บททั้งหมดของ ร่านสวาทเพื่อนพ่อ Nc20++: บทที่ 1 - บทที่ 10

“แล้วตกลงป๋ามีเมียไหมคะ” แอนนี่ช้อนตาขึ้นมอง นิ้วเล็กกรีดกรายเล่นบนแผงอกเปลือยเปล่าของคนรุ่นพ่อ ถามย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง อัคราไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขานิ่งไปชั่วอึดใจ นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย ก่อนที่มุมปากได้รูปจะกระตุกยิ้มร้ายกาจ เขาโน้มใบหน้าลงมากระซิบชิดริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการถูกจูบ “ถ้าคืนนี้ หนูทำให้ป๋าพอใจได้อีกรอบ แล้วป๋าจะบอก” แอนนี่หลุดยิ้มกับคำท้าทายนั้น อัคราทิ้งตัวลงนอนหงาย หลับตาลงหมายจะพักสูดอากาศเข้าปอดสักห้านาที ทว่ายังไม่ทันที่ลมหายใจของเขาจะกลับมาเป็นปกติ สัมผัสยุกยิกข้างลำตัวก็เริ่มก่อกวน “ป๋าขา” เสียงหวานกระซิบแผ่วเบาชิดใบหู ลมหายใจอุ่นๆ รดต้นคอ อัคราถอนหายใจยาว เปลือกตาที่ปิดสนิทจำต้องลืมขึ้นอีกครั้ง เมื่อท่อนขาเรียวขาวของคนข้างๆ ตวัดขึ้นมาเกยทับ จงใจขยับหน้าขาเบียดเสียดเข้ากับสะโพกสอบของเขาอย่างแนบชิด สัมผัสนุ่มนิ่มที่ถูไถไปมาตรงหน้าขา ทำเอาเลือดในกายหนุ่มใหญ่สูบฉีดพล่าน สิ่งที่เพิ่งสงบลงไปได้ไม่ถึงห้านาที เริ่มกระตุกเกร็งและตื่นตัวขึ้นมาสู้อีกครั้งอย่างรวดเร็ว แอนนี่ปรือตาฉ่ำเยิ้มมองหน้าเขา สะโพกบางจงใจขยับเข้าหา เธอสัมผัสไ

“แฮ่ก อื้อ ป๋า ป๋าอัค” ผ้าห่มนวมผืนหนาถูกถีบตกลงไปกองอยู่ปลายเตียงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ร่างเล็กในชุดนอนสายเดี่ยวบิดเร่าไปมา เหงื่อเม็ดเล็กผุดซึมตามกรอบหน้าและลำคอ มือบางข้างหนึ่งล้วงลึกเข้าไปใต้กระโปรงนอน ขยับข้อมือถี่รัวไปมา แจ๊ะ แจ๊ะ แจ๊ะ นิ้วเรียวสองนิ้วมุดเข้าออกในร่องฉ่ำแฉะ บดขยี้ติ่งเนื้อเสียวอย่างเอาเป็นเอาตาย เปลือกตาที่หลับพริ้มจินตนาการถึงใบหน้าคมเข้มที่มีไรหนวดสากๆ แววตาดุดันที่จ้องมองมา และความหยาบโลนที่กระแทกใส่เธอไม่ยั้งเมื่อวานซืน “อ๊า ฮึก ไม่ มันไม่เหมือน หงุดหงิด” แอนนี่สบถอย่างหัวเสีย ชักมือออกมาอย่างหงุดหงิด น้ำใสๆ ไหลเยิ้มติดปลายนิ้วออกมาเป็นสาย เธอกัดปากแน่น ความว่างเปล่าในท้องน้อยมันตีรวนจนทรมานไปหมด นิ้วเล็กๆ ของเธอจะไปสู้อันนั้นที่ใหญ่โตและแข็งแกร่งของป๋าอัคได้อย่างไรกัน แม่สาวน้อยคิดถึงความรู้สึกคับแน่นจนจุกตอนที่ส่วนหัวบานๆครูดผ่านผนังเนื้อด้านใน คิดถึงจนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว เธอพลิกตัวนอนคว่ำ ซุกหน้าลงกับหมอนแล้วกรีดร้องอู้อี้ “ป๋าบ้า ฟันแล้วทิ้งเหรอ ทำไมไม่ทักมาเลย” ตาคู่สวยตวัดมองโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างหมอน หน้าจอแชตไลน์ค้างอยู่ที่ชื่อ Akara นิ้วเร

