All Chapters of ทาสรักพันธะลับ: Chapter 41 - Chapter 50

พิมแพรทองเดินเข้ามานั่งใกล้ๆ กับเตียงพักฟื้นของเฟื่องฟ้าหลังจากพยาบาลเข้ามาเช็ดเนื้อเช็ดตัวหญิงสาวเสร็จเรียบร้อย“เป็นยังไงบ้างฟ้า” คิ้วเรียวสวยมุ่นอยู่ตลอดเวลาเพราะใบหน้าของเฟื่องฟ้าตอนนี้บวมปูดจนแทบดูไม่ได้ ไม่อยากจะคิดว่าหากเมื่อคืนพวกเธอไม่ได้อยู่ตรงนั้นเฟื่องฟ้าจะเป็นยังไง“ระบมค่ะพี่แพร” เฟื่องฟ้าตอบเสียงอ่อน“ตอนนี้ไม่ต้องห่วงนะ ลุงของฟ้าเข้าตารางไปแล้ว คงเข็ดไปอีกนาน”“อืม ไม่ต้องห่วง พ่อหลวงเองก็พูดกับพี่ว่าจะไม่ให้คนแบบนั้นเล็ดลอดเข้ามาในหมู่บ้านอีกเด็ดขาด”เฟื่องฟ้าเงยหน้ามองชายหนุ่ม “เรื่องที่พี่โรมบอกว่าจะให้ฟ้าไปทำงานด้วย ฟ้าตัดสินใจแล้วค่ะ”“เดี๋ยวฟ้า” พิมแพรทองรีบปราเฟื่องฟ้าเอาไว้ก่อน“ฟ้ากำลังตัดสินใจ รอฟังเธอก่อน” รณภพถลึงตาใส่พิมแพรทอง“แต่ฉันอยากให้ฟ้ารู้เรื่องเราก่อนที่จะตัดสินใจ”“เอ่อ...” เฟื่องฟ้าเริ่มมองทั้งสองสลับกันไปมาด้วยแววตาฉงน ตกลงแล้วรณภพกับพิมแพรทองมีเรื่องอะไรกันแน่“มานี่” รณภพเห็นท่าไม่ดีเขาจึงรีบดึงมือพิมแพรทองออกไปคุยกันเป็นการส่วนตัวเฟื่องฟ้าจากที่แปลกใจกับท่าทีของทั้งสองอยู่แล้ว ยิ่งเห็นรณภพดึงพิมแพรทองออกไปแบบนั้นเธอก็ยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่ “เป็

กว่าพิมแพรทองและรณภพจะเดินทางมาถึงทางใต้ของประเทศไทยก็ใช้เวลาแทบทั้งวัน รถตู้คันหรูจากสนามบินมาส่งทั้งสองที่หลังบ้านหลังใหญ่แห่งหนึ่งที่อยู่ติดกับริมชายหาดในเวลาฟ้ามืดดวงตากลมโตทอดมองไปยังบ้านสไตล์โมเดิร์นสองชั้นที่เป็นประจกแทบทั้งหลัง นี่หรือบ้านพักหลังเล็กติดริมทะเลที่รณภพบอกกับเธอ ถึงเธอจะเป็นลูกหลานผู้ดีเก่ามีสมบัติของตระกูล ทว่าตัวเธอเองต้องทำงานกี่ปีเธอถึงจะซื้อบ้านหลังเท่านี้ได้ คิดไม่ผิดเลยจริงๆ ที่ตอบตกลงมากับเขา เพราะเชื่อได้เลยว่าที่นี่ก็ต้องสร้างมาจากเงินสกปรกของเขาแน่นอน“ชอบเหรอ เห็นมองซะนานเลย” รณภพเห็นหญิงสาวเอาแต่ยืนมองจ้องบ้านของเขาตาไม่กระพริบตั้งแต่ลงจากรถตู้ จนตอนนี้รถที่มาส่งแล่นออกไปจนสุดลูกตาแล้วเธอก็ยังไม่หยุดมอง“เอ่อ นี่เหรอคะบ้านหลังเล็กของพี่โรมน่ะ”“ก็ถือว่าเล็กกว่าที่มีนะ เข้าไปข้างในกันเถอะ”พิมแพรทองรีบเดินตามหลังรณภพไปติดๆ ที่เขาว่าบ้านนี้เล็กกว่าที่ตัวเองมี แล้วบ้านหลังใหญ่ของเขามันใหญ่ขนาดไหนกัน คนทำดีแล้วได้ดีเชื่อได้จริงไหมบนโลกใบนี้ เพราะดูคนทำชั่วตรงหน้าของเธอดันเจริญอย่างไม่น่าเชื่อซ่า ซ่า สาวเจ้าในชุดนอนสีหวานยืนกอดอกทอดมองคลื่นที่กำลังซัดสา

