All Chapters of ทาสรักพันธะลับ: Chapter 31 - Chapter 40

“ค่ะ แพรไม่ชอบเขาไปแล้วค่ะแม่ ยังไงก็ร่วมงานด้วยไม่ได้จริงๆ” เธอจะตอบอะไรได้นอกจากไหลตามคำพูดของรณภพไป ทว่ายังไงเธอก็ขอยืนยันว่าไม่สะดวกใจที่จะร่วมงานกับเขาจริงๆ ยิ่งรู้ว่าเขาโกหกหน้าด้านๆ เธอก็ยิ่งเกลียด“แต่ว่า รณภพเข้าไปพบคุณยายแล้วขอร่วมหุ้นกับกิจการผ้าไหมของเรา แล้วคุณยายเราก็เห็นดีเห็นงามไปแล้วด้วย ยังไงเราก็ต้องทำงานร่วมกับเขาอยู่ดีนะลูก”“อะไรนะคะ คุณยายเอ่ยปากด้วยตัวเองเหรอคะว่าจะให้เขาร่วมหุ้นด้วย”“ใช่จ้ะ ในเมื่อคุณยายเลือกแล้วก็คงจะมีเหตุผลมารองรับการตัดสินใจหลายอย่าง แม่เองก็เห็นว่าถ้าเรื่องตอนนั้นเป็นการเข้าใจผิด เราก็คงไม่มีปัญหาที่จะร่วมงานกับเขาใช่ไหม”พิมแพรทองนั่งเงียบไปครู่หนึ่ง นี่สินะคำที่เขาย้ำกับเธอว่าหนียังไงก็หนีเขาไม่พ้น “ก็ถ้าคุณยายเอ่ยปากมาแบบนี้ แพรคงต้องยอมรับค่ะ ถ้าวันหน้าเขาไม่เป็นคนดีอย่างที่คิดแล้วแบรนด์เราเสียหายเสียชื่อเสียงล่ะคะ”“ไม่รู้สิ ใจแม่ตอนนี้เชื่อคุณยายของเราแทบจะเต็มร้อยว่าท่านไม่มีทางทำอะไรให้องค์กรเราเสียหายใยภายภาคหน้าแน่ แต่ถ้ามันจะเกิดเรื่องอะไรไม่ดี วันนั้นเราก็ต้องช่วยกันแก้ปัญหาต่อไป”สาวเจ้านั่งกำหมัดแน่น นายโรม ได้ แล้วเจอกันสั

การประชุมในเช้านี้ใช้เวลาร่วมชั่วโมงเพราะต้องแจกแจงงานแต่ละแผนกและวางกำหนดการที่จะทำงานให้เสร็จสิ้นในแต่ละขั้นตอน วันนี้รณภพทำให้มณีพรรณประทับใจมาก เมื่อออกจากห้องประชุมมาได้หญิงสูงวัยเลยรีบนั่งคุยกับหลานสาว ทั้งสองเป็นการส่วนตัว“โรมเนี่ยเก่งกว่าที่ยายคิดเอาไว้เนอะเลยนะยายแพร ยายน่ะอยากให้เราเรียนรู้งานจากเขาเยอะๆ”“ค่ะคุณยาย”“เราก็เหมือนกันนะยายพราว ถึงจะไม่ได้ทำงานใกล้ชิดกับเขาโดยตรงมีอะไรอยากรู้ตรงไหนก็ให้โรมสอนได้ ยายคุยกับเขาเอาไว้แล้ว วันหน้าพวกเราสองคนต้องบริหารที่นี่ ถ้าเราเก่งกันกว่านี้ยายจะได้วางใจ”“ค่ะคุณยาย พวกเราจะเรียนรู้งานจากคุณโรมให้เต็มที่ค่ะ” ไหมพราวงามอยากเก่งกว่านี้อยู่แล้ว เผื่อว่าวันหน้าว่าที่สามีของเธออยากให้ช่วยสิ่งใดเกี่ยวกับงานของเขาเธอจะได้ซัพพอร์ตเขาได้อย่างเต็มที่ผิดกับพิมแพรทองที่ไม่ได้ยินดีที่จะทำตามคำสั่งของยายอย่างที่รับปาก เธอยอมอยู่ใกล้รณภพเพราะต้องการหาสิ่งผิดปกติเพื่อเอาผิดเขาได้ไวขึ้นเสร็จจากคุยธุระกับคนเป็นยายพิมแพรทองก็ต้องกำหมัดแน่นเมื่อรู้ว่ารณภพสั่งให้คนเอาโต๊ะทำงานของเธอเข้ามาไว้ในห้องของเขาย้ายโต๊ะมาไว้ที่นี่เลยเหรอ “คิดว่าฉันจะกลัวค

