All Chapters of THE VOW: TEMPTATION UNDER ONE ROOF (SPG): Chapter 241 - Chapter 250

Sandali siyang napatingin kay Kieran. “And Kieran helped me.”“Wow.” Ngumiti nang malawak ang kanyang daddy. “That’s nice to hear.”Saglit itong tumingin sa kanya, saka kay Kieran. “Looks like you’re building a family already.”Nanlaki ang kanyang mga mata. “Ano?” mabilis niyang tanong.Napakunot-noo siya habang nakatingin sa kanyang daddy. Ano ba ang ibig sabihin nito? Bakit parang may ibang kahulugan ang sinabi nito?Mabilis siyang napatingin kay Kieran. Ito man ay tila natigilan. Bahagya pa itong napabuntong-hininga habang pinipigilan ang ngiti.“Wesley…” Mahinang saway ni Vivian habang bahagyang tinatapik ang braso nito. “Ang bunganga mo talaga.”Napatingin naman ang kanyang daddy rito. “What?” inosente nitong tanong.Napailing si Vivian. “Hayaan mo na lang sila.”Lalong napakunot ang noo niya. Samantala, muli silang nagkatinginan ni Kieran. At sa pagkakataong iyon, pareho nilang naramdaman ang iisang bagay... mukhang may kung ano nang napapansin ang mga taong nasa paligid nila. A

Napakagat-labi si Nikita. Unti-unting namuo ang luha sa kanyang mga mata.“P-paano kung hindi sila pumayag?” nanginginig niyang tanong. “Ang alam nila… at ng lahat… step-siblings tayo.”“We’re not step-siblings yet. Hindi pa sila kasal na dalawa,” pagtatama ni Kieran. “At saka, wala akong pakialam sa iisipin ng iba. Ang importante ay ikaw. Kung hindi sila papayag, hindi na ako uuwi ng Pilipinas.” Humawak ito sa magkabilang balikat nito at tinitigan nang diretso sa mga mata. “Dito lang ako sa America. Kasama mo.”“Kieran…”“Walang nakakakilala sa atin dito,” pagpapatuloy niya, matatag ang boses. “Walang mangungutya. Walang magtatanong kung bakit tayo magkasama. Walang mga taong magbubulungan sa likod natin at huhusgahan tayo dahil sa isang bagay na hindi naman nila naiintindihan.”Pinahid ni Kieran ang luhang tuluyang tumakas mula sa pisngi ni Nikita.“Hindi kita hahayaang mag-isa sa laban na ’to,” saad ni Kieran. “Hindi kita hahayaang harapin ang mga sasabihin nila nang mag-isa. Kung k

Hindi man lang nagulat si Kieran. Sa halip ay mas lalo lang nitong hinigpitan ang pagkakayakap sa kanya.“No, Niks…” antok na antok nitong sagot. “Hindi nila malalaman.”“Kieran...”“Tomorrow, I’ll leave early,” putol nito habang ibinaba ang mukha sa kanyang balikat. “Aalis ako bago pa man sila magising.”Napatingin siya rito, hindi pa rin makapaniwala na nagawa nitong palihim na pumasok sa kanyang kwarto.“Gusto ko lang matulog dito sa tabi mo. Alam kong hindi ka na sanay matulog nang mag-isa.” patuloy ni Kieran sa mahina ngunit malambing na boses.Saglit na natigilan si Nikita. Muli niyang naramdaman ang pag-init ng kanyang pisngi. Kahit kailan talaga kahit simpleng bagay lang ay nagagawa nitong palambutin ang kanyang puso.Napailing siya at pinigilan ang mapangiti. “Ang kapal mo talaga!” mahina niyang sabi.Bahagya lang ngumiti si Kieran, pero hindi pa rin nito minumulat ang mga mata. “Hmm…”Napatingin siya sa pinto. “Kapal ng mukha mo. Paano kung may biglang pumasok dito? Locked b

Nagising kinabukasan si Nikita na wala na si Kieran sa tabi niya. Ilang segundo siyang nanatiling nakahiga habang nakatitig sa kisame, tila pilit inuunawa kung bakit napakagaan ng pakiramdam niya nang umagang iyon. Pero nang maramdaman niya ang malambot na kama at ang init na tila naiwan pa sa kanyang katawan, unti-unting bumalik sa kanyang alaala ang mga nangyari noong gabi.Agad siyang napangiti. Maayos na siyang nakasuot ng kanyang pantulog, pati na rin ang kanyang panloob. Sigurado siyang habang mahimbing siyang natutulog ay si Kieran ang nag-asikaso sa kanya.Napailing siya, hindi mapigilan ang pagngiti. Kieran never failed to amaze her. Sa kabila ng pagiging dominante nito at ng tila walang kapagurang pag-aalaga sa kanya noong nakaraang gabi, hindi pa rin nito nakakalimutang maging maingat. Hindi siya nito hinayaang matulog nang hindi man lang inaasikaso.Hinaplos niya ang malambot na kumot habang dahan-dahang bumabalik sa kanyang alaala ang init ng kanilang pinagsaluhan. Agad n

“So, what’s the plan, Mom?” tanong ni Kieran sa kanyang ina na para bang wala itong ginawang anumang kababalaghan sa kanya ilang oras lang ang nakalipas.“I want to go shopping, anak,” sagot ni Tita Vivian. Pagkatapos ay bumaling ito kay Nikita, may masiglang ngiti sa mga labi. “Pwede mo ba akong samahan, Nikita?”“Sure po, Tita,” agad niyang sagot. “Sasamahan ko po kayo.”Napabuntong-hininga si Kieran at umiling-iling na para bang hindi makapaniwala sa narinig.“You girls really love shopping,” reklamo nito, bagaman halatang nagbibiro lang. “Kahapon ka lang nag-shopping, Niks.”Hindi niya napigilang mapangisi. “Eh, di ba sabi mo, bibilhan mo pa ako ng mall para araw-araw akong makapag-shopping?”Pagkasabi niya niyon ay tila biglang huminto ang mundo. Nanlaki ang kanyang mga mata.Oh, no! Agad niyang napagtanto ang kanyang pagkakamali. Hindi niya dapat iyon nabanggit sa harap ng kanilang mga magulang.Dahan-dahan siyang napatingin kay Kieran, ngunit huli na. Nakita na niyang nagkating