ทาสรักพันธะลับ のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

“นี่นายจะรัดฉันให้หายใจไม่ออกเลยหรือไง” พิมแพรทองหน้าเหยเก ด้วยลงนอนบนเตียงนุ่มไม่ทันได้ที่เธอก็ถูกคนตัวโตรวบกอดเสียแน่นจนเธอขยับตัวได้ยาก“จะไม่ตามใจผมเหรอ”“ไม่ใช่ แค่กอดให้มันหลวมน้อยกว่านี้ไม่ได้เหรอ”เขาคลายกอดให้หลวมพอให้คนตัวเล็กได้พลิกตัวได้ “อืม แต่ผมขอกอดแบบนี้ทั้งคืนนะ พรุ่งนี้เราก็ต้องจากกันแล้ว คุณมาอยู่ที่นี่เกือบเดือนแล้วชอบที่นี่บ้างไหม”“เป็นนายถ้าถูกจับตัวมานายจะชอบไหมล่ะ ถามแปลกๆ”“กลับไปแล้วก็อย่าลืมคิดถึงผมบ้างล่ะ”“เฮ้อ...ฉันจะนอนแล้ว”“ฝันดีนะครับ”พิมแพรทองถอนหายใจก่อนจะหลับตาลง คำถามที่เขาถามว่าจะคิดถึงที่นี่บ้างไหมมันเป็นคำถามที่ไม่น่าถามเอาเสียเลย จะว่าไปความจริงแล้วในใจลึกๆ ของเธอกลับรู้สึกใจหายแปลกๆ เหมือนกันที่จะต้องไปจากที่นี่ ทั้งที่ไม่ควรจะมีความรู้สึกนี้แม้แต่น้อย เธอต้องสลัดความรู้สึกนี้ออกไปจากหัวให้ได้ เพราะหลังจากกลับไปแล้วเธอจะตั้งใจลืมเรื่องราวที่นี่ให้หมดสิ้นช่วงสายของวันเท้าของพิมแพรทองก็เหยียบขึ้นฝั่งอีกครั้ง ที่ท่าเรือตอนนี้ครึกครื้นไปด้วยผู้คน เธอยิ้มออกมาด้วยความใจชื้น หลังจากนี้เธอจะได้กลับบ้านเสียที หวังว่าคงไม่มีเรื่องบ้าๆ อะไรแบบนี้เกิ

ไหมพราวงามลุกขึ้นจัดระเบียบเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองให้เรียบร้อยดูหน้าเชื่อถือก่อนจะหันไปพูดกับพิมแพรทอง “เราออกไปต้อนรับเขากันเถอะ” เอ่ยจบรอยยิ้มเมื่อครู่ก็เริ่มคลายแปรเปลี่ยนเป็นฉงน เพราะสีหน้าท่าทางของพิมแพรทองตอนนี้ดูแปลกไป ดวงเบิกกว้างเผยอปากแน่นิ่งราวกับตกใจกับอะไรสักอย่างรณภพ คือชื่อจริงของนายโรมอย่างนั้นเหรอ พิมแพรทองค่อนข้างมั่นใจว่าคนที่กำลังเดินสาวเท้ายาวมือวาดจับชายสูทเพื่อจัดระเบียบ ผมทรงรองทรงสูงของเขาถูกเซ็ตเนี้ยบทิ้งคราบโจรไปเป็นปลิดทิ้ง หลงเหลือเพียงความเจ้าเล่ห์เอาไว้ในแววตาเท่านั้น“สวัสดีค่ะคุณรณภพ ฉันพราวค่ะ เป็นผู้ช่วยคุณทอง แล้วนี่ก็แพรค่ะ เป็นดีไซน์เนอร์ฝีมือดีที่สุดค่ะ”“สวัสดีครับ ยินดีที่ได้รู้จักคุณทั้งสองคนนะครับ นี่ณัชนิชา เลขาของผมเอง”เหมือนสายฟ้าฟาดผ่านกลางตัวของพิมแพรทอง ณัชนิชา เป็นเลขาของเขา แล้วณัชนิชาคนนี้เป็นคนเดียวกันกับที่เธอต้องไปคุยงานด้วยก่อนที่จะถูกจับตัวไปหรือเปล่า“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ เอ คุณณัชนิชา...” ไหมพราวงามมองจ้องไปยังเลขาสาวสวยด้วยแววตาฉงนณัชนิชาไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ทำหน้าสงสัยนาน “สงสัยใช่ไหมคะ ฉันนี่แหละค่ะที่ติดต่อซื้อผ้าไทยขอ

“เธอมาก็ดี อยากจะให้ฉันขอโทษนักใช่ไหม พวกฉันขอโทษ ตอนนี้ก็ให้คนพวกนี้ปล่อยฉันได้แล้ว” เป็นโมนาที่โพล่งออกมาเสียงแข็ง ส่วนพัสยานั้นได้แต่มองค้อนไหมพราวงามไม่วางตา“จะปล่อยง่ายๆ ได้ยังไง ถ้าคืนนั้นพราวไม่ได้โชคดีเจอคนที่รู้จัก แล้วเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นมาพวกคุณจะรับผิดชอบยังไง” ปฐวีเริ่มอารมณ์ขุ่น ไม่ว่าเขาจะทำยังไงหญิงสาวทั้งสองก็ดูท่าว่าจะไม่รู้สึกว่าเรื่องที่ตัวเองได้ก่อนั้นมันผิดร้ายแรงแค่ไหน เขาไม่อยากจะคิดว่าหากคืนนั้นไหมพราวงามไม่เจอกับผู้จัดการไร่ของเขาเรื่องราวมันจะร้ายแรงกว่าตอนนี้แค่ไหน“ก็มันเกิดขึ้นรึยังล่ะ” พัสยาโพล่งออกมาตาใส“ใช่” โมนาเองก็ไม่วายที่จะผสมโรงตอนนี้คนที่ใจเย็นที่สุดอย่างไหมพราวงามเริ่มจะเย็นไม่อยู่ “นี่พวกเธอไม่สำนึกกันจริงๆ เหรอ พวกเธอเกลียดอะไรฉันนักหนา หรือว่าถ้าฉันเคยทำอะไรให้พวกเธอโกรธก็ลองพูดมา ถ้าฉันผิดฉันจะขอโทษ”“พล่ามอะไรนักหนา รำคาญ เธอมันน่ารำคาญในสายตาฉันเข้าใจไหม” ในสายตาของพัสยาเธอไม่เคยชอบทั้งพิมแพรทองและไหมพราวงาม เพราะสองคนนี้เป็นลูกหลานผู้ดีมีชาติตระกูล อีกทั้งยังรู้จักมักคุ้นกับเจ้ามหาวิทยาลัยที่เธอได้ทุน เธอไม่เข้าใจว่าคนรวยระดับนี้จะส่

