All Chapters of The Man I was Never Meant to Love: Chapter 91 - Chapter 100

KIARAIniwan niya muna ako sa labas ni Cedric. Pinag-iisip-isip, sinubukan na isipin ang mga bagay kung bakit nga ba ako nandito. Tama naman siya, hindi ko naman pinuntahan dito si Noah dahil lang sa alam kong may magmamahal na sa akin pabalik. I should expect that in those two years, marami na ang nagbago. Hindi na katulad ng dati ang lahat. Lahat ng nakapaligid sa akin ay nagbago na sa buong dalawang taong na iyon. Ang masakit doon ay naiwan nila akong lahat sa nakaraan na iyon. Hindi ko namalayan na lahat sila ay sumabay sa agos ng pagbabago. Pero ako nanatili ako sa nakaraan na iyon. Sa nakaraan na alam kong mahal pa namin ni Noah ang isa’t isa. Sa nakaraan na alam kong naalala niya pa ako. Sa nakaraang bumuo kami pareho ng pangarap. Sa nakaraang alam namin na kaya naming harapin ng magkasama ang lahat ng problema. Pero lahat ng iyon ay nasa nakaraan na, dalawang taon na ang nakakalipas. Pero nanatili akong nakahinto doon, habang ang lahat ng taong nakapaligid sa akin ay nadala

KIARADahan-dahan akong lumapit sa kaniya sabay niyakap siya nang mahigpit. Doon ko naamoy ang sabon na ginamit niya at ang amoy ng fabric conditioner sa kaniyang damit. Hindi ko na napigilan pa na hindi mapaiyak sa oras na iyon. Naramdaman ko ang kaniyang kamay na siyang tinatapik ang aking ulo habang nilalabas ko ang sakit na nararamdaman ko sa kaniya. Hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa na nako-comfort niya ako sa mga oras na iyon. Ang kaso hindi naman niya ako natatandaan. “Hey it’s fine, mukhang malalim yung pinagdadaanan mo…” napahiwalay ako sa kaniya at napatingin sa mukha niyang concern na concern sa akin.“Sorry, napag-vent-out-an pa kita.” Napangiti naman siya sabay napailing-iling. “No worries, wala namang kaso sa akin iyon. Sige balik muna ako sa pagluluto.” Napalunok naman ako sabay napa tango-tango dahill sa sinabi niya. Medjo nakaramdam ako ng hiya sa mga oras na iyon. Hindi ko na napigilan ang sarili ko na gawin ang bagay na iyon. Napaupo na lang ako sa couch

KIARAKahit na kulang ako sa tulog ay nagawa ko pa ring magising dahil yung utak ko ay patuloy lang na nag-iisip sa mga bagay na dapat kong gawin kasama si Noah para mapilit ko siya na bumalik. Medjo kabado ako sa mga mangyayari, dahil natatakot ako na masaktan ako. Pero kailangan kong pilitin… I need him and I miss him. Nag-ayos ako ng sarili ko. Inayos ko ang sarili ko at hinanda ko ang mga bagay na dadalhin ko. Paglabas ko sa kuwarto ay nakita ko na nandoon na yung dalawa at hinihintay na ako. “Buti nagising ka na, naisip ko na dumaan muna tayo sa palengke para mabilhan natin siya ng mga stocks ng pagkain doon.” napangiti naman ako dahil sa sinabi ni Zoren. “Pwede naman…” wika ko sa kaniya. Umalis na kami at ginawa na namin ang mga bagay na kilangan naming gawin sa oras na iyo. Tumungo kami sa palengke para bilhan siya mg mga stock ng meat, fish, at chicken. Bumili na rin kami ng grocery para sa kaniya.Akala mo talaga ang daming tao na nakatira sa bahay niya dahil sa mga binili

KIARALumipas ang isang araw, nagising na lang ako dahil nakatulog ako sa may couch ni Noah. Iniisip ko kung kumusta na siya ngayon. Maayos na kaya ang lagay niya ngayon? Gising na kaya siya? Napahinga ako nang malalim at napatingin sa cellphone ko. Nakita ko na merong text messages sa akin si Zoren. Tinignan ko iyon at doon ay napahinga ako nang malalim dahil nakita ko na maayos na si Noah. Ang sabi niya ay nagising na siya at wala namang problema sa kaniya. Pero hindi raw nila makausap si Noah. Tahimik pa siya kanina pa. Bigla ko namang narinig na merong sasakyan na dumating. Kaya agad akong tumayo sa aking kinauupuan at agad na lumabas. Doon ay nakita ko si Cedric na may hawak-hawak na wheelchair. Lumabas naman si Zoren at inalalayan si Noah para makaupo sa wheelchair. Napalunok naman ako at napatingin sa kanila na papunta na rito. “He’s alright…” mahinahon kong sabi. Napatingin naman ako kay Mara, nakita ko na nakatingin siya sa akin pero hindi siya masaya. Napahinga na lang ak

KIARAApat na araw matapos ang text message sa akin ni Zoren ay hindi na siya ulit nag-text sa akin. Okay lang naman sa akin na hindi siya mag-text. Para hindi rin ako ma-curious sa kung ano ang nangyayari kay Noah. Gusto ko na rin na maka-move on. “So kumusta ka na?” tanong sa akin ni Lianne. Napahinga ako nang malalim at napangiti. “Well, naging maayos naman…” wika ko sa kaniya. Apat na araw rin akong naging down dahil sa nangyari and slowly nakaka-recover na rin ako. Andoon pa rin yung sakit pero kailangan kong isipin yung mga bagay na magpapasaya sa akin at para na rin sa ikabubuti naming dalawa ni Noah. Kahit na may mga araw na gusto kong puntahan si Noah sa Palawan, pinipilit ko ang sarili ko na hindi gawin ang bagay na iyon. Dahil alam ko na manunumbalik ang sakit. “Seryoso ka na talaga na kalimutan si Noah?” tanong ni Lianne sa akin. Napahinga naman ako nang malaim sabay napangiti. “‘Yun ang alam kong paraan. Besides andoon naman yung Mara, mukhang kaya naman niyang tulun