All Chapters of His Obsession is My Sweetest Revenge : Chapter 81 - Chapter 90

120 Chapters

Chapter 81 (Locke POV)

Unang tapak pa lang noon ni Talitha sa mansyon, alam ko sa sarili ko na magiging masaya na ang araw ko. Hindi nga ako nagkamali dahil sa tuwing galing ako sa trabaho, ang pakikipagsagutan ko sa kanya ay nagbibigay ng kulay sa mundo ko. Tila ba ang dating tahimik at walang buhay kong mundo ay ginulo niya at binigyan niya ng kulay. Alam kong may agenda siya sa mansyon, hinayaan ko siya dahil nawalan na rin ako ng gana sa mansyon na ito. Hinayaan ko siya dahil sa tuwing may ginagawa siyang hindi ko gusto ay napaparusahan ko siya sa paraan naman na gusto ko. Na siyang dahilan kung bakit tuwang tuwa rin ako. I fell for her. I love her. Nahulog ako sa kanya dahil kahit simpleng babae lamang siya, alam kong matapang siyang tao. Nahulog din ako sa kanya dahil sa taglay niyang kagandahan. Gustong-gusto ko ang bilog niyang mga mata. Ang itim na mahaba at alon-alon niyang buhok ay bagay sa kanya dahil nagmistula siyang diyosa kapag nasisinagan ito ng araw. Ang mahaba niyang binti at maputi

Chapter 82 (Locke POV)

Hindi ako puwedeng maupo lang dito habang lumalayo siya sa akin. Bawat segundo na lumilipas ay tila isang milyang distansya ang namamagitan sa aming dalawa. Hinawakan ko ang cellphone ko at isa-isang tinatawagan ang mga kaibigan ko. Wala sila rito dahil alam nilang peke lang ang engagement na mangyayari. “Carter, I need your help,” bungad ko pagkasagot niya ng tawag ko. “May ise-send akong video, track the car on it.” Hindi ko na hinintay sumagot si Carter at pinatay na ang tawag. “I need your help,” mabilis kong sabi kay Reed sa kabilang linya. Siya ang sinunod kong tinawagan. “Utusan mo ang mga tauhan mo na hagilapin ang lahat ng terminal—tricycle man iyan o bus.” “Anong gagawin ng mga tauhan ko roon?” tanong ni Reed na mukhang nagising ko sa pagtulog. “To find Talitha.” Katulad ni Carter, pinatayan ko rin ito ng tawag. Sunod kong tinawagan si Darien. “Oh, fûck you, Locke! I’m in the middle of having sêx!” galit na bungad niya. “I need your help. Pahiram ako ng mga tauha

Chapter 83 (Locke POV)

Ngunit lumipas ang mga araw at buwan ay wala pa rin akong nahahanap na Talitha. Tila naging isang masamang panaginip ang bawat gising ko dahil sa bawat pagdilat ng aking mga mata, ang tanging bumubungad sa akin ay ang malamig at bakanteng bahagi ng aking kama—ang espasyong dapat ay kinalalagyan niya. Ang bawat sulok ng mansyon na dati ay maingay dahil sa aming mga sagutan ay napalitan ng nakabibinging katahimikan. Tumunog ang cellphone ko at mabilis ko itong kinuha. “Mr. Vargas, nahanap ninyo na siya?” bungad ko sa investigator na kinuha ni Lucian para sa akin. Narinig ko ang buntong-hininga sa kabilang linya, isang tunog na hindi ko nagustuhan. “I’ve checked all the exits out of the city, Sir. All bus terminals, private ports, even the flight manifests. Walang pangalan ni Talitha o ng mga kasama niya ang lumabas. Chineck ko rin ang lahat ng CCTV sa huling lokasyon kung saan namataan ang sasakyan ni Bryan.” “And?” nanginginig kong tanong. “It’s a dead end, Sir. It’s as if