ซ่า ซ่า เสียงที่กระทบโสตประสาทคือเสียงคลื่นซัดสาดเข้าฝั่ง แว่วใกล้เสียจนพิมแพรทองเผลอคิดว่านี่เธอกำลังอยู่ใกล้ทะเลอย่างนั้นหรือทะเล!พิมแพรทองรีบลืมตาตื่น เมื่อความทรงจำก่อนหน้านี้ไหลทะลักกลับมา เธอจำได้ว่าตนเองเพิ่งเผชิญกับเหตุการณ์อะไรมาสาวเจ้ารีบลืมตาตื่น เมื่อกรอกตามองไปรอบห้องความคุ้นเคยก็ยิ่งตอกย้ำ ที่นี่คือสถานที่เดียวกับที่เธอเคยถูก “รณภพ” จับตัวมาตกลงแล้วเขาเป็นใครกันแน่“ตื่นแล้วเหรอ”รอยยิ้มของรณภพยังไม่ทันจางหายไปดี ก็ต้องแข็งค้างเมื่อถูกสายตาพิฆาตของเธอฟาดใส่ราวกับมีดคมกริบ“อธิบายกับฉันเดี๋ยวนี้ ตกลงคุณเป็นใครกันแน่”“ไม่เรียกพี่แล้วเหรอ” เขายังคงตีฝีปากยียวน หวังผ่อนคลายอารมณ์โทสะของอีกฝ่าย แต่ดูเหมือนจะไม่ได้ผลสักเท่าไร“โอเค พี่ยอมบอกก็ได้”รณภพถอนหายใจเบาๆ จำต้องเล่าให้เธอฟังเพื่อให้สถานการณ์ดีขึ้น เพราะรู้ดีว่ายังต้องทำงานร่วมกันไปอีกยาว แต่ก็ใช่ว่าจะต้องเปิดเผยทุกเรื่องเกี่ยวกับชีวิตของตัวเองเพราะมันยังไม่ถึงเวลา“ก่อนอื่น พี่ขอเคลียร์อย่างนึงก่อน” รณภพเอ่ยเสียงจริงจังขึ้น ต่างจากท่าทียียวนก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง “พี่ไม่ใช่โจรสลัด ไม่ได้ลักพาตัวใครไปขาย และไม่ได้ท

พิมแพรทองค่อยๆ ขยับเปลือกตาเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังนอนทับอยู่บนอะไรสักอย่างที่ค่อนข้างอุ่น เธอลืมตาขึ้นมาได้ก็ต้องขมวดคิ้วมุ่นหน้าเหยเกและรีบขยับห่างออกมาจากสิ่งนั้นที่เรียกว่าอกของรณภพ เมื่อคืนจำได้ว่าเธอแต่นอนจับชายเสื้อของเขา ไม่รู้เลยว่าไปกอดซบอยู่บนอกของเขาตั้งแต่เมื่อไรรณภพรีบรั้งคนตัวเล็กเข้ามากอดเอาไว้ดังเดิมในขณะที่ยังไม่ลืมตา“ปล่อยฉันค่ะ”รณภพหัวเราะเบาๆ ก่อนจะคลายอ้อมแขนตามคำขอ เขาลุกขึ้นนั่ง พาดมือกับหัวเตียงแล้วหันมายิ้มให้เธอ “เมื่อคืนหลับดีไหม”“ค่ะ”“พี่ไม่ค่อยสบายเลย จู่ๆ ก็เหมือนถูกผีอำขยับตัวไปไหนไม่ได้ เมื่อยไปหมดเลย” เขาเอ่ยด้วยสีหน้ายียวน“ว่าฉันเป็นผีเหรอ?”“ไม่รู้สิ”หลังจากจัดการธุระส่วนตัวและกินอาหารเช้าง่ายๆ ด้วยกัน รณภพก็ชวนพิมแพรทองออกไปข้างนอก อากาศยามเช้าสดใส ท้องฟ้าโปร่งสีฟ้าใสตัดกับทะเลสีคราม บ้านพักของเขาอยู่ฝั่งตะวันตกของเกาะ ส่วนจุดหมายของวันนี้อยู่อีกฝั่งเรือยอร์ชขนาดเล็กแล่นออกจากชายฝั่งอย่างนุ่มนวล ผ่านน่านน้ำทะเลใสจนมองเห็นเงาของแนวปะการังและฝูงปลาตัวเล็กที่ว่ายผ่านเป็นระยะ ลมทะเลพัดเอื่อยๆ พัดผมของพิมแพรทองปลิวตามจังหวะ เธอเงยหน้ามองทิวทัศน

หลังจากอยู่ที่ร้านอาหารไม่นานนักไหมพราวงามก็กลับมาที่บ้านของปฐวีพร้อมกับปานทิพย์ สองชั่วโมงแล้วที่ไหมพราวงามยังคงนั่งรอปฐวีอยู่ที่โซฟาห้องรับแขก มือประสานกันแน่นบนตัก สายตามองนาฬิกาแขวนผนังที่เข็มยาวขยับผ่านไปช้าๆ ยิ่งเวลาผ่านไปนานมากเท่าไร ความรู้สึกที่ว่าตัวเองไม่สำคัญกับว่าที่สามีมากเท่านั้นไม่ได้ อย่าคิดแบบนี้อีก เธอพยายามบอกตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า เพราะยังไงปฐวีก็คงยุ่งเพราะเรื่องงาน หากไม่มีคืนที่ผิดพลาดวันนั้นเขาก็คงไม่ต้องมารับผิดชอบแต่งงานกับเธอสายฟ้าแล่บแบบนี้ปานทิพย์ว่าจะออกมาหาน้ำดื่มก่อนนอน ทว่าก็ต้องแวะเข้าห้องรับแขกเพราะเห็นไหมพราวงามยังคงนั่งอยู่ในนั้นไม่ไปไหน “หนูพราว ยังไม่ขึ้นไปนอนอีกเหรอลูก”“พราวอยากรอพี่วีค่ะ” เธอฝืนยิ้มทั้งที่แววตาอ่อนล้าเต็มทีปานทิพย์มองว่าที่ลูกสะใภ้ด้วยความสงสารก่อนจะถอนหายใจเบาๆ “ไปพักเถอะลูก มันดึกแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ได้เจอตาวี วันนี้พี่เขาอาจจะยุ่งอยู่ที่บริษัทก็ได้”ไหมพราวงามลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย “ค่ะคุณน้า”เช้าวันรุ่งขึ้นปานทิพย์เดินลงบันไดมาด้วยความตั้งใจจะไปทำธุระแต่เช้า ทว่ากลับต้องหยุดเท้าเมื่อเห็นร่