All Chapters of His Obsession is My Sweetest Revenge : Chapter 111 - Chapter 120

Naiwan kaming nakatitig sa screen ng cellphone ni Locke matapos tuluyang magdilim ito. At kasabay ng pagdilim ng cellphone niya siya ring pagpanaw ng natitira kong lakas. Ang bawat hikbi ni Theo ay tila latigong paulit-ulit na sumasariwa sa aking utak. Ang pagtawag nito sa amin ng kaniyang Papa ay siyang dumudurog sa puso ko. “Fûck! Dâmn it!” Isang malakas na sipa ang ibinigay ni Locke sa kalapit na silya, dahilan upang tumunog iyon nang malakas at mabuwal sa sahig. Nanginginig ang buong katawan niya sa nagngangalit na poot. “Locke, pakiusap, ang anak natin…” muli kong hinabol ang kaniyang kamay, habang ang mga luha ko ay walang tigil sa pag-agos. Humarap sa akin si Locke, at sa muling pagkakataon, nakita ko ang bahagyang panginginig sa kaniyang panga sa matinding pagpipigil ng galit—isang galit na kahit noon ay hindi niya ipinakita sa aking harapan. Hinawakan ni Locke ang aking mga kamay gamit ang isa niyang kamay, samantalang ang isa ay pinagpunas niya sa aking pisngi na

Kasunod ng marahas na pagbaba ni Sofia ng tawag ay ang muling pagbalot ng isang nakabibinging katahimikan sa buong silid. Ang tunog lang ng malalalim na hininga ko at ang masakit na iyak ni Theo ang naririnig ko. Halos mabitak ang puso ko sa bawat hikbi na pinapakawalan ng maliit kong anghel. Gusto kong sumigaw. Gusto kong sabihin kay Locke sa pamamagitan ng aking isip na huwag siyang pupunta nang mag-isa dahil isang malaking bitag ito, pero ang busal sa aking bibig ay tila unti-unting sumasakal sa natitira kong lakas. “Tingnan mo nga naman, Lucy. Isang tawag lang, parang tutang susunod agad ang makapangyarihang Locke Salvador sa kahit anong gusto natin,” nakangising saad ni Sofia habang tinatanggal ang maskara na may voice changer sa kaniyang mukha. Tumawa si Lucy habang sumasandal sa lamesa. “Sino ba naman ang hindi susunod, Sofia? Hawak natin ang kahinaan niya. Ang mag-ina niya. Seven years ago, wala siyang pakialam sa kahit sino. Pero ngayon? He looks so pathetic.” Tiningn

Puti. Isang malawak at walang katapusang kaputian ang nakapaligid sa akin.Wala akong maramdamang sakit. Ang matinding hapdi sa aking tiyan kanina at ang lasa ng dugo sa aking bibig ay biglang napalitan ng isang kakaibang pakiramdam—magaan, payapa, ngunit nakalulunod sa lungkot. Subalit sa kabila ng kapayapaang ito, may kung anong mabigat na emosyon ang humihila sa akin pabalik. Isang hindi matapos-tapos na ugnayan na pilit kumakapit sa aking nag-aagaw-buhay na hininga.Gusto kong maglakad pasulong sa kawalan, pero tila may mga pamilyar na boses na unti-unting umaabot sa kaisipan ko.“Clear! Oxygen, i-charge sa dalawangdaan! Isang beses pa, bilis!”“Doc, bumababa ang vital signs niya! Mabilis siyang nawawalan ng dugo!”Mabibilis na yabag ng mga paa. Tunog ng mga nag-uumpugang bakal. At ang nakatutulig na tunog ng isang makina na patuloy sa pagtubog ng diretso. Isang mahaba at nakatatakot na tunog.Bbeeeeep…Sino iyon? Nasaan ako? Kasunod niyon, isang hikbi ang narinig ko. Isang napak

Ang diretsong tunog ng monitor ay tila isang matalim na palaso na sumasaksak sa aking pandinig. Kasabay niyon, naramdaman ko ang marahas na paghila ng isang madilim at malamig na kamay mula sa ilalim ng aking kinatitirikan.Hindi… hindi ako pwedeng bumalik sa dilim!“Darling! No, fûck, no! Talitha, stay with me!” ang boses ni Locke ay hindi na lang basag—ito ay tuluyan nang naging isang ungal ng leon na nasugatan at nawawalan ng pag-asa. Ramdam ko ang panginginig ng kaniyang buong pagkatao sa bawat salitang kaniyang binitawan.Nararamdaman ko ang kaniyang mga palad na yumakap sa aking mukha, ang kaniyang mainit at basang mga luha na mabilis na pumapatak sa aking mga pisngi.“Doc! Pasok, bilis! Bumababa ang vitals niya!” sigaw ni Bryan mula sa kung saan.Sa isang saglit, ang tahimik na silid ay napuno ng mabibilis na yabag ng mga paa, kalubog ng mga gulong ng kung anong makina, at ang mga boses ng mga nars.“Prepare the defibrillator! Charge to two hundred! Clear!”Isang matinding tady

Mabilis na nagdaan ang mga araw. At sa mga araw na iyon ay wala akong ginawa kundi magpagaling para makapunta sa kasal nina Bryan at Ashley. Hindi naman ako nabigo dahil sa loob ng isang linggo, maayos na ang kalagayan ko, maging ang sugat ko sa tiyan ay humihilom na rin. Sa tingin ko, dahil din sa tulong ni Locke kaya mabilis akong gumaling.“Yahay! Uuwi na tayo!” masayang wika ni Theo habang nagtatalon sa kama ko.Kaming tatlo nina Locke at Theo ang nasa silid ko. Abala kami ni Locke sa pag-aayos ng gamit ko, samantalang si Theo ay abala sa paglalaro sa ibabaw ng kama ko. Ngayon ang labas ko sa hospital at hindi na kami sinundo nina Ashley at Bryan dahil abala na ang mga ito sa paghahanda ng kanilang kasal. Samantala, ang mga mokong—mga kaibigan ni Locke—ay abala rin silang lahat ngayon.Ayos lang naman sa akin na walang sumunod sa amin dahil kayang-kaya naman kaming ingatan ni Locke. Ang lakas-lakas kaya ni Locke.Mahina akong napahigikhik dahil sa naisip ko na naging dahilan kun