Chapter 84

Pitong taon. Sinasabi nila na ang oras ang nagpapahilom sa lahat ng sugat, pero para sa akin, ang oras ay isa lamang mahabang tulay na naglayo sa akin sa mundong halos nagpabaliw sa akin. Pitong taon na ang nakalilipas mula nang iwan ko ang anino ng mga Salvador. Pitong taon mula nang huli kong marinig ang boses ni Locke na tila isang tanikalang nakagapos sa aking leeg. “Mama! Look, I drew a shell!” Naputol ang malalim kong pag-iisip nang maramdaman ko ang maliliit na kamay na humahila sa dulo ng aking damit. Napatingin ako sa ibaba at sumalubong sa akin ang pares ng mga mata na tila isang sumpa at biyaya sa aking buhay—mga matang pamilyar na pamilyar sa akin. Mga mata ni Locke. Ngumiti ako at lumuhod para mapantayan ang anak ko. “It’s beautiful, Theo. Parang totoong kabibe na nakuha natin sa pampang kanina.” Narito kami ngayon sa isang tahimik na probinsya sa dulo ng bansa, malayo sa mga Salvador. Malayo sa abot ng kapangyarihan ni Locke. Sa tulong nina Ashley at Bryan, n

Chapter 85

Ilang taon na ang lumipas, pero hanggang ngayon ay kinakabahan pa rin ako sa tuwing nakikita o naiisip ko ang mga mata ni Locke. Kahit ang payapang hampas ng mga alon dito sa dalampasigan ay hindi sapat para burahin ang takot na nakaukit na sa aking sistema. Ang mga matang iyon—malamig, mapang-angkin, at tila laging nakakabasa ng bawat iniisip ko—ay ang mismong mga mata na nakikita ko ngayon sa aking anak. “Mama, look! I found a beautiful shell.” Tinignan ko ang hawak ni Theo na kasalukuyang naghahanap ng mga kabibe sa dalampasigan kasama si Ashley. Tinatanaw ko lang sila sa malapit, sakto lang na hindi nababasa ang mga paa ko mula sa tubig-dagat. Ngumiti ako kay Theo, pero may kaunting kirot sa aking dibdib. Sa bawat ngiti ng anak ko, sa bawat galaw niya, si Locke ang naaalala ko. Isang paalala ng nakaraang pilit kong ibinabaon sa limot. “Oo, anak, napakagandang kabibe,” sambit ko habang tinitingnan ang ngiti ng aking pinakamamahal na anak. Matapos naming kumain kagabi, nag

Chapter 86

Matapos ang usapan namin nina Bryan ay pumasok kaming lahat sa loob ng bahay. Si Bryan ay nagtungo agad sa kusina at iniwan niya sa sala si Theo na ngayon ay naglalaro ng kanyang mga sasakyan. Samantalang kami ni Ashley ay nagtungo sa kanya-kanya naming kwarto para magbihis. Mabilis din naman kaming natapos magbihis ni Ashley. “Aalis na kami, Bryan,” paalam ni Ashley. “Mag-iingat kayo,” sagot naman ni Bryan sa kanya. Nagtungo naman ako sa anak kong abala sa paglalaro. Hinalikan ko ang noo nito at nagpaalam rin sa kanya. “Saan tayo mauuna?” tanong ni Ashley sa akin nang makalabas na kami sa bahay. “Pwedeng sa eskwelahan muna?” Tumango sa akin si Ashley bilang sagot. Sumakay kami sa tricycle patungo sa eskwelahan sa bayan. Isang sakayan lang ang ginawa namin bago kami nakarating kung saan mag-aaral si Theo. “Ang magiging teacher ni Theodore Salvador ay si Teacher Aira, Misis.” Napatigil ako sa sinabi ng principal. Napatingin din ako sa birth certificate ng anak ko na dal

Chapter 87

Nang sumapit ang gabi, dumating ang magbabantay kay Theo na kinuha ni Bryan. Ang kapitbahay lang namin ang kinuha ni Bryan na si Manang Marta. Mabait naman si Manang Marta kaya palagay ang loob ko na siya ang kinuha ni Bryan. “Bale ikaw po ang maghahatid at susundo sa eskwelahan kay Theo, Manang,” paliwanag ni Ashley. “Pero sa unang araw po ng pasukan, ako po ang maghahatid kay Theo. At kapag day off ko po, pwede pong hindi na rin po kayo magbantay sa anak ko,” pagsabat ko. “Paano kapag sa Sabado at Linggo? Walang pasok si Theo, babantayan ko rin ba siya?” “Ako na lang po ang magbabantay—” “No, Talitha,” pagputol sa akin ni Bryan. “Manang Marta, pumunta pa rin po kayo rito sa Sabado at Linggo. Puyat panigurado si Talitha sa mga araw na iyon dahil maraming turista kapag weekends.” “May point si Bryan, Talitha. At ‘di ba naglalaba ka ng Sabado? Mas maganda kung narito nga si Manang Marta.” “Wala naman problema sa akin iyon. Malalaki na ang mga anak ko kaya nasasabik din ak

