All Chapters of THE VOW: TEMPTATION UNDER ONE ROOF (SPG): Chapter 31 - Chapter 40

Ngunit agad iyong nawala sa kanyang isip nang ang mga kamay ni Kieran, na kanina’y nakahawak sa kanyang mga pulso, ay dahan-dahang bumaba. Humaplos ang mga ito sa kanyang baywang paakyat sa kanyang pisngi, tila sinasaulo ang bawat kurba ng kanyang mukha.Hindi na niya napigilan ang sarili. Tuluyan na siyang nadala sa init na nagmumula sa katawan ni Kieran. Kahit bagong ligo ito, ang init na nagmumula sa balat nito ay tila apoy na tumutupok sa kanyang katinuan. Sa loob ng silid na iyon, tila walang ibang mahalaga kundi ang bawat haplos at bawat halik... mga patunay na ang nakaraan nila ay hindi pa rin nalilimutan."Hanggang ngayon, hindi ka pa rin ba marunong humalik, Niks?"Hindi niya alam kung papuri ba iyon o insulto. Totoo, hindi siya marunong dahil wala siyang ibang naging karanasan bukod kay Kieran. Hindi ba dapat ay maging proud pa ito dahil sa tagal nilang pagkakalayo, walang ibang lalaki sa buhay niya kundi ito lang?Hindi na siya nakasagot dahil muling sinakop ni Kieran ang k

Pagbaba niya ay nakahanda na ang breakfast pero wala pa doon si Nikita.“Good morning, Manang,” bati niya kay Yaya Gloria.“Good morning, Sir Kieran.”“Si Nikita, nakababa na ba?” tanong niya.“Wala pa naman. Aalis ba kayo?”“Opo. Sabi ni Tito Wesley, dadalhin ko si Nikita sa Tala Corporation.”“Ganun ba? Baka nakalimutan niya? Nag-usap ba kayo kagabi?”Natigilan siya. Paano silang mag-uusap kung kamuntikan nang may mangyari sa kanila? Hindi siya sumagot.“Ang mabuti pa, puntahan ko sa kwarto niya. Baka nakalimutan ng batang 'yun,” sambit ni Yaya saka pumanhik sa taas.Kinuha niya ang cellphone at gustong i-message si Nikita kung gising na ito, pero pinigilan niya ang sarili. Tutal, pinuntahan na rin naman ito ni Yaya Gloria.Maya-maya ay bumalik si Yaya nang hindi kasama ang dalaga. “Hindi daw siya aalis, sabi niya.”Kumunot ang kanyang noo. “Huh? Bakit daw?”“Masama daw ang pakiramdam niya. Eto nga at dadalhan ko ng paracetamol.”Bigla siyang natigilan. May sakit si Nikita? Mabilis

“Baka naman gawa-gawa mo lang ’yan, Nicole, dahil natalo ka ni nerd. Kita mo naman kanina. Matinding glow up ang nangyari sa kanya. Ang ganda niya, at bagay naman talaga siyang maging Queen of the Night.”Napansin niyang iba na ang tono ng boses ni Tasha, hindi na panunukso kundi tila pagtatanggol.“Napapansin ko, Tasha, kanina mo pa ako binabara,” mataray na sagot ni Nicole. “Kanino ka ba kakampi? Kay nerd o sa akin?”“Ah… eh… hindi naman sa gano’n, Nicole,” alanganing sabi ni Tasha. “Mabait naman kasi si Nikita.”“Basta!” mariing putol ni Nicole. “’Yon ang nangyari. Dahil imposibleng manalo siya sa akin. Nandaya siya!”Maya-maya pa’y nagsimula nang lumabas sina Nicole at ang mga kaibigan nito, patuloy pa rin sa bulungan at tawanan.Pagkasara ng pinto ng CR, doon na siya tuluyang napaiyak. Tahimik ngunit marahas ang pag-agos ng luha sa kanyang pisngi. Para bang sabay-sabay na bumuhos ang lahat ng hiya, sakit, at galit na kanina pa niya pinipigil.Ngunit ilang saglit lang, mariin niya

Parang natigil ang buong mundo sa isang iglap. Hindi siya nakasagot. Nanatiling bukas ang kanyang bibig ngunit walang salitang lumabas. Dahil sa kaibuturan ng kanyang puso, alam niyang hindi rin siya tuluyang nakausad.Hindi mula sa kahihiyan, mula sa sakit at lalong hindi sa lalaking nakatayo ngayon sa kanyang harapan.Matagal na niyang ipinipilit sa sariling tapos na ang lahat. Na wala nang natitirang bakas ng nakaraan. Ngunit sa isang titig lamang ni Kieran, gumuho ang lahat ng pader na pilit niyang itinayo sa loob ng maraming taon.“You disgust me, Kieran.”Iyon lamang ang naisagot niya bago mabilis na tumalikod at halos patakbong umakyat sa kanyang silid.Wala siyang pakialam kung paanong nanginginig ang kanyang mga kamay at paanong nag-init ang kanyang mga pisngi. Ang tanging nasa isip niya ay makalayo rito.Si Kieran naman ay tila walang pakialam kung may makakita man sa kanilang inasal sa loob ng bahay. Samantalang siya, ingat na ingat sa bawat kilos at sa bawat tingin... baka

"Pagkababa ko kanina, wala na roon ang portrait mo sa dingding… pinakuha mo ba?"Napatingin siya kay Kieran sa tanong nito. Saglit na nagtama ang mga mata nila, ngunit siya rin ang unang umiwas. Para bang hindi niya kayang tagalan ang paraan ng pagtitig nito.“Ako ang kumuha,” malamig niyang sagot. “Ayaw ko na iyon doon. Matagal na ring picture ’yon.”“Ikaw ang kumuha?” bahagyang napataas ang kilay ni Kieran. “Ang bigat no’n ah. Buti hindi ka nalaglag!”Nagkibit-balikat lang siya, kunwari’y walang pakialam. Ngunit sa totoo lang, hindi niya rin alam kung bakit bigla na lang niyang naisipang alisin ang portrait na iyon. Marahil ay sawa na siya sa lumang alaala. O baka naman dahil sa tuwing nakikita niya iyon, naaalala rin niya ang dating siya.Ngunit hindi pa tapos si Kieran. Napangiti ito habang nakatitig sa kanya.“Saka…” marahan nitong sabi, “I like that picture.”Nakunot ang noo niya. “Bakit?”“Dahil kapag tinitingnan ko ’yon, pakiramdam ko nasa high school pa rin tayo.” Huminga ito