All Chapters of His Obsession is My Sweetest Revenge : Chapter 91 - Chapter 100

Tahimik ang gabi sa Sta. Ana, pero ang isip ko ay parang isang bagyong ayaw tumigil. Ang bawat pag-hampas ng alon ay payapa pero ang utak ko ay magulo. Tila may kung ano sa dibdib ko na hindi ko matanggap. Para bang mali… kahit tama naman ang lahat ng nangyayari. Pag-uwi ko sa bahay, agad akong sinalubong ni Ashley. Bakas sa mukha niya ang pagkabalisa, samantalang ako, walang ganang naupo sa sofa na nasa terrace. Tila pagod ako kahit na wala naman akong masyadong ginagawa. Sa totoo lang, mga limang kuwarto nga lang ang nilinis ko. Umihip ang malamig na hangin. Madaling araw na pero mukhang hinintay ako ni Ashley sa labas dahil balot na balot ang buong katawan niya. “Anong nangyari? Nakita ka ba? Kinaladkad ka ba?” sunod-sunod niyang tanong habang sinusuri ang buong katawan ko. “Tang-ina, magdamag akong nagbantay sa labas sa takot na may isang Salvador na biglang sumulpot dito. Isa pa itong si Bryan, ang sabi niya ay hindi siya makakauwi rito dahil may importante siyang gagawin.”

Mabilis ang bawat kilos ko kahit na may hapdi sa aking kamay. Kinakausap naman ako ng apat na mokong, pero hindi ito ang dahilan para tumagal ako sa kuwartong ito. Nasa harapan ko sila at nangungulit, samantalang si Locke ay lumabas nang hindi nagpapaalam.“Tour mo naman kami rito sa Sta. Ana, Talitha,” si Reed na para bang bata. “Oo nga, mamimili rin kasi kami ng mga pasalubong,” ani naman ni Lucian habang umiinom ng kape. “Samahan mo na kami, Talitha. Panggabi naman ang trabaho mo kaya pwede ka sa umaga,” dagdag naman ni Darien. Napangiwi ako, hindi dahil sa pangungulit nila, kung hindi dahil sa hapdi ng sugat ko. Kasabay ng hapdi ng sugat sa aking balat ay ang kirot sa aking dibdib na dulot ng pag-uusap namin kanina ni Locke. “Bakit hindi na lang kayo magpasama kay Carter? Panigurado ay kabisado niya ang lugar rito,” sagot ko sa kanila. “Ayaw namin diyan,” mabilis na tutol ni Lucian. “Nagpatayo lang ’yan ng resort dahil sa babae. Kaya hindi rin siya naglalagi rito kahit may

Halos madapa ako sa pagmamadali nang bumukas ang pinto ng elevator. Hindi ko na nilingon ang mga mokong, lalo na si Locke. Ang boses niya—ang deklarasyon niya ng pagseselos—ay parang isang malakas na sampal na nagpayanig sa maayos kong mundo.Nagseselos siya? Bakit? Anong karapatan niya?Mabilis kong itinulak ang cart ko patungo sa dulong silid, kung saan ako na-assign na maglilinis. Pilit kong ibinabaling ang atensyon ko sa pagpapalit ng bedsheets at pag-aayos ng mga tuwalya, pero bawat puting tela na hinahawakan ko ay tila nagiging mukha ni Locke.“Mali ito,” bulong ko sa sarili ko habang mariing ipinipikit ang aking mga mata. “Huwag kang maniwala, Talitha. Bahagi lang ito ng panibagong laro niya.”Pero gaano man ang gawin kong pagtanggi, hindi ko maitatago ang mabilis na tibok ng puso ko. Iyon ang tibok na pilit kong pinatahimik sa loob ng pitong taon. Iyon ang tibok na para lang sa kaniya.Galit ako, oo. Galit ako dahil sa ginawa niya sa akin noon, dahil ikinulong niya ako. Pero b

Nasasaktan ako hindi dahil nakita kong may kasamang iba si Locke. Nasasaktan ako dahil nakikita ko ang anak kong umaasa araw-araw na makilala ang Papa niya pero ang Papa niya ay masaya sa ibang pamilya. Tama ba ang desisyon kong ipakilala si Theo kay Locke? Paano kung hindi niya tanggapin ang anak ko? Paano kung hindi niya ito kilalanin? “Asawa ba ni Locke iyon?” mahinang tanong ni Ashley sa tabi ko. Maganda ito, sopistikada, at bakas ang yaman sa bawat kilos ng babae. Samantalang si Locke ay gwapo, matikas, at pino ang bawat galaw niya. Bagay sila at parehong nasa mataas na lipunan. “Maaari, Ash,” mapait kong sagot sa kaibigan. “Hindi naman siguro magdadala si Locke rito ng ibang babae kung hindi niya ito asawa.” “Pero… hindi ba’t na-engage siya kay Sofia?” litong tanong ngayon ni Ashley. “Hindi ko rin alam. At wala akong oras para alamin kung bakit iba ang napangasawa ni Locke.” “Bakit amoy bitter ka naman diyan?” Inikot ko ang mga mata ko kay Ashley. Tumawa n

Hindi na tumigil ang kaba ko habang patuloy ako sa aking trabaho, at nang sumapit nga ang alas tres ay mas nadoble pa ang kaba ko. Lalo na’t nang paglabas ko ay nakita ko si Locke na nakasandal sa mamahalin niyang sasakyan habang nakatingin sa kawalan. Nakapamulsa ang dalawang kamay niya habang nakasandal siya. At habang papalapit ako, ang bawat hakbang ko ay sinasabayan ng pagtibok ng puso ko.Napatingin si Locke sa gawi ko. Tumayo ito nang maayos. Tinitignan ako nito nang mabuti, mariin, at tila sinusuri kung mayroon pa akong tinatago mula sa kanya. Ang mga paa ko ay nanlalambot dahil sa paraan ng paninitig nito. Pero nakuha ko pa rin ang maglakad nang tuwid, kahit na tila nakalutang ako dahil sa mga titig niya sa akin. Nang makarating ako sa harapan niya, humigpit ang pagkakahawak ko sa sling bag ko. Tumingala ako sa kanya, dumungaw naman ito sa akin kaya nagtama ang mga mata naming dalawa. “May pupuntahan lang ako saglit. Pwede mo ba akong hintayin?” salubong niyang wika sa