Chapter 88

Halos hindi ko na maramdaman ang aking mga binti habang nakatayo sa sulok ng elevator. Ang bawat paglipas ng segundo ko sa loob ng elevator kasama si Carter ay tila nagpapagunita sa akin ng walang buhay na kwarto ni Locke noon—kung saan ay halos mawalan ako ng pag-asa. Nanatili akong nakayuko, pilit na itinatago ang aking mukha sa likod ng aking buhok na ngayon ay maikli na. Hindi ko alam kung makikilala pa ako ni Carter, o kung naaalala niya pa ang isang Talitha na minsan na nilang nakasama. Alam kaya ni Bryan na narito ngayon si Carter? Alam kaya ni Bryan na pag-aari ni Carter ang resort na pinapasukan namin ngayon ni Ashley? Naalala ko ang narinig kong usapan niya sa cellphone kagabi tungkol sa isang taong hindi pa handang magpatawad matapos ang pitong taon. Si Locke ba ang kausap ni Bryan nang gabing iyon? Ipinagkanulo ba niya ako? Nagsawa na ba itong itago ako? Umiling ako. Imposibleng ipagkanulo ako ni Bryan. Napakabuting niyang kaibigan sa akin, at ang isiping ipinag

Chapter 89

Ang resort na pinagtatrabahuhan namin ni Ashley ay resort, ngunit mistula itong hotel dahil maraming nag-che-check-in. Hindi lang pang-isang araw, dahil madalas, umaabot ang mga bisita rito nang isa o dalawang buwan. Kaya dapat hindi na ako nagtataka kung makita ko si siya rito. Bukod sa kaibigan niya si Carter, businessman din ito na halos mga businessman din ang nag-che-check-in at nagbabakasyon sa Carter Resort. Pero hindi ko pa rin mapigilan ang pagtigil ng pag-ikot ng mundo ko nang maramdaman ko ang pamilyar na presensya niya nang pumasok siya sa loob ng elevator. Ang bawat hibla ng balahibo ko sa braso ay tumayo, at ang kaba sa aking dibdib ay tila isang tambol na nagwawala. Kahit hindi ako tumingala, sapat na ang amoy ng kaniyang mamahaling pabango—isang amoy na humahalimuyak ng awtoridad, panganib, at sakit—para malaman ko kung sino ang lalaking nakatayo ilang pulgada lang ang layo sa akin. Si Locke Salvador. Pitong taon ang lumipas, pero ang kaniyang aura ay hindi nag

Chapter 90

Nanigas ang buong katawan ko habang nakatingala sa lalaking nasa harapan ko. Ang boses ni Carter ay tila isang hatol na nagtapos sa pitong taon kong pagtatago. Gusto kong tumayo at tumakbo, pero ang aking mga tuhod ay tila naging yelo sa sobrang kaba. “Talitha… ikaw nga,” pag-uulit ni Carter, ang kaniyang tono ay puno ng pagkamangha na may halong hindi makapaniwalang ekspresyon. “Matagal ka nang hinahanap ni Locke. Hindi ko alam… na sa loob ng nakalipas na pitong taon, dito pa kita makikita at ako pa ang unang nakakita sa iyo.” Sa pagbanggit pa lang niya sa pangalan ni Locke, tila binuhusan ako ng banyerang yelo. Mabilis akong lumuhod nang maayos at hinawakan ang laylayan ng kaniyang pantalon—isang desperadang aksyon na hindi ko pagdadalawang-isipan na gawin. Wala na akong pakialam sa aking dignidad dahil ang mahalaga ay ang kaligtasan namin ng anak ko. “Carter, pakiusap,” basag ang boses kong pagsusumamo habang ang mga luha ay muling naglandas sa aking pisngi. Nanlaki ang mga

...

7 8 9 10 11 12

SCAN CODE TO READ ON APP