เช้าของวันใหม่ไหมพราวงามเข้ามาหาทองพญาถึงโรงแรมในตัวเมืองเชียงใหม่ที่ป้าตนนั้นบริหาร มาถึงก็ได้เอ่ยถึงเรื่องที่ได้พูดคุยกับพิมแพรทองเมื่อคืนให้กับทองพญาได้รับรู้“ไม่อยากให้ร่วมงานด้วยจริงๆ น่ะเหรอ”ไหมพราวงามพยักหน้าหงึกๆ เธอถามย้ำพิมแพรทองหลายรอบก็ยังได้คำตอบเดิม อีกทั้งสีหน้าท่าทางของพิมแพรทองยังดูไม่ชอบหน้ารณภพเอามากๆ นั่นเป็นเหตุทำให้เธอต้องรีบมาคุยปรึกษาในวันนี้“ใช่ค่ะคุณป้า แพรบอกพราวมาแบบนี้ค่ะ แล้วก็ไม่ขอคุยงานกับคุณโรมอีก พราวก็เลยอยากขอให้คุณป้าลองคุยงานกับคุณโรมดูอีกครั้งค่ะ พราวว่าคุณป้าน่าจะมองออกว่าเขาดีหรือไม่ดี”“ครั้งเดียวก็คงจะไม่รู้ แต่ดีที่เรายังไม่ได้เซ็นสัญญากันเป็นทางการ แล้วออกแบบไปถึงไหนแล้วล่ะ”“อีกไม่กี่วันก็จะเสร็จแล้วค่ะ”“งั้นก็ชะลอไปก่อน ป้าอยากจะเจอคุณโรมสักสองสามครั้ง แล้วจากนั้นค่อยว่ากัน” หากสัญญายังไม่ได้เซ็นร่วมงานกันเป็นทางการก็ยังพอมีเวลาที่เธอจะได้ดูพฤติกรรมของรณภพได้ ไม่อยากจะเชื่อว่าคนเก่งๆ จะมีนิสัยเช่นนั้น เธอไม่อยากจะเชื่อก็ต้องชั่งใจเพราะรู้ว่าลูกสาวตนนั้นไม่ใช่คนพูดอะไรไปเรื่อยโดยไม่มีมูลความจริง“ค่ะคุณป้า”“แล้วไอ้นิสัยโรคจิตที่ว่า รู

“แหกปากให้ตายก็ไม่มีใครเข้ามาหรอก นี่มันร้านผม”“อะไรนะ!” แสดงว่าวันนี้เธอไม่ได้โชคดีอย่างที่คิดแล้วล่ะสิ บ้าจริง ไม่ได้ เธอจะอยู่ต่อหน้าคนโรคจิตอย่างเขาโดยมีแค่เพียงชุดคลุมร่างกายเพียงตัวเดียวไม่ได้ พิมแพรทองรีบก้าวสาวเท้าหมายจะเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ทว่าก็ดันถูกรณภพเข้ามาขวางหน้าเอาไว้ก่อนทำให้เธอต้องถอยหนีเขาไปจนหลังติดกำแพง“ไม่ยอมรับสายของผม ไม่ยอมตอบรับการคุยงานกับผม คุณต้องการหลบหน้าผม” เขาอมยิ้มมีเลศนัยขณะมองหญิงสาวที่กำลังเริ่มตื่นกลัวจนออกสีหน้า เห็นแบบนี้เขายิ่งสนุกที่จะแกล้งเธอ“เป็นไปได้ฉันก็ไม่อยากหลบหน้านาย แต่ไม่อยากรับรู้ว่ามีนายอยู่บนโลกนี้แล้วต่างหาก”“แรงนะครับ ไม่เป็นไรวันนี้คุณน่ารัก ครั้งนี้ผมจะให้อภัย” จุ๊บ“นี่” เพียะ พิมแพรทองตอบโต้คนที่ฉวยโอกาสกลับด้วยความเร็วแสงรณภพหรือจะปล่อยให้คนตัวเล็กลอยนวลไปดื้อๆ เมื่อมือของเธอฟาดเข้าใบหน้าของเขา มือหนาของเขาก็กอบกุมใบหน้าเล็กของเธออัตโนมัติ จากนั้นก็ก้มลงบดจูบริมฝีปากบางที่คิดถึงให้ชื่นใจ“อื้อ”“หวานจังเลย” ผละจูบได้ก็ไม่ลืมที่จะส่งยิ้มยียวนกวนประสามอีกฝ่ายเล่น“ไอ้บ้า!” สาวเจ้าเงื้อมมือหมายจะฟาดไปยังแก้มสากของ