All Chapters of The Man I was Never Meant to Love: Chapter 111 - Chapter 120

KIARAIlang araw rin ang lumipas at mas lalo kaming nagiging close ni Noah sa isa’t isa. Mas marami akong nalalaman na mga bagay sa kaniya. Meron din akong mga bagay na natutunan sa kaniya. Parang dito ko mas lalong nakilala si Noah, dito kami mas lalong naging close sa isa’t isa. “Noah, saan mo na naman ako dadalhin?” tanong ko sa kaniya. Habang hawak ang kamay ko at hatak-hatak ako ay masaya siyang nakatingin sa akin. “Tara nga, dito kami lagi tumatambay kasi masaya rito.” napakunot ang noo ko dahil sa sinabi niya. Si Mara na naman ata ang tinutukoy ng isang ito. Hindi ko naman dapat pagselosan si Mara dahil nasabi naman na niya sa akin yung side niya pero syempre meron pa rin sa akin yung ganitong feeling dahil nga babae rin naman si Mara. “Andito kayong dalawa?” nakita si Mara roon na nakaupo sa bench. Pinilit ko namang ngumiti sa akniya upang malaman niya na ayos lang ang lahat. Ayaw ko rin naman magmukhang bitter na nagagalit dahil lang nag-uusap pa rin sila. Dalawang taon di

KIARATahimik lang kami ni Noah na nakahiga ngayon habang nakatingin sa labas at hinihintay ang paglubog ng araw. Nung nakaalis na si Mara dito, nakatuon na lang kami ni Noah sa isa’t isa. Merong mga oras na tahimik lang kaming dalawa at tila pinapakiramdaman ang isa’t isa. Merong mga oras na nagtatawanan lang kaming dalawa. “Ganito pala katahimik dito,” wika ni Noah sa akin. Napatingin naman ako sa kaniya at nakita ko ang pagkaseryoso sa kaniyang mukha. “Ayan ka na naman, iniisip mo na naman ba yung pagbalik sa Manila? I told you at your own phase…” wika ko sa kaniya. Napangiti naman siya sa akin sabay niyakap ako nang mahigpit. Dama ko rin ang kalungkutan niya, alam ko na kahit sinasabi ko sa kaniya na hindi naman niya kailangang magmadali, pero minsan ramdam ko siya na nafru-frustrate siya sa nangyayari. Sinasabi ko sa kaniya na hindi niya kailangan magmadali dahil andito naman ako, kasama niya. Pero hindi rin sapat ang mga salita para malaman niyang ayos lang lahat at naiintind

KIARANapatingin ako sa nakaratay na si Dad sa kama ng hospital. Mahimbing siyang natutulog, pero kita ko ang dami na nakakabit sa kaniya para tignan ang kaniyang lagay sa mga oras na iyon. “Bumalik ka na…” mahinahon na sabi ni Elyse. Napangiti naman ako sa kaniya sabay niyakap siya nang mahigpit. “Tito is fine, don’t worry, nagra-run na sila nh test and also inaalam nila kung ano ang naging rason bakit siya inatake. Buti na lang at pumunta si Zoren sa bahay ninyo saktong oras na inatake si tito kaya nakita agad niya. Kaya huwag kang mag-alala dahil ligtas naman siya.” Paliwanag sa akin ni Elyse. Napangiti naman ako sabay pinunasan ang aking luha. “Thank you sa pag-aasikaso rito nung wala ako. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko kung mawala si dad…” wika ko sa kaniya. “Alam ko na marami siyang nagawang mali against sa akin, yung pagiging sunud-sunuran niya rin kay mom. Pero hindi ibig sabihin no’n na hindi na siya magbabago. I wanted him to change and makabawi sa lahat ng ginawa n

KIARANapatigil ako dahil sa sinabi ni Lianne sa akin. Ako buntis? Medjo nakaramdam ako ng kaba sa mga oras na iyon. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. Hindi ko alam kung saan ako magsisimula. Ang nasa isip ko lang ay malaman kung totoo ang bagay na iyon. “Hey ano buntis ka nga?” tanong niya sa akin. Inaalala ko ang mga nangyari noon at doon pumasok sa isip ko ang nangyari sa amin ni Noah. Napahawak ako sa ulo ko at hindi malabo ang bagay na iyon. We didn’t use any protection that day, besides, he didn’t pull it out. “I don’t now… hindi ko alam. Pero mataas ang chance.” wika ko sa kaniya sabay napahawak sa aking tiyan. Kita lo naman ang gulat at may halong saya sa mukha niya. “O my gosh, hindi ko alam na you really did it guys?” tanong niya sa akin. “Talagang during ng time na hindi niya natatandaan yung past ninyong dalawa?” Napalunok naman ako sabay napakamot sa aking batok. Ayaw ko ng alalahanin yung mga araw na iyon dahil tandang-tanda ko na everything happened that night w

Chapter 108KIARASinubukan namin na tawagan si Noah, pero out of reach siya. Hindi ma-contact ang cellphone niya kahit ano’ng gawin kaya hinayaan na lang muna namin. I think that’s better din since hindi ko malalaman kung ano ang kaniyang desisyon sa mga oras na iyon.“Hindi talaga natin ma-contact si Noah, I think busy siya ngayon.” wika ni Zoren. Napangiti naman ako sa kaniya sabay napailing-iling. “Hindi naman na natin need malaman, for sure merong tamang time for that. Sa ngayon kailangan ko munang mag-focus sa kung paano ako magbubuntis,” wika ko sa kanila. Napangiti naman sila sabay napatango-tango. I can’t believe that 12 weeks na rin akong buntis. Talagang tinototoo ni Noah yung mga sinabi niya nung may nangyari sa aming dalawa. Ilang araw na rin ang lumipas after kong malaman na buntis ako. Sa mga sumunod na araw doon lumabas ang mga symotoms ng pagbubuntis ko. Tuwing umaga, lagi na akong nasusuka, pakiramdam ko umiikot ang sikmura ko. Kapag naman merong mga niluluto si Zo