บททั้งหมดของ The Man I was Never Meant to Love: บทที่ 131 - บทที่ 140

KIARAMedjo nakaramdam ako ng hiya sa mga oras na iyon dahil we really make out sa set nila. Hindi ko alam dito sa lalaking ito kung ano ang pinaggagawa sa buhay. Isa pa, hindi ko akalain na sasabihin niya yung about sa pagpapakasal. Hindi ko alam kung seryoso ba siya doon o nadala lang siya sa l*bog niya dahil sa ginagawa naming dalawa. Hindi ako nakasagot sa tanong niya sa akin. Hindi ko rin naman kasi alam kung ano ang sasabihin ko sa kaniya. Tinawag na rin siya kaya agad siyang umalis doon habang ako naman ay hindi pa nakaka-recover sa ginawa naming dalawa. Iyon ba ang tinatawag nilang quicky? Fvck did I just do it with Noah? Hindi ko alam na meron pa lang tinatagong kalib*gan yung lalaking iyon. Inayos ko naman ang sarili ko sa banyo bago ako muling lumabas. Pinanood ko sa malayo si Noah na ngayon ay tanging blanket na naman ang humaharang sa kaniyang pang-ibabang katawan. “Noah, bakit meron kang kagat sa balikat mo?” napatigil naman ako at biglang kinabahan sa mga oras na iy

KIARA“Bolero, baka naiisip mo na pagbibigyan kita sa gusto mo ay nagkakamali ka, Noah.” matatag kong sabi. Napatawa naman siya sabay ini-start ang kaniyang sasakyan. “Baka naman iniisip mo na s*x lang ang habol ko sa ‘yo. Well I wanted to have s*x with you all day, all night. Kahit tubig lang ang pahinga nating dalawa. But that’s not really my intention. Malalim yung intention ko, not just for lust, but for a lifetime being with you. Kiara…” Napatigil ako dahil sa sinabi niya. Lagi kong naririnig sa kaniya yung mga bagay na ganito, pero nagugulat pa rin talaga ako kapag naririnig ko ulit sa kaniya. It’s like I’m hearing it for the first time in my life again. Yung parehas na mga pangako niya sa akin… kahit na hindi pa namin nakakamtam yung mga bagay na iyon, nararamdaman ko na malapit na iyon. “But seriously, na miss talaga kita… kaya ganito ako.” napahinga na lang ako nang malalim sabay napailing-iling. MInsan yung excuses din talaga niya para lang magawa yung bagay na gusto niya

Kiara“Ang sarap ng luto mo,” masaya niyang sabi sa akin. “Dapat pala lagi mo na akong pinaglulutuan eh,” nakangiti nyang sabi sa akin. Napairap naman ako sabay napailing-iling. “Mga estilo mo, gusto mo lang talaga akong alilain.” bigla namang kumunot ang noo niya dahil sa pagtataka. “Pero seryoso ka ba masarap talaga?” “Hindi ah, hindi kita pinapahirapan. Nagustuhan ko lang talaga yung luto mo kaya ganon,” masaya niyang sabi. Kumuha naman ako ng kutsara para tikman ang niluto ko, pero agad ko ring niluwa iyon dahil sa sobrang alat. “Ano’ng masarap jan, Noah, sobrang alat nga,” wika ko sa kaniya. Agad naman akong tumayo at kumuha ng tubig sa ref para bigyan siya ng tubig. “Huwag mo ng kainin, uminom ka na lang ng tubig.” plano kong agawin ang plato niya pero agad naman niyang tinanggal iyon sa lamesa at inilayo sa akin para hindi ko iyon makuha. “Bakit mo kukunin, kumakain pa ako?” napahinga naman ako nang malalim sabay napahawak sa aking noo. “Noah, maalat nga. Palitan na lang n

KIARANakatulala lang akong nakatingin sa labas ng bahay na para bang may hinihintay ako. “Kiara, ano pa bang hinihintay mo jan, kumain ka na rito.” tawag sa akin ni Elyse. Napatingin naman ako sa kaniya sabay napatayo sa kinauupuan ko. Agad akong naglakad papalapit sa kaniya at doon ko nakita ang hinanda niyang mga pagkain. “Ayan iniwan ni Noah, sabi niya na initin ko na lang daw kapag kakain ka na,” wika niya sa akin. Napangiti naman ako sabay napaupo sa upuan. Siya na mismo ang naghanda ng pagkain sa akin, simula sa kanin pati na rin sa ulam na niluto ni Noah. “Elyse, sa tingin mo saan kaya sila pumunta?” tanong ko sa kaniya.“Hindi ko rin alam, ang sabi ni Zoren sa akin iyon daw yung matagal nang sinasabi sa kaniya ni Noah. Andoon pa raw sila sa Palawan, sinabi na ni Noah sa kaniya iyon. Wala bang sinabi si Noah sa ‘yo?” tanong niya sa akin. Napahinga naman ako nang malalim sabay napailing-iling. “Itatanong ko ba sa ‘yo kung meron siyang sinabi sa akin?” wika ko sa kaniya. Bigl

KIARAHindi pa rin ako makapaniwala na ikakasal na kami ni Noah. Ito yung pinakamatagal na hinihiling ko simula pa noon. Ang magkasama kaming dalawa. Ang daming mga bagay na dumating, mga bagay na nagpahirap sa aming dalawa. “O my gosh, I can’t believe na talagang totoo na nga,” wika ni Mara. Hinawakan niya ang kamay ko at napatingin sa singsing na binigay ni Noah sa akin. “Grabe, ito talaga yung lagi niyang sinasabi noon, na gusto niyang magpakasal, na lagi siyang nanaginip na meron daw siyang pinakasalan na babae. Look, nagkatotoo na talaga yung mga panaginip niya.” napangiti naman ako dahil sa sinabi ni Mara sa akin. “Dati pa nila iyan hinihiling, sadyang ang dami lang talagang humahadlang sa kanilang dalawa.” Napangiti naman ako kay Lianne sabay tinignan ang singsing na binigay ni Noah. “Kumusta naman?” tanong ni Lianne sa akin? “Finally after years na lumipas, andito ka na sa pangarap ninyong dalawa ni Noah. Napahinga ako nang malalim at napaisip dahil sa sinabi niya. “Hindi