All Chapters of ทาสรักพันธะลับ: Chapter 51 - Chapter 60

รณภพพาพิมแพรทองขับรถออกจากเมืองมาเกือบชั่วโมงจนมาถึงบึงบัวขนาดใหญ่ ผืนน้ำเบื้องหน้าของทั้งสองสงบนิ่งสะท้อนแสงแดดยามบ่ายดูสวยงามผิดกับอารมณ์ของทั้งสองในตอนนี้“จะคุยกับฉันต้องพามาคุยไกลขนาดนี้เลยเหรอคะ” สาวเจ้าเอ่ยขณะทิ้งตัวนั่งลงใต้ต้นไม้ใหญ่ น้ำเสียงพิมแพรทองฟังดูเรียบทว่าก็แฝงไปด้วยความอยากรู้ใจจะขาดว่ารณภพจะเล่าเรื่องครอบครัวเขาว่าอย่างไร“อยากรู้ไม่ใช่เหรอ” รณภพไม่หันมามองหน้าคนคนตัวเล็ก ตอนนี้เขาไม่ลังเลแล้วที่จะบอกความจริงกับเธอ“ก็พูดมาสิคะ”“รอพี่เดี๋ยวนะ” เขาหยิบก้อนหินขึ้นมาแล้วปาลงไปในบึง เสียงน้ำกระจายเป็นวงคลื่นเล็กๆ เหมือนหัวใจของเขาที่ไม่เคยได้สงบเหมือนน้ำที่หินตกกระทบตรงหน้าแววตาเศร้าที่ทอดมองผิวน้ำของชายหนุ่มทำให้พิมแพรทองไม่กล้าคะยั้นคะยอ แค่นั้นก็พอจะทำให้เธอรู้ว่าเขาคงเจ็บปวดกับเรื่องครอบครัวไม่น้อยเลย“แพรเห็นใช่ไหมว่าวีมีความสุขพร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ขนาดไหน”“ค่ะ” เธอตอบเสียงอ่อนด้วยกลัวจะไปกระทบความรู้สึกบางอย่างในใจเขา“พี่ไม่เคยมีภาพนั้นเลย”คำพูดสั้นๆ ของเขามันแฝงไปด้วยความปวดร้าวจนเธอรับรู้ได้เป็นอย่างดี ทว่าเธอก็ไม่อยากจะเชื่อว่าศาสตราจะทอดทิ้งเลือดเนื้อเชื

ไม่นานนักทั้งสองหนุ่มสาวก็มาอยู่ที่ถนนคนเดิน เป็นรณภที่ทำหน้าที่แจกจ่ายตุ๊กตานับสิบตัวให้กับเด็กตัวเล็กๆ ที่เดินสวนทางมา เสียงเจี๊ยวจ๊าวขอบคุณและรอยยิ้มไร้เดียงสาของเด็กๆ ทำให้บรรยากาศรอบตัวของชายหนุ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมาก พิมแพรทองมองภาพนั้นด้วยความประทับใจ ลึกๆ ในใจเธอเริ่มมีความหวังว่าหัวใจที่แข็งกระด้างของรณภพอาจจะไม่ได้เยียวยายากอย่างที่คิดหลังจากแจกจ่ายตุ๊กตาเรียบร้อยแล้ว รณภพก็เดินกลับมาหาพิมแพรทองแล้วคว้ามือเล็กไปกุมไว้แน่น เขาจูงมือเธอเดินฝ่าฝูงชนแล้วเดินไปด้วยรอยยิ้มตลอดทาง“รู้ไหมแพร... พี่ไม่ได้มีความสุขแบบนี้มานานมากแล้ว” เขากระซิบข้างหูเธอท่ามกลางเสียงจอแจของตลาด “นานจนพี่จำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่พี่ยิ้มได้เต็มหน้าแบบนี้คือตอนไหน”พิมแพรทองหันไปสบตาคนข้างๆ เธอเห็นประกายความสุขที่ส่งออกมาจากใจจริงของเขาก็สุขใจตามไปด้วย “ถ้ามีความสุข... ก็รักษาความรู้สึกนี้ไว้นานๆ นะคะ” พิมแพรทองบีบมือเขาตอบเบาๆหัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความอิ่มเอม อย่างน้อยวันนี้เธอก็ได้เห็นร่องรอยของความอ่อนโยนในตัวผู้ชายคนนี้ และมันคุ้มค่

