All Chapters of His Obsession is My Sweetest Revenge : Chapter 51 - Chapter 60

Pinanood ko ang pag-alis nina Lucy at Locke patungo sa stage kung nasaan si Tita Kelly at Sir Luther. Hindi ko maintindihan ang nangyari at mas lalong hindi ko maintindihan nang kinuha ni Tita Kelly ang mic na may ngiti sa labi habang katabi si Lucy. “Ladies and gentlemen, I would like to introduce to you my daughter… Lucy Salvador,” anunsyo ni Tita Kelly sa lahat. Daughter?Lucy… Salvador? Kahit nagtataka, nagpalakpakan ang mga bisita. Samantalang ako ay nakatingin pa rin sa entablado kung nasaan ang pamilyang aking kinamumuhian. Lito ako sa nangyayari. Lito ako sa lahat. Paano naging Salvador si Lucy? Paanong naging kapatid siya ni Locke? Inampon ba ito? Dahil sa pagkakaalala ko, ang mga magulang niya ay nina Tita Letlet at Tito Ortiz—ang kumpare at kumare ng mga magulang ko, ang mga kapitbahay namin. Ang tagal kong naging kaibigan si Lucy. Nasa preschool pa lang kami ay batid kong ang mga magulang nito ay ang mga kapitbahay namin. Kaya papaano… Walang paliwanag na nagmul

Kung may kamumuhian man ako sa buong buhay ko, ang mga Salvador na iyon. Kung may isusumpa man ako sa buong buhay ko, walang iba kung hindi ang mga Salvador pa rin. Sa loob ng mahigit tatlong linggo kong pagtatrabaho rito sa kanilang mansyon, masasabi kong sila ang pinakamasamang pamilyang nakilala ko.Lahat sila! Lahat sila ay masasama ang ugali! Magsimula sa haligi ng tahanan, sunod sa ilaw ng tahanan, at ang anak nila ang nagpatunay na namamana ang kanilang masamang pag-uugali! Ang bawat pangungutya nila ay tila mga pako na ibinabaon sa aming dangal. Kaya hindi ko sila mapapatawad. At kahit anong kasalanan ng aking nanay sa kanila, wala silang karapatan na yurakan at ilubog kami sa lupa.“H-Hindi mo ba naisip na ang iyong asawa ang nang-akit sa aking Nanay, Ma’am Kelly?” tumatangis na tanong ko. May diin din ang pagbigkas ng pagtawag kong “Ma’am” sa kanya.Biglaang tumayo si Ma’am Kelly dahil sa tanong ko. Ang galit sa kanyang mga mata ay lalong naging mapanganip. Tila ba sa para

Sa halip na dalhin ako ni Locke sa aking kwarto, dinala ako nito sa sarili niyang kwarto. Dahan-dahan ako nitong ibinaba sa kama, pero sa kagustuhan kong makaalis, mabilis akong bumaba, pero nahuli nito ang bewang ko at pinaupo niya ako muli sa kaniyang kama. “Ano ba?! Pakawalan mo ako!” sigaw ko habang pilit na kumakawala sa kaniyang mahigpit na pagkakahawak. Ngunit sa bawat bulyaw ko, tila mas lalo lang humihigpit ang kaniyang mga braso sa aking bewang, na tila ba wala siyang balak na hayaan akong makalayo. “Stay,” maikli ngunit matigas na utos ni Locke. Ang kaniyang boses ay kasinglamig ng hangin sa loob ng kwartong ito. “Bakit mo ba ginagawa ito?!” muli kong tanong, ramdam ang panginginig ng aking boses dahil sa galit. “Pakawalan mo ako! Gusto ko nang umalis sa impyernong mansyon na ito!” Tumitig siya sa akin nang mariin. Ang kaniyang mga mata ay tila nagbabaga sa ilalim ng ilaw ng kwarto. Dahan-dahan niyang inilapit ang kaniyang mukha sa akin hanggang sa maramdam

Napaupo na lang ako sa balcony nang iwan akong muli ni Locke mag-isa sa kwarto. Ang lamig ng hangin ay mabilis na tumama sa akin, nagpapahiwatig na lumalalim na ang gabi.Napatulala ako sa pagkain at gamot na nasa lamesa. Wala akong ganang kumain. At isa pa, kung kakainin ko ang pagkain na dala ni Locke, parang tinanggap ko na rin sa sarili ko na pumapayag na ako sa pagkakabilanggo nito sa akin. Parang tinanggap ko na rin ang pag-ibig niyang nakakasakal. Hindi ako tumayo para kunin ang gamot kahit nararamdaman ko ang hapdi ng aking labi dahil wala na yatang sasakit pa sa nangyayari at nalaman ko ngayon. Walang-wala ang hapdi ng aking labi sa pagkakakulong ko rito na tila isang hayop at hirap makalaya.Iniyuko ko ang aking ulo sa aking mga tuhod at hinayaang lamunin ako ng dilim ng gabi. Pumikit ako at bawat pagpikit ko, ang mukha ni Locke ang nakikita ko—ang kaniyang mapanuring mga mata na tila laging nakabantay sa bawat galaw ko.“Bakit ako, Locke?” bulong ko sa hangin, kahit alam k

Ang pagpapanggap ang siyang tanging paraan upang makatakas ako kay Locke. Ang pagkukunwaring tinatanggap ko na ang pagmamahal niya ang siyang tanging paraan upang makawala ako sa walang buhay na kwartong ito. Kailangan kong magpanggap para sa anak ko. Sa tuwing lumilipas ang araw, alam kong nasa panganib kami ng dinadala ko. Nasa panganib kami hangga’t nasa poder kami ng mga Salvador! Ang sumunod na umaga ay tila mapait na paalaala sa akin. Pagmulat pa lang ng mga mata ko, ang pagbaliktad ng sikmura ko ang agad na bumati sa akin. Halos hindi ko kayang tumayo nang maayos dahil sa paghihina, pero kinaladkad ko ang aking sarili upang magtungo sa banyo upang magsuka. Ang isinusuka ko ay sobrang pait na tila ba sa bawat suka ko ay lumalabas ang bituka ko sa sobrang sakit. Bawat hikbi ko sa tapat ng sink ay puno ng takot—takot na baka sa sobrang panghihina ng katawan ko ay madamay ang munting buhay na pilit kong itinatago. Naiyak na ako sa sobrang sakit, kaya nang matapos at kumalma a