บททั้งหมดของ THE VOW: TEMPTATION UNDER ONE ROOF (SPG): บทที่ 261 - บทที่ 270

“Fake or not, I still consider it a marriage.” Putol ni Kieran.Agad siyang napatingin dito. Seryoso ang mukha ng lalaki, walang bakas ng biro o pang-aasar. Para bang ayaw nitong gawing katatawanan ang nangyari sa kanilang kasal sa wedding booth. At sa pagkakataong iyon, tila may isang bagay na biglang nag-click sa kanyang isipan.Doon niya napagtanto ang lahat. Simula nang mangyari ang kakaibang kasalang iyon sa wedding booth, doon na rin nagsimulang magbago ang pakikitungo ni Kieran sa kanya. Mula noon, palagi na siya nitong tinatawag na “wifey.”Minsan ay pabiro, minsan ay parang wala lang. Pero sa bawat pagkakataong tinatawag siya nitong ganoon, may kakaibang kiliti sa kanyang puso na hindi niya maipaliwanag. At hindi lang iyon, palagi rin nitong sinasabi na asawa na siya nito.Noon, madalas niya iyong tinatawanan at pinapanggap na wala lang sa kanya. Pero sa totoo lang, lalong nahuhulog ang loob niya kay Kieran. Mas lalong lumalim ang nararamdaman niya habang tumatagal ang panaho

“Freshen up now, wifey. Para masarap ang tulog ko,” nakangising sabi ni Kieran habang nakasandal sa may gilid ng pinto. “Gusto mo bang paliguan kita?”Nanlaki ang mga mata niya. “Ha?!”“Why? I’m just offering,” inosenteng sagot nito, pero kitang-kita sa mga mata ang pang-aasar.“Wag na, ako na!” mabilis niyang sagot.Hindi na niya hinintay na makapagsalita pa si Kieran. Dali-dali siyang pumasok sa banyo at agad na isinara ang pinto, mabilis niya iyong nilock na para bang anumang oras ay puwedeng pasukin siya ni Kieran.Napailing siya sa sarili. Ano ba ang nangyayari sa kanya? Hindi naman siya dating ganito ka-conscious sa presensya ni Kieran.Ewan… kung kailan pa talaga sila naging legal sa paningin ng kanilang pamilya… siya naman itong kung anu-anong iniisip at pag-iinarte niya.Baka dahil nakuha na ni Kieran ang gusto nito sa kanya at wala na silang kailangang problemahin kaya ngayon ay nagpapapansin na lang siya.Napangiti siya sa sarili. “Pabebe ko talaga…”Matapos siyang maligo a

Napasinghap siya nang malalim nang tuluyang maibaon ni Kieran ang kabuuan nito sa kanyang loob. Napapikit siya habang nakakapit nang mahigpit sa balikat ng lalaki, pilit na iniaakma ang sarili sa laki at haba ng nag-uuminit nitong pagkalalaki. Ang bawat pulgada ng pagpasok nito ay nagdudulot ng kakaibang sarap na halos magpaiyak sa kanya."Napakasikip mo pa rin, wifey... F*ck, you feel so good..." paos na usal ni Kieran. Bahagya itong huminto nang saglit para bigyan siya ng oras na masanay, habang ang mga labi nito ay masuyong humahalik sa kanyang noo, sa kanyang mga mata, pababa sa kanyang panga.Nang maramdaman nitong unti-unti nang pumapatag ang kanyang paghinga, nagsimulang gumalaw si Kieran. Sa simula ay mabagal at malalim na mga baon, sa bawat pagpasok at paghugot ni Kieran, naririnig ang basang tunog ng pagtatagpo ng kanilang mga balat na lalong nagpapatindi sa init sa loob ng silid."A-ahh! Kieran... m-mas mabilis... please..." halos walang boses na daing niya habang kusa nang

Napailing na lang silang dalawa ni Kieran.“Bakit mo kasi kami minamadali bumaba, Dad?” reklamo niya.“Minamadali? It’s almost lunchtime!” bulalas nito.Napatingin si Nikita sa orasan at napangiwi. Totoo nga. Halos tanghali na.“Sorry, Dad,” mabilis niyang sambit.“Okay lang. I understand. Pagod siguro kayo.”Napahinto siya sa unang baitang ng hagdan. Pagod? Bahagya siyang namula nang mapagtanto kung ano ang maaaring iniisip ng ama. Mabilis siyang nag-iwas ng tingin, pilit na itinatago ang hiya.Samantala, napangisi lang si Kieran na tila hindi man lang naapektuhan sa sinabi ng kanilang ama. Hinawakan nito ang kamay niya at inakay siya palapit sa kanilang mga magulang.“Dad, can we just eat?” tanong nito.“Of course. Come here.”Hinila ni Kieran ang upuan para sa kanya bago umupo sa tabi niya.“My son is such a gentleman.” komento ni Vivian habang nakangiting nakatingin sa kanila.“Mom…”“What?” inosenteng tanong ni Vivian. “I’m just saying. I’ve always known you two look good togethe

Pagkatapos ng mahabang diskusyon nila sa dining area tungkol sa kasal, bumalik na sina Kieran at Nikita sa kanilang kwarto.Pagkapasok pa lang nila, napabuntong-hininga si Kieran at napailing.“Ang kulit talaga ng daddy mo, Niks. Hindi ko akalain na mas excited pa siya kaysa sa atin.”Napatawa si Nikita. “Hihihi… hayaan mo na siya. Baka iyon din ang way niya para mapirmi ako sa Pilipinas.”“Make sense, wifey.” Ngumisi si Kieran. “Kapag kasal na tayo, hindi na rin kita hahayaang umalis. Sa bahay ka lang, aalagaan ang mga anak natin.”Napasimangot siya. “Ikukulong mo ako? Baka ma-losyang ako niyan!”“Hahaha! Joke lang.” Natatawa siyang lumapit dito. “Siyempre, hindi ko gagawin ’yon. You can still do whatever you want, hindi kita pipigilan. You have a company to run, after all. Pero ang priority mo pa din ay ang pamilya natin. Ako na ang bahala sa iba.”Ngumiti siya. “Thanks, Kieran.”Agad siyang hinalikan nito pero ang simpleng halik ay mabilis na naging mas malalim. Para bang ayaw nang