“อะไรนะ แล้วไปบอกกับเขาแบบนั้นได้ยังไง!”“มันไม่ใช่เรื่องจริงเหรอ?”พิมแพรทองกัดฟันกรอด จะต่อว่าก็ไม่ดี จะโวยวายก็ไม่ได้ ตอนนี้ทำได้แค่เพียงต้องยอมรับในสิ่งที่เขาพูดไปก่อนสินะ“เฮ้อ จะทำอะไรก็ปรึกษากันหน่อยสิคะ เรื่องที่ติดต่อพ่อหลวงมาก่อนก็ไม่เห็นบอก”“คุณก็รู้แล้วนี่ไง”“อีกเรื่อง ฉันขอพูดตามตรงเลยแล้วกันนะคะ พี่โรมคิดว่าพี่จะทำให้คนที่นี่มีรายได้เพิ่มจริงๆ ใช่ไหม”“ทำไม คิดว่าผมไม่เก่งพอหรือไง” รณภพเริ่มมีสีหน้าจริงจัง เขาอาจจะเป็นโจรชั่วในสายตาของเธอ แต่คนอย่างเขาก็ไม่ได้คิดจะเอาความหวังของคนหมู่มากมาเป็นเรื่องล้อเล่น“ฉันไม่ชอบเห็นคนที่นี่ต้องผิดหวัง ถ้าพี่โรมทำไม่สำเร็จ ฉันจะทำให้สำเร็จ”“ดีแล้วมุ่งมั่นดี คุณจะเชื่อผมหรือไม่เชื่อก็ได้ แต่ผมขอพูดตรงนี้ว่าคนอย่างผมพูดจริงทำจริง เรามีเป้าหมายเดียวกัน งั้นเราก็ต้องร่วมมือกันทำให้มันสำเร็จเข้าใจไหม”พิมแพรทองมองตารณภพ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เรื่องพูดจริงทำจริงของเขาเธอเองก็เชื่ออยู่เหมือนกัน หวังว่าเขาจะไม่ผิดคำพูดนะ“ค่ะ”เห็นสาวเจ้าพอจะเชื่อใจตนได้เขาก็รีบคว้ากระเป๋าในมือของเธอเข้าไปเก็บในห้องนอนใหญ่ในห้องนี้มีเตียงไม้ส

