All Chapters of บ่วงรักสามีร้าย: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 1 ณ ผับดัง… นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวใต้ความมืดสลัวๆ กำลังจ้องมองไปยังหญิงสาวสวยคนหนึ่งที่กำลังนั่งหัวเราะร่ากับกลุ่มเพื่อนสาวท่ามกลางแสงไฟกะพริบ และเสียงเพลงที่ดังกระหื่มไปทั่วทั้งผับ ทั้งที่เธอเพียงยิ้มเล่นพูดคุยกับเพื่อนตัวเอง แต่หัวใจแกร่งของเขากลับเต้นระส่ำรัวแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก แค่เห็นรอยยิ้มหวานเย้ายวนนี้ก็สามารถทำให้คนหัวใจหินอย่างเขาใจสั่นระรัวขึ้นมาเอาเสียดื้อๆ “เครื่องตรวจจับหาเหยื่ออันโอชะของมึงกำลังกลับมาเริ่มทำงานอีกแล้วสินะไอ้เสือยิ้มยาก” ฌอนเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ พลางหมุนควงแก้วแอลกอฮอล์สีอำพันอย่างแรงในมือไปมา เมื่อเริ่มสังเกตได้ว่าเรดาร์ตรวจจับเหยื่อสาวรายใหม่ของเพื่อนกำลังทำงาน “อะไรในตัวกูที่ทำให้มึงคิดอย่างนั้น” ทัชชกรตั้งคำถามกลับไปด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แต่แววตาคมคู่นั้นยังคงจับจ้องไปยังเจ้าของใบหน้าหวาน ที่กำลังพูดคุยกับเพื่อนอย่างสนุกสนาน แข่งกับเสียงดนตรีที่บรรเลงขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ดูท่าแล้วกลุ่มพวกเธอน่าจะมาปาร์ตี้งานวันเกิดของคนใดคนหนึ่งในกลุ่ม “กูใครวะ? กูนี่ฌอนชยางกูรเพื่อนมึงเชียวนะโว้ย แค่มึงอ้าปากกูก็เห็นลิ้นไก่มึงแล้ว”

ตอนที่ 3ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึม ทุกอย่างรอบตัวดูเงียบงัน ทว่าแฝงไปด้วยความรู้สึกกดดันที่เธอไม่อาจอธิบายได้ ชมพูนุชยืนนิ่งเงียบอยู่กับที่ไปสักพัก ก่อนเธอจะตัดสินใจเริ่มพูดขึ้นมาอย่างระมัดระวัง“คุณเสือคะ เอ่อ…คะ คือ…ฉันขอคุยอะไรด้วยหน่อยได้ไหมคะ?”เธอกล่าวพร้อมกับจับมือเรียวสวยที่ประสานกันไว้แน่น ดวงตากลมโตต่างเต็มไปด้วยความกังวลและลังเล คนตัวสูงค่อยๆ เอี้ยวตัวหันกลับมามองทางเธอด้วยความสงสัย ก่อนเขาจะพยักหน้าให้เธอเป็นคำตอบ“ว่ามาสิ”“ที่ฉันแต่งงานกับคุณไม่ใช่เพราะว่าฉันอยากจะเอาเปรียบคุณ หรือหวังทรัพย์สมบัติอะไรของคุณเลยนะคะ” ชมพูนุชเปิดประเด็นขึ้นมา“…..” เขาเงียบไม่พูดอะไร รอให้เธอพูดต่ออย่างใจเย็น“คะ คือ…ฉันรู้ค่ะว่าเราสองคนไม่ได้รักหรือชอบพอกันเลย เราสองคนแทบจะไม่รู้จักตัวตนของกันและกันแม้กระทั่งนิสัยใจคอ แต่ฉันแค่อยากให้คุณสบายใจ…ว่าฉันจะไม่สร้างความหนักใจอะไรให้คุณ การแต่งงานของเราสองคนในครั้งนี้มันจะเป็นเพียงการแต่งงานแค่ในนามเท่านั้นค่ะ ฉันจะไม่ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของคุณ เราสองคนจะไม่ยุ่งเกี่ยวกัน และต่างฝ่ายต่างมีอิสระต่อกัน หรือหลังจากนั้น...ถ้าคุณต้องการอยากจะหย่า ฉันก็ไ

ตอนที่5“กูว่าเรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมไม่บอกผู้ใหญ่วะ ปล่อยให้มันทำร้ายชมพูทำไม มึงควรจะบอกแม่นะไอ้ชน”“ก็เพราะผู้ใหญ่ไงวะที่พลอยเห็นดีเห็นงามไปตั้งแต่ต้น ใจกูเองอยากจะบอกตั้งแต่วันที่มันง้างมือจะตบหน้าน้องสาวกูแล้ว ไอ้ทัชชกรสารเลวนั่นมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย หากรู้ว่าธาตุแท้มันเป็นแบบนี้ กูก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าแม่ยังจะเทิดทูนมันต่ออีกไหม”“แล้วมึงจะปล่อยให้น้องสาวตัวเองโดนรังแกแบบนี้ไปอีกนานไหมไอ้ชน”น้ำเสียงนั้นแสดงออกว่าเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งเพื่อนรักอย่างชนกันต์เองก็สัมผัสได้“แล้วมึงจะให้กูทำยังไงวะ จะทำอะไรมันน้องสาวกูก็ดันห้ามไม่ให้ทำ เพราะกลัวผู้ใหญ่จะผิดใจกัน”“เลยต้องยอมเป็นลูกไก่ในกำมือแบบนี้น่ะเหรอ”“ก็เรื่องนี้แหละที่กูเองก็ไม่เข้าใจ กูยุแยงให้หย่ากันเสียด้วยซ้ำ แต่ชมพูก็บอกว่าหากทำอย่างนั้นครอบครัวกูและครอบครัวฝ่ายนั้นก็คงจะผิดใจกัน เฮ้อ!!…ยิ่งพูดยิ่งเครียดว่ะ เออ! แล้วที่ว่ามึงเจอน้องสาวกูน่ะ มึงไปเจอที่ไหนวะ”“เจอที่ห้างฯน่ะ พอดีกูไปซื้อของใช้ คุยกันได้สักพักไอ้เสือก็ดันโผล่เข้ามา กูก็เลยผละออกมาก่อน แต่ดันเสียมารยาทแอบดูพวกเขาอยู่ห่างๆ”ชนกันต์ได้ฟังแล้วก็อดที่จะสงสารค

