บททั้งหมดของ The Man I was Never Meant to Love: บทที่ 101 - บทที่ 110

NOAHAll this years, ang dami kong mga bagay na tinatanong ko sa sarili ko. Madaming mga bagay akong gustong malaman. Hindi ko alam kung bakit ganito ang pakiramdam ko. Hindi ko alam kung bakit parang may hinahanap ako na hindi ko matagpuan. Napatingin ako sa kalangitan at napapikit. Umaasa na kapag dilat ko matandaan ko lahat ng mga alaala na nawala sa akin. Ang tagal ko ng hindi kinuwestiyon ang sarili ko. Ngayon na lang ulit nung nakita ko yung babae. “May bumabagabag sa ‘yo Mateo?” napatigil ako nang marinig ko ang boses ni Mara. Napatingin ako sa akniya at nakita ko na tatabi siya sa akin. Umusog naman ako para may maupuan siya. “Ano’ng iniisip mo?” tanong niya sa akin. Napatigil naman ako at napahinga nang malalim. “Iniisip ko yung nakaraan ko. Kung sino ba talaga ako, kung ano ba ako sa buhay ko noon.” wika ko sa kaniya. “Alam mo nung dumating sila ngayon ko lang ulit naisip yung bagay na iyon. Ngayon ko lang naisip yung about sa sarili ko. Ang tagal ko na pa lang hindi hi

NOAHNang marinig ko ang lahat ng iyon halo-halong emosyon ang nararamdaman ko. Hindi ko pa fully naalala kung ano ang meron sa amin ni Kiara. It’s still fragmented, pero paunti-unti nalalaman ko na ang lahat. Ang daming nangyari sa kaniya, ang dami kong gustong malaman pa. Dalawang taon… dalawang taon akong nawala sa tabi niya. Ganon ba ako katanga para hindi ko malaman ang pangalan niya? Dalawang taon niya akong hinihintay… dalawang taon din siyang naghihintay sa akin…Ngayon ay nakatingin muli ako sa kalangitan. Pinagmamasdan ko ang ganda ng bituwin. Pero hindi na ito gaya ng dati, dahil puno’ng puno ng kalungkutan ang puso ko. Puno’ng puno ito ng sakit matapos ng mga nangyari. Bakit ba puro sakit na lang ang nararamdaman ko?“Noah…” narinig kong boses ni Mara. Napatingin naman ako sa kaniya at nakita ko na may dala-dala siyang pagkain. “Mag-isa ka na naman?” tanong niya sa akin.After hearing what’s the reason why Kiara left me, doon ako nakaramdam ng inis kay Mara. She shouldn’t

KIARANapatigil ako dahil sa sinabi ko. Hindi ko alam kung ano ang lumalabas sa bibig ko sa mga oras na iyon. Hindi ko alam kung ano ang pumasok sa isip ko para sabihin iyon. Napalunok naman ako sabay napaiwas ng tingin sa kaniya. “Mahal mo ako?” tanong niya sa akin. Medjo nakaramdam ako ng kaba sa mga oras na iyon. Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko sa kaniya. “Bakit hindi ka makatingin sa akin?” tanong naman niya muli. Napatingin ako sa kaniya at napangiti. “Okay na, nakatingin na ako sa harap mo?” tanong ko sa kaniya. Napahinga naman siya nang malalim at kita sa mukha niya na para bang proud siya. “Sabihin mo nga ulit sa harapan ko yung sinabi mo kanina…” napalunok naman ako at tila natuyuan ako ng laway sa mga oras na iyon. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko sa mga oras na iyon. Sasabihin ko ba talaga sa kaniya? “Mahla kita…” wika ko sa kaniya. “Pero hindi mo naman ako natatandaan, kaya ano’ng sense na sabihin ko sa ‘yo yung mga bagay na iyon.” Agad na dugtong ko na sal

KIARANagising ako dama ang yakap ni Noah sa tabi ko. Hindi ko alam na nakatulog pala kaming dalawa matapos naming gawin ang bagay na iyon. Looking at him right now, iba yung kilig na nararamdaman ko. Ang taimtim ng tulog niya na ngayon ko na lang ulit nakita sa buong buhay ko. Napangiti naman ako sabay hinawakan ang kaniyang ilong dahilan upang mapadilat siya. “Okay ka lang?” tanong niya sa akin. Napangiti naman ako sa kaniya sabay napatango-tango. “Yeah I’m fine…” wika ko sa kaniya. “Wala namang masakit sa akin…” actually naging masaya pa ako. I can’t believe that we really do it after some time. Hinanap-hanap ko iyon sa kaniya. Yung presensya niya, the way he touch me. The way kung paano niya ako alagaan. Even though that he didn’t remember me, masaya pa rin ako kasi kahit paano ay meron ng improvement sa aming dalawa. “Did you enjoy it?” tanong ko sa kaniya. Hindi ko alam kung bakit ako ang nagtatanong sa kaniya ng ganitong bagay. Ang alam ko dapat siya ang magtanong sa akin ni

KIARAAng laki ng pinagbago namin sa isa’t isa. Parang ilang araw lang ako na nandito pero parang ang laki na rin ng adjustments na nagagawa ni Noah kasama ako. Hindi ko alam kung paano nangyari ang bagay na iyon. Hindi ko alam kung ano ang mga ginawa naming bagay para maging comportable kami sa isa’t isa. Nung isang araw umalis na sila Zoren at Cedric at ako na lang ang naiwan mag-isa kay Noah. Still hindi pa rin naman nagsasabi si Noah na gusto niyang bumalik sa Manila. Alam ko na mahirap for him na bumalik sa buhay na hindi niya alam kung nakasanayan ba niya. Pero darating kami sa part na iyon. Pinagpatuloy ko na ang ginagawa kong paglilinis ng plato. Nagulat na lang ako nang biglang merong yumakap sa akin mula sa likuran ko dahilan para mapatingin ako sa kaniya. “Ano ba naman iyan Noah, bakit ka naman nanggugulat?” tanong ko sa kaniya. Napangiti naman siya sabay isiniksik ang kaniyang ulo sa aking leeg. “Bakit ka ba naghuhugas jan, samahan mo muna ako.” Napakunot naman ang noo