Semua Bab ทาสรักพันธะลับ: Bab 11 - Bab 20

หลังจากไข่เจียวหอมๆ เสร็จไปไม่นานนักต้มจืดเต้าหู้หมูสับกับหมูสามชั้นทอดหอมๆ ก็มาเสริฟอยู่ตรงหน้าหนุ่มน้อยกับหนุ่มใหญ่ สายตาของคนที่กินข้าวไข่เจียวกันไปแล้วคนละจานมองอาหารที่มีควันกรุ่นตรงหน้าตาเป็นมัน“หอมมากเลยครับ”“กินเยอะๆ เลยนะต้นน้ำ” พิมแพรทองตักข้าวใส่จานเด็กชายจนพูนจาน เมื่อวางทัพพีลงหมายจะตักหมูทอดใส่จานให้ต้นน้ำ ทว่ารณภพชิงทำสิ่งนั้นตัดหน้าของเธอไปแล้วสาวเจ้ามองจ้องคนตรงข้ามด้วยแววตาฉงน เขามีมุมนี้ด้วยเหรอ บทจะเป็นมีมารยาทขึ้นมาก็มีมาเสียดื้อๆ ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเอาเสียเลย“มองอะไร”“เปล่า” เมื่อรู้ว่าถูกจับได้ก็ก้มหน้าก้มตาตักข้าวใส่จานของตัวเอง“พูดจาให้มีหางเสียงให้สมกับที่เป็นคุณหนูหน่อยสิคุณ เปล่าค่ะ พูดเป็นเหรอครับ”“ฉันมีมารยาทกับคนที่ควรจะมีมารยาทด้วยเท่านั้นแหละ”“ผมตักให้คุณ ผมมีมารยาทกับคุณแล้วนะ ผู้ใหญ่ตักอาหารให้ แล้วคนที่เด็กกว่าต้องพูดว่ายังไงนะต้นน้ำ”“ขอบคุณไงครับ”“ขอบคุณ ค่ะ” พิมแพรทองเน้นคำสุดท้ายเสียงแข็ง ไม่ว่าจะเวลาไหนเขาก็จะต้องเอาชนะเธอให้ได้สินะสาวเจ้าถอนหายใจอ่อนแล้วก้มหน้าก้มตารับประทานข้าวในจานแม้จะรู้สึกฝืดคออยู่เต็มทีก็ตาม เธอจะต้องอยู่ท

เป็นอาทิตย์แล้วที่พิมแพรทองต้องอยู่ที่เกาะ เก็บผักดูแลสวน ให้อาหารไก่และคอยทำกับข้าวดูแลบ้านช่องห้องหับให้กับรณภพที่วันๆ เอาแต่กินๆ นอนๆ แล้วก็ขับเรือกลับไปกลับมาสาวเจ้ากำลังหั่นผักแล้วทอดมองไปยังเด็กชายตัวกลมที่กำลังเล่นดินทรายอยู่บนชายหาด เธอกับต้นน้ำอยู่ที่นี่เป็นอาทิตย์แล้วทำไมครอบครัวของเธอหรือครอบครัวของเด็กชายไม่มีวี่แววว่าจะโผล่มาที่นี่เลยถึงเธอจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้ปกติแต่ก็ยังมีอาการระแวงอยู่ทุกวินาที อีกทั้งยังสงสารต้นน้ำที่ไม่รู้ว่าตอนนี้สภาพจิตใจจะเป็นยังไงบ้างที่ต้องห่างอกพ่อแม่มาอยู่ในชุมโจรที่นี่ทำอาหารกลางวันเสร็จเรียบร้อยพิมแพรทองก็ไปนั่งอยู่ที่ชิงช้าใกล้กับต้นน้ำที่กำลังนั่งเล่น“ต้นน้ำครับ”“ครับพี่แพร”“ต้นน้ำคิดถึงบ้านไหมครับ”“คิดถึงครับ” เด็กชายพยักหน้าหงึกๆ ทว่ามือก็ยังสนใจกับการก่อกองทรายพิมแพรทองขบเม้มริมฝีปาก สีหน้าของเธอเริ่มหดหู่ขึ้นเพราะสงสารต้นน้ำ นับว่าเด็กชายเป็นคนเข้มแข็งมาก หากเป็นเด็กคนอื่นคงร้องงอแงไปแล้ว “ต้นน้ำเป็นเด็กที่เข้มแข็งมากเลยรู้ไหม พี่ไม่เห็นต้นน้ำแสดงความอ่อนแอมาเลย”“ต้นน้ำไม้อยากร้องให้ครับ ที่นี่พี่แพรใจดีกับต้นน้ำ ส่วนหัวหน้า