ปัง เสียงบานประตูกระแทกปิดขอบวงกบดังสนั่นลั่นห้อง กระเป๋าหนังแบรนด์เนมใบหรูถูกเหวี่ยงทิ้งลงบนที่นอนอย่างไม่ไยดี ก่อนที่คนตัวเล็กจะทิ้งตัวลงนอนคว่ำหน้า ซุกหน้าลงกับหมอนใบโต กรีดร้องอู้อี้ระบายอารมณ์ที่อัดอั้นมาตลอดมื้ออาหาร “คนบ้า คนเจ้าเล่ห์ ตาแก่บ้าอำนาจ” เสียงหวานตะโกนด่าทอ สองขาตีเตียงปึงปัง “คิดว่าเป็นเพื่อนพ่อแล้วจะทำอะไรก็ได้รึไง แกล้งทำเป็นไม่รู้จัก ทีตอนเอาล่ะครางเรียกชื่อหนูเสียงหลง” เธอแค้นที่เขาต้อนเธอจนมุมเรื่องฝึกงาน แค้นที่เขาตีหน้าซื่อใส่พ่อเธอ แต่ที่เจ็บใจตัวเองที่สุดคือ ร่างกายทรยศดันร้อนวูบวาบเพียงแค่ตาสบตาคนแก่อย่างเขา ครืด ครืด ครืด เสียงมือถือที่สั่นรัวอยู่บนเตียงทำลายความเงียบ แอนนี่ผงกหัวขึ้นมา คราบมาสคาร่าเปื้อนหางตาเล็กน้อย เธอคว้ามันขึ้นมา กะจะกดปิดเครื่องหนี แต่ทว่าข้อความที่เด้งรัวบนหน้าจอล็อกกลับทำเอานิ้วเรียวชะงัก Akara: แอนนี่ของป๋า เป็นอะไรคะ Akara: ป๋าขอโทษ ขอโอกาสให้ป๋าอธิบายอีกครั้งได้ไหม Akara: ออกมาคุยกันหน่อยได้ไหม หื้มมม ป๋ารออยู่ตรงปากซอยหน้าหมู่บ้าน Akara: แอนนี่มาหาป๋าก่อน เราต้องคุยกันนะ ที่รัก “ที่รักเหรอ...” แอนนี่แค่นเสียงหัวเราะ

"ถึงแล้วค่ะ บ้านของป๋า" เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมกับเสียงเครื่องยนต์ที่ดับลง แอนนี่ละสายตาจากรั้วเหล็กบานใหญ่ที่เพิ่งเลื่อนปิดอัตโนมัติ หันมามองชายหนุ่มรุ่นพ่อที่กำลังส่งยิ้มมุมปากมาให้ คฤหาสน์โมเดิร์นลอฟท์หลังใหญ่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า แสงไฟสีนวลตาส่องสว่างไปทั่วบริเวณ แอนนี่ก้าวขาลงจากรถ ลมเย็นจากแม่น้ำพัดปะทะใบหน้าจนผมสยาย เธอหมุนตัวมองต้นไม้ใหญ่และประติมากรรมหินอ่อนรอบสวนด้วยความตื่นเต้น "โห บ้านหลังใหญ่จังเลยค่ะป๋า ใหญ่กว่าบ้านคุณพ่อหนูอีกมั้งเนี่ย" "ชอบไหมคะ ถ้าชอบ ก็มานอนบ่อยๆ สิ หรือจะย้ายเสื้อผ้ามาอยู่เลยป๋าก็ไม่ติดนะ" นิ้วหัวแม่มือหนาทาบลงบนเครื่องสแกนเพื่อปลดล็อกประตูเข้าบ้าน แอนนี่เดินเท้าเปล่าเหยียบลงบนพื้นที่เย็นเฉียบ แหงนหน้ามองแชนเดอเลียร์คริสตัลระย้าบนเพดานสูงโปร่ง ก่อนจะเดินไปเกาะผนังกระจกบานใหญ่เพื่อดูวิวแม่น้ำยามค่ำคืน "ป๋าอยู่กับใครคะ บ้านตั้งกว้าง ดูเงียบเชียบพิกล" เธอหันกลับมาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น อัคราดึงชายเสื้อเชิ้ตที่หลุดลุ่ยออกพาดทิ้งไว้บนโซฟาหนังตัวยาว แล้วเดินไปรินไวน์แดงที่เคาน์เตอร์บาร์ "อยู่คนเดียวครับ แม่บ้านจะเข้ามาทำควา

แอนนีนั่งกอดเข่าคุดคู้จมจ่อมอยู่บนโซฟาตัวยาว นิ้วเรียวเล็กสั่นระริกขณะกดส่งพิกัดที่ตั้งคอนโดมิเนียมไปให้คนปลายทางตามคำสั่ง ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังหน้าจอโทรศัพท์ที่เพิ่งสว่างวาบด้วยข้อความล่าสุด "ส่งโลเคชั่นคอนโดให้ป๋าด้วย เรามีเรื่องต้องคุยกัน" ลมหายใจของเด็กสาวสะดุดขาดห้วง มือที่กำโทรศัพท์ชื้นไปด้วยเหงื่อ เธอผุดลุกผุดนั่ง เดินวนไปเวียนมาหน้าโซฟานับสิบรอบ ชุดนอนแขนยาวขายาวติดกระดุมถึงคอถูกดึงทึ้งให้เข้าที่เพื่อปกปิดร่องรอย ทว่ากลิ่นน้ำหอมวานิลลาที่พรมไว้ตามจุดชีพจรกลับส่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจายขัดกับชุดที่สวมใส่ "จะมาจริงเหรอเนี่ย" เธอพึมพำ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น สองมือประสานกันบีบสลับไปมา เวลาล่วงเลยผ่านไปนับชั่วโมง แอนนี่เริ่มกระสับกระส่าย ขยับตัวลุกขึ้นยืนแล้วทรุดนั่งลงใหม่ซ้ำๆ ดวงตาชะเง้อมองไปทางประตูสลับกับนาฬิกาแขวนผนัง ปึง ปึง ปึง ประตูไม้เนื้อแข็งสั่นสะเทือนตามแรงทุบ แอนนี่สะดุ้งสุดตัวจนโทรศัพท์แทบร่วงหลุดจากมือ สองขาก้าวฉับๆ ตรงไปยังหน้าประตู เขย่งปลายเท้าส่องดูผ่านตาแมว คนตัวโตในชุดเชิ้ตสีขาวพับแขนลวกๆ มือข้างหนึ่งหิ้วเสื้อสูทพาดบ่า ใบหน้าคมคายตึงเปรี๊ยะ เส้นเลือดปูดน