พิมแพรทองเดินตามหลังอัศนัยและรณภพตรงมายังบ้านของเฟื่องฟ้า เธอกวาดสายตามองรอบๆ จนกระทั่งได้จับจ้องไปยังหูกทอผ้า อุปกรณ์นั้นดูขลังจนทำเอาเธอนั้นขนลุกซู่ขึ้นมาดื้อๆ“พี่ฟ้า อยู่ไหมครับ” อัศนัยส่งเสียงเรียกเฟื่องฟ้าหลังจากพารณภพและพิมแพรทองมาถึงหน้าบ้านของหญิงสาว“อยู่จ้า” สาวเจ้าส่งเสียงจากบนบ้านมาก่อนที่ตัวจะถึงด้านล่าง“พ่ออุ้ยให้ผมพาพี่แพรกับพี่โรมมาหาครับพี่ฟ้า”หญิงสาวร่างผอมสูง ใบหน้าสวยน่ารักราวกับตุ๊กตา เธออยู่ในชุดเสื้อป้ายสีครีม นุ่งซิ่นสีเดียวกับเสื้อปลายผ้าซิ่นนั้นปักลายน้ำไหลหลากสี มวลรวมทั้งตัวของเธอเรียกสายตาของผู้คนได้เป็นอย่างดีไม่เว้นแม้กระทั่งผู้หญิงอย่างพิมแพรทอง“สวัสดีค่ะ คุณโรม คุณแพร”พิมแพรทองและรณภพยกมือรับไหว้หญิงสาวตรงหน้าพร้อมด้วยรอยยิ้มที่เป็นมิตร ทว่ามีอยู่คนหนึ่งที่เอาแต่ตกตะลึงมองเฟื่องฟ้าไม่วางตา“โห วันนี้พี่ฟ้าสวยจัง”เฟื่องฟ้าก้มหน้าเขินกับคำชมของน้องชายที่เธอเห็นมาแต่อ้อนแต่ออก “พี่เขินนะเอ็ม วันนี้ต้องช่วยคุณโรมกับคุณแพรถ่ายทำพี่ก็ต้องแต่งตัวดีหน่อยน่ะ”หลังจากทักทายกันเรียบร้อย พิมแพรทองก็ขอดูห้องเก็บผ้าไหมของเฟื่องฟ้าในทันที เพราะได้ยินมาจากพ่อหลว

รณภพรีบปล่อยให้พิมแพรทองเป็นอิสระ จากนั้นเขาก็รีบวิ่งออกไปทันทีโดยมีพิมแพรทองวิ่งตามหลังไปติดๆ“อย่าให้มีเรื่องร้ายเลยนะ” สาวเจ้าพึมพำขณะวิ่งตามรณภพ พิมแพรทองรู้ว่าเฟื่องฟ้าอยู่คนเดียว วันนี้เธอแอบคิดว่าหากมีอันตรายที่คาดไม่ถึงกับหญิงสาวจะทำอย่างไร คิดว่าจะพูดคุยกับเฟื่องฟ้าในวันพรุ่งนี้ ทว่าคืนนี้ก็เกิดเรื่องเสียก่อน“กูบอกให้เอาเงินมาให้กูไง”เฟื่องฟ้านั่งพนมมือไหว้ชายสูงวัยรูปร่างใหญ่โตประหงกๆ “ฉันไม่มีจริงๆ จ้ะลุงทศ” เงินที่เธอมีตอนนี้ก็พอแค่เลี้ยงตัวเองกับเก็บเอาไว้ลงทุนการค้าขาย เธอจะให้เงินก้อนที่เธอหามาอย่างยากลำบากกับลุงของเธอไปไม่ได้“กูได้ยินว่ามึงขายผ้าได้ตั้งเยอะ มึงจะไม่มีได้ยังไง” ตุบ ตับ ทศเอ่ยจบก็ยกเท้าถีบหลานสาวแท้ๆ จากนั้นก็เข้าไปเตะที่หน้าท้องของเฟื่องฟ้าเต็มแรง“โอ้ย... ฉันเจ็บ ช่วยด้วย...” เสียงร้องขอความช่วยเหลือของเธอแผ่วเบาลงทุกที ในขณะที่เธอกำลังสิ้นหวัง รณภพกับพิมแพรทองก็โผล่เข้ามาปึก ปัก รณภพเห็นกับตาว่าตอนนี้เฟื่องฟ้ากำลังถูกทำร้ายอย่างไร เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีอาวุธหรือไม่ ทว่าก็ไม่รีรอที่จะเข้าไปกระโดดถีบชายร่างสูงใหญ่จนกระเด็น ก่อนจะตามเข้าไปเตะซ้ำให้นอน