‘แค่คุณยอมนอนกับผมง่ายๆ แค่นั้นต้นน้ำก็ได้กลับบ้าน’พิมแพรทองยังได้ยินเสียงรณภพกึกก้องอยู่ในโสตประสาทในขณะที่กำลังเข้ามาอาบน้ำในห้องน้ำ จำได้ว่าหลังสิ้นเสียงของโจรชั่วคนนั้นเธอชาวาบไปทั้งตัว‘ได้ ฉันยอม’ เธอเอ่ยคำใดออกมาไม่ได้นอกจากคำตอบนั้น ด้วยเธอจะปล่อยให้เด็กคนหนึ่งต้องมาจบชีวิตเพราะเธอไม่ได้ หากการเสียสละครั้งนี้ของเธอจะช่วยให้เด็กชายปลอดภัยและได้กลับบ้านเธอก็ดีอย่างไม่มีข้อแม้ ขอแค่โจรคนนี้รักษาสัญญาที่ให้เอาไว้กับเธอก็พอพิมแพรทองใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำพักใหญ่ก่อนจะเดินออกมาพร้อมทั้งน้ำตา ไม่ทันที่เธอจะได้ก้าวไปไหนก็ต้องสะดุ้งตกใจเพราะคนตัวโตจู่โจมเข้ามากอดทางด้านหลังโดยที่เธอยังไม่ทันตั้งตัว“ร้องให้ดีใจที่จะได้ทำศึกสวาทบนเตียงกับผมงั้นเหรอ” เขาพูดพร้อมล้วงมือเข้าไปในเสื้อแล้วปลดบลาของเธอออกพิมแพรทองกัดฟันกำหมัดแน่นก่อนจะหันหน้ากลับมามองจ้องรณภพตาเขม็ง“ถ้านายผิดสัญญา ฉันจะถือว่านายไม่ใช่ลูกผู้ชาย”“ผมพูดคำไหนคำนั้นครับ” เอ่ยจบก็หมายจะจูบ ทว่าสาวเจ้าก็เอี้ยวใบหน้าหนี“อย่าขัดขืนสิครับ เดี๋ยวผมก็เปลี่ยนใจเสียตอนนี้เลยดีไหม”สาวเจ้ากำมือแน่น “จะทำอะไรก็ทำ” เอ่ยจบเธอก็หลับตาลงพร้อมย

รณภพเรียกทุกคนในฟาร์มหอยมุกเข้ามาในห้องประชุม เขาแจกแจงผลประกอบการของปีที่ผ่านมาพร้อมกับขอบคุณทุกคนที่เหนื่อยกันมาทั้งปี จากนั้นก็เป็นวินาทีที่ทุกคนรอคอย นั่นก็คือการกล่าวเรื่องโบนัสของทุกคน“ปีนี้ทุกคนทำงานกันได้ดีมาก ผมบอกแล้วว่าถ้างานดีเงินโบนัสก็จะดีตามไปด้วย โบนัสที่ประเมิณมาแล้วปีนี้ทุกคนจะได้กันแปดเดือน แล้วใครที่ไม่ขาดงานเกินกำหนดผมมีโบนัสเพิ่มเป็นทองคำหนักหนี่งบาทให้ด้วย โอเคไหมทุกคน”“เย่...”“วันนี้ฉลองกันให้เต็มที่ไปเลยนะครับ” รณภพยิ้มร่าเมื่อเห็นพนักงานดีอกดีใจกับโบนัสที่เขาจะมอบให้ เขาบอกแล้วว่าหากใครซื่อสัตย์กับเขา เขาก็จะตอบแทนอย่างงาม แต่หากใครไม่ซื่อก็จะได้เจอกับด้านมืดของเขาทุกคนขณะที่ทุกคนกำลังกินเลี้ยงเฉลิมฉลอง ดาหวันกับชมจันทร์ก็ง่วนกันอยู่สองคนในห้องครัวของสำนักงาน ดาหวันเตรียมยาปลุกกำหนัดที่เธอเคยใช้ได้ผลกับสามีตัวเองเอามาเทในแก้วเครื่องดื่มที่กำลังจะเอาไปเสริฟให้กับรณภพ“มันไม่เป็นอันตรายแน่นะแม่” ชมจันทร์เห็นยาในซองกระดาษ สีหน้าของเธอก็เริ่มไม่สู้ดี หากรณภพเกิดแพ้ยาพวกนี้แล้วเกิดอันตรายกับเขาจะทำย่างไร“เออ อยากได้ผัวไหม อยากได้จะกลัวทำไม”“ก็ฉันกลัวมันไม่ได

ในไร่ส้มขนาดใหญ่ของอำเภอหนึ่งในจังหวัดเชียงใหม่ เช้านี้ที่บ้านของเจ้าของไร่ตอนนี้ค่อนข้างตึงเครียดเป็นพิเศษ เพราะเกิดเหตุราคีคาวที่ทำให้ครอบครัวของไหมพราวงามและครอบครัวของปฐวีมารวมตัวกันที่นี่เหตุเกิดเมื่อช่วงเช้าที่เดือนประดับมาหาหลานชายตนโดยที่ไม่ได้บอกกล่าวเพราะอยากจะเซอร์ไพรซ์ ทว่าก็ถูกเซอร์ไพรซ์กลับเพราะเธอเห็นเต็มสองตาว่าปฐวีและไหมพราวงามนอนกอดก่ายกันอยู่ในห้องนอนเป็นเหตุทำให้เธอต้องโทรตามให้แม่ของปฐวีและทางครอบครัวของไหมพราวงามมาปรึกษาหารือกันที่นี่ว่าจะเอาอย่างไรกับเด็กทั้งสองคน“ไม่รักนวลสงวนตัวเอาเสียเลย ยายเคยสอนแกว่ายังไงยายพราว” ตั้งแต่มาถึงมณีพรรณยังไม่หยุดต่อว่าไหมพราวงาม เพราะเธอสอนนักสอนหนาว่าอย่าชิงสุกก่อนห่าม หากรู้ไปถึงไหนก็อายเขาไปถึงนั่น อีกทั้งปฐวีก็ขึ้นชื่อว่าเป็นว่าที่คู่หมั้นของพิมแพรทอง ตอนนี้เธอไม่รู้เลยว่าหากพิมแพรทองรู้เรื่องราวจะว่าอย่างไร เมื่อคืนเธอไม่น่าอนุญาตให้หลานสาวคนนี้ไปงานเลี้ยงวันเกิดของเพื่อนร่วมรุ่นเลยจริงๆ คิดว่าโตจนเรียนจบแล้วน่าจะคิดได้ว่าไม่ควรทำอะไรให้เสื่อมเกียรติของตัวเอง ทว่าก็คิดไม่ได้จริงๆ“พราวขอโทษค่ะคุณยาย ขอโทษทุกคนจริงๆ ค่ะท