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยความอบอุ่นทว่าก็แฝงไปด้วยความเจ้าสังเกตของหมอหนุ่ม เขาเอาแต่จับตามองคนเป็นยายอย่างแสงโสมแทบจะตลอดเวลา เพราะเห็นว่าอาหารวันนี้มันไม่ค่อยดีต่อสุขภาพของผู้สูงอายุเท่าไรนักชายหนุ่มขยับมือกันจานของทอดและของรสจัดออกห่างจากมือของคุณคนเป็นยาย จนแสงโสมถึงกับค้อนวงใหญ่“ตาเพชร ยายว่าเราน่ะทำให้คนแก่กินข้าวไม่อร่อยเอาเสียเลยนะลูก” แสงโสมเอ่ยกลั้วหัวเราะแต่ก็น้ำเสียงประชดประชันนิดๆ ตามประสาคนถูกขัดใจเรื่องของกินหมอหนุ่มขยับยิ้มละมุนพลางเอื้อมมือไปบีบมือเหี่ยวหย่นของผู้เป็นยายอย่างออดอ้อน “ผมก็แค่อยากให้คุณยายอยู่กับผมนานๆ นี่ครับ อะไรที่เป็นอันตรายต่อสุขภาพผมก็ต้องขออนุญาต ‘สั่งห้าม’ ไว้ก่อน”“ฉันเห็นด้วยกับตาเพชรนะคะคุณแม่” มณีพรรณเอ่ยเสริมลูกชายบุญธรรมของเธอ “ฉันเองก็อยากให้คุณแม่อยู่กับพวกเรานานๆ...อยู่รอดูเหลนๆ มีครอบครัวกันสมบูรณ์ก่อนนะคะ” พูดถึงเรื่องเป็นฝั่งเป็นฝากับคนเป็นแม่จบ มณีพรรณก็หันมาทางลูกชายบุญธรรมทันที “แล้วเราล่ะตาเพชร เมื่อไหร่จะมีแฟนกับเขาเสียทีล่ะลูก

“จะไปหาที่ไหนล่ะครับ คนที่จะมาเล่นละครตบตาไอ้ฝรั่งเจ้าเล่ห์นั่นได้”พิมแพรทองเดินวนไปมาในห้องอย่างใช้ความคิด จนกระทั่งนึกถึงคนเป็นน้าผุดขึ้นมาในหัว เธอจำแววตาที่น้าของเธอมองเฟื่องฟ้าบนโต๊ะอาหารเมื่อคืนได้ดี แม้นเขาจะบอกว่าไม่อยากมีใคร แต่เธอมั่นใจว่าเพชรธาราไม่มีทางนิ่งดูดายแน่ ถ้าเฟื่องฟ้ากำลังตกอยู่ในอันตราย“แพรนึกออกแล้วค่ะ เรื่องแฟนของฟ้าแพรจะจัดการเอง ส่วนทางนี้พี่โรมต้องส่งคนจับตาดูเบนจามินไว้นะคะ อย่าให้เขามีโอกาสเข้าใกล้ฟ้าตอนอยู่ลำพังเด็ดขาด”“ได้ครับ พี่จะให้ลูกน้องที่ไว้ใจได้ที่สุดตามดูมันทุกฝีก้าว” รณภพรับคำด้วยสีหน้าจริงจัง หากเป็นเขาในเมื่อก่อนไม่มีวันยอมให้คนอย่างเบนจามินมายุ่งเกี่ยวกับบริษัทตัวเองแน่นอน ทว่าที่นี่มันไม่ใช่บริษัทของเขาคนเดียว อีกอย่างเขาก็อยากทำคะแนนกับครอบครัวของพิมแพรทองด้วย หากเขาทำอะไรวู่วามมีหวังยายของเธอได้มองว่าเขาเป็นเด็กไม่รู้จักโตแน่พิมแพรทองแอบถอนหายใจ แผนการ ‘หาแฟนกำมะลอ’ ครั้งนี้ นอกจากจะช่วยปกป้องเฟื่องฟ้าจากเสือผู้หญิงอย่างเบนจามินแล้ว เธอหวังลึกๆ ว่ามันจะเป็นการจับคู่จริงๆ ด้วย น้องสาวที่ไร้ญาติของเธอก็จะได้คนที่อบอุ่นอย่างหมอหนุ่มดูแล

ทางด้านไหมพราวงามที่ช่วงนี้จำต้องละจากงานบริหารเพื่อมาเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวอย่างเต็มที่ หัวใจของพองโตทุกครั้งที่มองไปยังหุ่นลองชุดกลางห้องนอน ชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ที่ถูกออกแบบมาให้ดูราวกับเจ้าหญิงในเทพนิยายเสร็จสมบูรณ์แล้ว งานปักที่ละเอียดละออสะท้อนล้อแสงไฟอย่างงดงาม และที่พิเศษที่สุดคือชุดอีกหนึ่งชุดที่เฟื่องฟ้าตั้งใจตัดเย็บให้เป็นของขวัญก็เสร็จเรียบร้อยแล้วเช่นกันเธอยืนลูบเนื้อผ้าของชุดแต่งงานด้วยความตื้นตันจนน้ำตาเอ่อคลอในที่สุด... วันที่พราวรอคอยก็มาถึงเสียทีไหมพราวงามหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปชุดแต่งงานที่สวยที่สุดในชีวิตของเธอ แล้วกดส่งข้อความไปหาปฐวีชายผู้เป็นเจ้าของหัวใจของเธอ พร้อมข้อความสั้นๆ ว่า “ชุดเสร็จแล้วนะคะพี่วี พราวอยากให้พี่วีเห็นตอนพราวใส่จริงเร็วๆ จังค่ะ”ทว่า... เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า หน้าจอโทรศัพท์ยังคงนิ่งสนิท ปฐวีไม่คิดจะตอบกลับข้อความของเธอเหมือนเช่นเคย เป็นแบบนี้มาพักใหญ่แล้วที่เขาดูห่างเหินและเย็นชาใส่เธอไหมพราวงามเม้มปากแน่น พยายามสลัดความน้อยเนื้อต่ำใจทิ้งไป แล้วบอกตัวเองด้วยเสียงที่สั่นเครือ “พี่วีคงยุ่ง... ใช่ งานที่บริษัทคงรัดตัวมาก พี่ว