็ดปักกิ่งที่เมืองจีนไม่ใช่เหรอ? ฉันจะลองดูว่ารสชาติเหม

เจี่ยนจือรู้ดีว่า ในใจของพี่ชายเธอกากบาทสีแดงชื่อเวินถิงเยี่ยนเอาไว้แล้วแต่เจี่ยนหลานก็ยังไม่ถึงขั้นพูดออกมาตรง ๆ ต่อหน้าน้องสาว เขาเพียงทำเหมือนไม่ได้ยิน แล้วเอ่ยว่า “กินข้าวได้แล้ว คุณยายกับแม่ฉันพูดถึงมื้อนี้มาหลายวัน เมนูก็แก้แล้วแก้อีก ทุกอย่างเลือกตามที่เธอชอบหมด”ยิ่งทำให้เขาที่เป็นลูกชายแท้ ๆ ดูเหมือนเก็บมาเลี้ยงเข้าไปใหญ่เจี่ยนจือยิ้มจนหุบไม่ลงตอนที่เพิ่งรู้จักพี่ชาย แม้พี่ชายจะดีกับเธอมาก ๆ แต่จริง ๆ แล้วเธอก็ยังแอบกลัวเขาอยู่บ้าง เพราะรัศมีรอบตัวเขาแข็งแกร่งเกินไป แต่เวลาอยู่บ้าน โดยเฉพาะตอนอยู่ต่อหน้าคุณป้า พี่ชายกลับขี้เล่นขึ้นมากจริง ๆทุกคนในครอบครัวกินอาหารมื้อใหญ่อันแสนอุดมสมบูรณ์ด้วยกันเมื่อวานยังเป็นเนื้อตุ๋นกับไส้กรอกอยู่เลย พอจู่ ๆ กลับมาเป็นอาหารจีนที่ประณีต ก็ให้อรรถรสไปอีกแบบหลังจากกินข้าวเสร็จ เจี่ยนจือนั่งคุยกับคนในครอบครัว เล่าเรื่องที่พบเจอในไอร์แลนด์อยู่พักใหญ่ แล้วยังเต้นรำพื้นเมืองที่เพิ่งเรียนมาให้พวกเขาดูด้วย ไม่ต้องพูดเลยว่าทุกคนในบ้านมีความสุขกันแค่ไหนหลังจากเจี่ยนจือกลับเข้าห้องของตัวเอง การเดินทางตลอดหนึ่งเดือนนี้ถึงถือว่าสิ้นสุดลงอย่า

เจี่ยนจือเจอเวินถิงเยี่ยนกับแอนนาที่โรงพยาบาลตอนนั้นเป็นตอนเช้าแล้ว ครั้งนี้อาการของคุณย่าไม่ได้รุนแรงมาก ตอนกลางคืนหลังจากให้น้ำเกลือที่โรงพยาบาลและสังเกตอาการอยู่หลายชั่วโมง อาการก็ค่อนข้างคงที่ เช้าวันรุ่งขึ้นจึงเตรียมกลับบ้านไปพักผ่อนดังนั้น พวกเธอจึงเจอเวินถิงเยี่ยนกับแอนนาที่เพิ่งลงจากรถที่ลานจอดรถ รถสองคันจอดอยู่ติดกัน จะไม่เห็นกันก็ยากเวินถิงเยี่ยนกับแอนนาต่างสวมหมวกหนา ๆ กับหน้ากากอนามัย และห่อตัวด้วยเสื้อขนเป็ดยาวเจี่ยนจือลองนึกดู เหมือนนี่จะเป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเวินถิงเยี่ยนใส่เสื้อขนเป็ดปกติเขาแต่งตัวเรียบร้อยเนี้ยบทุกกระเบียดนิ้ว ปกติเขารังเกียจเสื้อขนเป็ดว่าดูเทอะทะและไม่เป็นทางการไม่ใช่เหรอ?เพราะหลีกเลี่ยงกันไม่ได้ เวินถิงเยี่ยนจึงทักทายพวกเขา เรียกคุณย่า คุณป้า และพี่ชายแน่นอนว่าสุดท้ายก็เรียกเจี่ยนจือด้วยจากนั้นจึงถามว่าใครไม่สบาย“ไม่มีอะไรหรอก” เจี่ยนหลานรีบให้คุณย่าขึ้นรถเพราะข้างนอกอากาศหนาว จากนั้นจึงเอ่ยกับเวินถิงเยี่ยนว่า “ขอบคุณคุณเวินที่เป็นห่วง พวกเรามีผู้สูงอายุอยู่ด้วย ขอตัวกลับก่อนนะครับ”น้ำเสียงเขาดูสุภาพมาก แต่เพราะความสุภาพมากนี่เอ

นี่มันคำพูดปลิ้นปล้อนอะไรกัน?จากนั้นข่าวลือต่าง ๆ บนอินเทอร์เน็ตก็เริ่มถาโถมเข้ามาราวกับกระแสน้ำในบรรดาข่าวลือทั้งหมด เรื่องที่ถูกพูดถึงมากที่สุดก็คือ《เสียงกวางกังวาน》เป็นผลงานที่เจี่ยงซื่อฝานกับหลินจื่อเวยร่วมกันสร้างขึ้น เจี่ยนจือใช้ทุกวิถีทางเนรคุณคนที่เคยช่วยเหลือ โดยอ้างว่าต้องรักษาขาเพื่อขอให้เจี่ยงซื่อฝานช่วย เจี่ยงซื่อฝานเห็นแก่ที่เคยอยู่คณะเดียวกัน จึงช่วยหาแพทย์ให้เจี่ยนจือ ถึงขั้นอยู่เป็นเพื่อนเธอตอนทำกายภาพฟื้นฟู แต่จุดประสงค์ที่แท้จริงของเจี่ยนจือกลับเป็นการล่อลวงเจี่ยงซื่อฝาน เจี่ยงซื่อฝานไม่ได้หลงกล ทว่าการเต้น《เสียงกวางกังวาน》ที่เขากับหลินจื่อเวยร่วมกันออกแบบและยังไม่ทันได้ขึ้นแสดง กลับถูกเจี่ยนจือขโมยไปเสียก่อนจากนั้นยังมีนักเรียนหลายคนที่เคยเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับเจี่ยนจือและเจี่ยงซื่อฝานในอังกฤษออกมาโพสต์รูป ซึ่งทั้งหมดเป็นภาพเจี่ยงซื่อฝานกำลังซ้อม《เสียงกวางกังวาน》เพื่อใช้เป็นหลักฐานว่าการเต้นชุดนี้เป็นของเจี่ยงซื่อฝานและในการแสดง《เสียงกวางกังวาน》อย่างเป็นทางการอีกหลายครั้งในเวลาต่อมา นักแสดงนำก็ไม่ใช่เจี่ยงซื่อฝานจริง ๆเรื่องนี้ยิ่งกลายเป็นหลักฐานสนับสนุน