ตอนที่7“ชมพูทนอยู่ได้ยังไงตั้งนานครับ”คราวนี้พีระวิทย์เองเป็นฝ่ายถามขึ้นอย่างห่วงใย เขารู้สึกสงสารเธอเป็นที่สุด“ชมพูไม่อยากให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายผิดใจกันค่ะ”“แกก็อ้างแต่คำนี้ทั้งปี พี่เบื่อแล้วนะชมพู มันถึงเวลาที่แม่เราจะรู้ความจริงเกี่ยวกับไอ้เจ้าลูกเขยนิสัยเสียที่ฉาบหน้าเป็นคนดีอย่างไอ้เสือมันได้แล้ว แกจะไปปกป้องมันทำไมกัน ตั้งแต่แต่งงานกันมามันเคยทำหน้าที่ผัวที่ดีไหมก็เปล่า...อีกอย่างเหตุผลที่มันแต่งงานกับแกก็รู้ๆ กันอยู่ ว่าเป็นเพราะต้องการจะเอาชนะไอ้พี!! ในเมื่อแกไม่ได้รักคนเลวๆ อย่างมัน แล้วจะแคร์ทำไม!!” ชนกันต์เอ่ยขึ้นอย่างเดือดดาล“มึงพูดอย่างนั้นมันก็ไม่ถูกนะเว้ยชน”พีระวิทย์หันมาสะกิดเพื่อน เพราะรู้สึกว่าถ้อยวลีประโยคต่อมาของชนกันต์จะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ“กูพูดไม่ถูกตรงไหนวะ”“ชมพูเป็นผู้หญิงนะ ทำแบบนั้นก็ถูกต้องแล้ว”“ถูกต้อง? ถูกต้องอะไรกันวะ ถูกต้องโดยยอมเป็นเครื่องมือรองรับอารมณ์ไอ้เสืออยู่ฝ่ายเดียวน่ะเหรอ...มึงน่ะหยุดพูดไปเลยไอ้พี ไม่ต้องแสดงตัวเป็นพระเอกให้มากนัก หัดเป็นตัวโกงบ้างก็ได้ ไอ้เสือมันเล่นบทร้ายแต่ดันเป็นพระเอกในสายตาแม่กู โดยการยื่นมือเข้ามาช่วยเรื่องธุรกิ

ตอนที่9นิ้วเรียวยาวบดบี้ติ่งคริสตัลสาวแรงๆ เพียงแค่นิ้วของเขาสัมผัสมันน้ำหวานสีใสก็ไหลฉ่ำเยิ้มออกมา แต่คนที่กำลังอยู่ในห้วงอารมณ์โมโหไม่อาจจะเล้าโลมอีกฝ่ายได้นานนัก เขาชักรูดท่อนเนื้อแข็งขึงที่มีแต่เส้นเลือดปูดโปนไปทั้งลำ กดแทรกความใหญ่โตเข้าไปในร่างกายเธออย่างแรงทีเดียวจนมิดลำ ด้วยความที่อีกคนไม่ได้มีอารมณ์ร่วมจึงทำให้ไม่มีน้ำหล่อลื่นมากพอที่จะช่วยให้การสอดใส่นั้นนุ่มนวล และความรู้สึกเดียวที่เธอสัมผัสได้คือความเจ็บปวดเท่านั้น ยิ่งร่างแกร่งพยายามแทรกเข้าหาร่างกายเธอ ก็ยิ่งสร้างความเจ็บปวดเพิ่มทวีคูณ ผู้ชายใจร้ายคนนี้ไม่คิดจะปรานีเธอเลยสักครั้ง มีแรงเท่าไหร่เขาก็ยิ่งโถมทวีเข้าหาไม่ยั้ง คนสุขสมคือเขาแต่คนทรมานคือเธอ กว่าจะเสร็จสมอารมณ์หมายร่างกายเธอก็เรียกว่าสาหัสทุกครั้งเช่นกันปั่ก ปั่ก ปั่ก!!“อ๊ายยยย ฉันเจ็บ เอามันออกไปสักที!!” เธอกรีดร้องดังลั่น น้ำตาหยดใสๆ ไหลกลิ้งลงมาอาบแก้มเนียนเมื่อเขากระแทกกระทั้นเข้าใส่รุนแรงราวกับเป็นสัตว์ป่าดุร้าย เธอเจ็บปวด เสียใจ และหวาดกลัวจนสั่นสะท้านไปหมดทั้งตัว“ฮึก เอาออกไปนะ เจ็บ ฉันเจ็บ!!” “อย่ารัด อ่าห์…ซี้ดดดด…” ตั่บ ตั่บ ตั่บ!!“ฉันเจ็บ เอาอ