Nanatili kaming magkayakap sa ibabaw ng lamesa, ang aming mga hininga ay unti-unti nang bumabalik sa normal habang ang lamig ng gabi ay nagsisimulang tumagos sa aming mga balat na malagkit pa dahil sa pawis. Ramdam ko ang bigat ng katawan ni Locke na nakapatong sa akin, isang bigat na dati ay kinasusuklaman ko, ngunit ngayon ay kailangan kong ituring na isang tagumpay. Dahan-dahan niyang inangat ang kaniyang ulo at tiningnan ako. Wala na ang bagsik sa kaniyang mga mata—napalitan na ito ng lambing at pagkamangha. “You were amazing, Talitha,” bulong niya sabay halik sa aking noo. “Sana ay ganito na tayo palagi. Wala nang away, wala nang sigawan.” Pilit akong ngumiti, kahit na ang totoo ay gusto ko nang isuka ang lahat ng pagpapanggap na ginawa ko. “Gusto ko lang din naman ng kapayapaan, Locke. Pagod na akong lumaban sa isang laban na alam kong ikaw ang laging panalo.” Hinaplos niya ang aking pisngi, tila naniniwala sa bawat salitang lumalabas sa aking mga labi. Binuhat niya ak
Read More