All Chapters of His Obsession is My Sweetest Revenge : Chapter 101 - Chapter 110

Binalingan ako ni Locke. Nanatili ang kaniyang mga mata sa akin, tila binabasa ang bawat takot na nakatago sa aking dibdib. Hindi ko rin naman maipagkakaila sa sarili ko na natatakot nga ako. Natatakot ako sa pwedeng mangyari. Natatakot ako sa susunod na gagawin ni Locke. “H-Huwag mong kukunin si Theo sa akin, Locke… pakiusap,” mahina at nanginginig kong pagsusumamo. Iyon ang pinakamalaking takot ko mula nang malaman niyang may anak kami—ang kapangyarihan niya na kunin ang bata sa akin sa isang kurap lang. Kumunot ang noo ni Locke sa akin. Mariin at matagal niya akong tinignan bago huminga nang malalim. Isang pait ang dumaan sa kaniyang mukha. “Ganyan talaga kababa ang tingin mo sa akin, Talitha? Na pagkatapos ng pitong taon, ang unang gagawin ko ay saktan ka muli sa pamamagitan ng pag-agaw sa anak natin?” bulong niya, may himig ng pagtatampo ang kaniyang boses. “I won’t take him away from you. I know you raised him well, and he needs his mother.” Nabawasan ang bigat sa di

Lumabas si Locke kasama si Theo. Iniwan niya kaming tatlo nina Ashley at Bryan dahil alam niyang kailangan naming mag-usap na tatlo. Siya na lang rin raw ang tatawag sa kung sino mang pinapatawag niya kay Bryan. Kinabahan ako noong una, dahil natatakot ako na baka ilayo ni Locke si Theo sa akin habang abala ako, pero bago sila lumabas, binigyan ako ni Locke ng kapanatagan. “Hindi ko siya itatakas dahil ayokong masira agad ang ibinigay mong pagkakataon sa akin, Talitha,” sambit nito na puno ng kasiguraduhan. Pagkaalis ni Locke kasama si Theo upang bigyan kami nina Bryan ng espasyo para mag-usap, tila doon ko lang muling naramdaman ang malamig na hangin sa loob ng sala. Ang bigat na dala ng presensya ni Locke kanina ay napalitan ng isang kakaibang katahimikan—katahimikang nag-aabang ng mga kasagutan. Lumapit si Ashley kay Bryan na ngayon ay nakaupo sa upuang nasa harapan ko. May dalang yelo si Ashley na nakabalot sa tela upang idampi sa dumu-dugong labi nito. At sa unang dampi p

Ang kaniyang mainit na hininga ay nag-iwan ng kakaibang kaba sa aking sistema, sapat na para magtayuan ang mga balahibo ko sa braso. Mabilis kong iniwas ang aking tingin sa kaniya at humigpit ang hawak ko sa baso ng tubig. Ngunit kahit hindi ako nakatingin, nararamdaman ko pa rin ang kaniyang mga mata na nananatiling nakatitig sa akin—mabigat, mapag-angkin, at puno ng mga pangakong alam kong sisingilin niya sa oras na kami na lang dalawa ang magkaharap. Ang paninitig niya ay isang tahimik na banta na unt-unting umaagaw sa natitira kong wisyo. “Hoy, Locke! Ano na namang ibinubulong mo riyan kay Talitha? Baka natatakot na naman sa iyo ang mag-ina mo, ah!” pang-aasar muli ni Lucian sabay taas ng kaniyang baso. “Manahimik ka, Lucian. Uminom ka na lang kung ayaw mong ihagis kita sa dagat,” malamig na tugon ni Locke na ikinatawa nang malakas ng mga mokong. Lumalim pa lalo ang gabi sa Carter Resort. Habang tumatagal ang inuman ay unti-unting napapalitan ng seryosong kuwentuhan ang

Idinilat ko ang aking mga mata at sinalubong ako ng sinag ng araw na dahan-dahang pumasok mula sa bintana ng aming bahay. Sa aking tabi, naramdaman ko ang mabigat na braso ni Locke na nakapulot sa aking bewang, dahan-dahang humihila sa akin pabalik sa kaniyang katawan.Tinitigan ko ang kaniyang mukha habang natutulog siya. Wala na ang bagsik at lamig na madalas kong makita sa kaniya—dahil pinalitan ito ng isang payapang anyo. Sa unang pagkakataon sa loob ng pitong taon na pagtatago at pagtakbo, nakaramdam ako ng kakaibang kapayapaan ngayong katabi ko siya. Ang bawat hininga niya na humahaplos sa balat ko ay tila patunay na hindi na ako nag-iisa.Ang pader ng takot at pag-aalinlangan sa aking dibdib ay tila tuluyan nang natunaw. Pakiramdam ko, basta nasa tabi ko si Locke, ligtas kami ng anak ko. Ligtas na kami sa kahit anong unos.Isang linggo na rin ang nakalipas nang malaman ni Locke na may anak siya. Isang linggo na rin ang lumipas na hindi na umalis si Locke sa tabi namin. Dito na

Paulit-ulit na sumasagi sa isip ko ang mukha ng anak ko. Ang kaniyang tawa, ang maliit niyang kamay na humahawak sa akin kapag natatakot siya. Nasaan ka na ba, Theo? Kumain ka na ba? Nilalamig ka ba riyan? Humiwalay ako sa dibdib ni Locke ngunit nanatiling nakasubsob ang aking mukha sa aking mga palad. Basang-basa na ang kaniyang damit dahil sa aking mga luha, pero parang wala siyang pakialam. Sa tabi namin, tahimik na nakayuko si Bryan habang mariing nakakuyom ang kaniyang mga kamao. Si Ashley naman ay nakasandal sa pader , at ngayon ay halos wala nang iluluha habang yakap-yakap ang sarili dahil sa matinding pagkasira ng loob at labis na panunumbat sa kaniyang sarili. “Hindi pwedeng maglaho na lang si Theo nang walang nakakakita! Maraming tao sa bayan, Bryan! Paanong walang nakapansin sa kumuha sa kaniya?!” sumabog ang boses ko, hindi ko na mapigilan ang pagsigaw dahil sa halo-halong galit at takot. “Patawad, Talitha… Inikot na namin ang buong Sta. Ana. Ang mga terminal ng