That Seductive President is my Baby's Father のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

“Hinding-hindi ka matutulungan ng kahit sino,” galit na sabi ni Adler habang malakas na binubuksan ang pinto ng imbakan ng mga pagkain.Nalaglag sa sahig ang cellphone ng katulong. Nakanganga ito, nanginginig sa gulat.“S-Sir… S-Sir… ako po, ” hirap siyang lumunok habang nakatingin sa lalaking nasa harap niya, parang isang guwapong demonyo na handang pumatay.Naglalagablab ang mga mata ni Adler. Mas lalong tumigas ang panga niya. Nakakuyom ang dalawang kamao, parang anumang oras ay susuntukin niya ang katulong.Hindi nagkakamali ang iniisip ng katulong. Galit na galit si Adler, sa puntong gusto niyang baliin ang bawat buto sa katawan nito.Nagkasakit si Sanya dahil kay Belle. At mas masahol pa, may katulong sa mismong bahay nila na tumulong saktan ang babaeng mahal niya.“Lumabas ka!” sigaw ni Adler.Pinisil ng katulong ang laylayan ng palda niya para mapigilan ang panginginig. Nakayuko ito, umiiyak na halos matulo na ang luha.Pagdating sa labas ng kusina, tinawag ni Adler ang

“Tulad ng sinabi ninyo, oras na para magretiro ako. Salamat sa pag-aalaga ninyo sa akin sa lahat ng panahong iyon.” Ngumiti si Doktor Rodrigo kina Augustine at Sanya.“Huwag kang makialam, Tom,” mariing sabi ni Augustine.Marahang bumulong ang doktor kay Augustine. “Sana po, hindi ninyo ulitin ang nangyari noon. Masasaktan lang ang maraming tao, pati kayo mismo, Sir. Nawa’y palagi kayong malusog.”May bakas ng pagsisisi sa mukha ni Augustine nang marinig ang sinabi ni Rodrigo pero saglit lang iyon at agad ding nawala.Pagkaalis ni Doktor Rodrigo, malamig na sinabi ni Augustine, “Kita mo? Dahil sa pagiging makasarili mo, may ibang taong nadadamay.”Yumuko si Sanya habang pinipigilan ang luha. Kahit hindi na sabihin ni Augustine, ramdam na ramdam niya ang bigat ng pagkakasala.“Pumunta ka sa opisina ko kapag handa ka nang umalis. Bibigyan kita ng tamang kompensasyon dahil nagluwal ka ng dugo ng Samaniego. Maaari kang magpakasal sa ibang lalaki at magkaanak sa kanya. Mananatili rito

“Ilabas n’yo sila rito. Siguradong magagalit si Don Augustine kapag nalaman niyang binugbog ko ang mga tauhan niya,” utos ni Justin sa personal assistant niya.“Opo, Sir. Dadalhin po ba namin sila sa police station?” tanong ng assistant.“Huwag. Lalaki lang ang problema. Kapag nalaman ni Don Augustine, baka mag-utos pa siya ng mas masahol. Takutin n’yo na lang sila, siguraduhing hindi na uulit,” sagot ni Justin nang malamig.“Okay po. Tatawag ako ng tao para mailabas sila nang hindi napapansin ng ibang guwardiya.”Humarap si Justin kay Sanya na nakayakap sa sarili, nanginginig pa rin. Kahit tapos na ang lahat, hindi pa rin nawawala ang takot na bumabalot sa kanya.“Sanya, ihahatid kita pabalik sa kwarto. Kaya mo bang maglakad?” mahinahong tanong ni Justin.Marahang umiling si Sanya. Hindi pa rin niya kayang tumayo. Parang wala siyang lakas dahil sa sakit at takot na pinagdaanan.Dahan-dahang hinawakan ni Justin ang braso ni Sanya at tinulungan siyang tumayo.Pero muli itong nap

“Para saan ‘yung halik kanina?” tanong ni Adler, halatang nagulat pa rin sa biglaang ginawa ni Sanya.Itinago ni Sanya ang mukha niya sa balikat ni Adler. Hindi niya kayang tumingin dito, lalo na’t sumagot.“Bakit ko ba ginawa ‘yon?!” sigaw niya sa isip.Maingat na inihiga ni Adler si Sanya sa kama, pero hindi namalayan ni Sanya na nakayakap pa rin ang mga braso niya sa leeg nito dahil sa kaba.“Gusto mo pa ba?” bulong ni Adler malapit sa tenga ni Sanya.“H-hindi!” mabilis na tanggi ni Sanya.“E bakit ayaw mo akong bitawan? Gusto mo ba, humiga na lang ako sa ibabaw mo?” tukso ni Adler, seryoso ang tono.“Anong sinasabi niya?! Grabe naman,” reklamo ni Sanya sa loob-loob niya.Umiling si Sanya habang nakayuko at nakapikit nang mahigpit. Ilang segundo lang, naramdaman niyang nakadikit na ang likod niya sa malambot na kama. Doon lang siya natauhan at agad binitiwan si Adler.“Hindi naman ako magrereklamo kung gusto mo pang manatili ng ganito,” pahabol ni Adler.“Bakit ba ang dami

“Hindi. Ang posisyon na ’yon, para lang kay Adler. Hindi kailanman malalampasan ni Justin si Adler. Temporary lang siya. Placeholder lang, hanggang bumalik si Adler.”Uminit ang mga mata ni Augustine habang pinapanood ang nag-iisang apo na lumaki sa ilalim ng kanyang bubong, palakad-lakad palayo sa malaking tarangkahan ng mansyon ng Samaniego.May bigat ng pagkadismaya sa dibdib niya. Para kay Augustine, maling landas ang pinili ni Adler. Pero kahit ganoon, hindi niya pinagsisihan ang desisyon niya.Kailangan matuto ni Adler. Kailangan niyang mamulat. Sigurado si Augustine na babalik din ang apo niya, kapag na-realize nitong wala palang silbi ang ipaglaban ang babaeng iyon.Marami ang mawawala kay Adler sa oras na sinuway niya ang utos ni Augustine. Gaya ng ama ni Adler noon, na piniling pakasalan ang isang babaeng may sakit. At sa huli, nawala rin iyon dahil hindi niya kinaya ang gastos sa gamutan.Parang bumalik ang alaala ng dalawampu’t limang taon na ang nakalipas. Ganoon din