All Chapters of เพียงเพื่อรัก: Chapter 91 - Chapter 100

บริ้งค์อ้าปากค้าง ทุกอย่างเกิดขึ้นรัวเร็วเสียจนเธอตั้งตัวไม่ติด กระนั้นก็พอเข้าใจได้ว่าอีกฝ่ายคงโกรธเคืองที่เธอเผลอแสดงสีหน้าชัดเกินไป ในจังหวะที่เขาทำท่าจะเดินหนีจิตใต้สำนึกจึงสั่งให้เธอรีบคว้าข้อมือใหญ่แล้วยึดไว้แน่น"คุณติณณ์~"เสียงอ่อย ๆ และสีหน้าจืดเจื่อนของเด็กสาวยิ่งทำให้ติณณ์วางตัวไม่ถูก นี่กูเป็นอะไรไปวะคิ้วเข้มขมวดมุ่น ครุ่นคิดถึงความผิดปกติที่กำลังก่อตัว และเมื่อไม่ได้คำตอบใบหน้าถมึงทึงก็เบือนหนีไปอีกทางเพื่อปิดบังความสับสน แต่นั่นกลับยิ่งทำให้คนมองเลิ่กลั่ก กระวนกระวายใจจนเก็บสีหน้าไม่อยู่ "โกรธเหรอคะ นะ...หนูขอโทษ""เปล่า"เอ่ยตอบทั้งที่ยังไม่ยอมหันกลับไปสบตา กระทั่งสัมผัสได้ถึงแรงกระตุกและการถูกจับจ้อง ติณณ์จึงถอนหายใจเฮือก เอี้ยวหน้ากลับมามองแล้วเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม"ง้อ"คำสั้น ๆ มาพร้อมนิ้วก้อยทำเอาคนที่เพิ่งเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้กับตัวครั้งแรกนิ่งงัน ทั้งที่เคยมองว่าการกระทำนี้ดูปัญญาอ่อน ทว่าหนนี้ทำไมมันกลับทำให้อัตราการเต้นของหัวใจผิดแปลกไปจากเดิมอย่างประหลาดแม่ง นี่กูเป็นอะไรไปอีกแล้ววะ!เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มมีท่าทีลังเลบริ้งค์จึงฉวยโอกาสนี้ยกมือสากขึ้นข้างหนึ่งข

ชิ! ความขุ่นขวางฉายขึ้นบนดวงตากลมโตแวบหนึ่งก่อนที่ผู้เป็นเจ้าของจะรีบกลบเกลื่อน"ทำไมคะ จะห้ามไม่ให้หนูกินเหรอ ไปส่งก็ช้าแล้วยังจะให้หนูอดอีก"สีหน้ากระเง้ากระงอดของเด็กสาวทำเอาติณณ์ชะงัก ชักเริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาตงิด ๆ หรือว่าเขาจะเข้มงวดกับเธอมากเกินไป คิดดังนั้นมือใหญ่จึงดึงอุปกรณ์ขึ้นมาแล้วหันไปเอ่ยถามหมายจะส่งรายชื่อเมนูให้ลูกน้องคนสนิทช่วยจัดการ"อา งั้น...เธออยากกินอะไร เดี๋ยวสั่งกรให้"อาฮ้าา ดูเหมือนจะมีคนตกหลุมเข้าให้แล้วลอบยิ้มสมใจแล้วบริ้งค์ก็ปรับสีหน้า เงยขึ้นมาโบกไม้โบกมือ"เยอะมากเลยค่ะ! แต่หนูอยากลงไปเลือกเองมากกว่า นะคะ~"เอ่ยอ้างหวังพาตัวเองลงไปหาเพื่อนที่ด้านล่างโดยไม่ถูกยึดข้าวของ เพราะคนตรงหน้าเป็นอะไรไม่รู้ จับกระเป๋าเธอไปรีดค่าไถ่เก่งเป็นบ้าดวงตาคมกริบหรี่มองท่าทางลุกลี้ลุกลนของเด็กสาวแล้วมุ่นหัวคิ้วเข้าหากัน รู้สึกแปลกใจเล็ก ๆ เพราะเธอดูเร่งรีบจนเกินควร ทว่าพอสบเข้ากับสายตาเว้าวอนออดอ้อน ร่างกายก็ทำงานสวนทางกับความคิดติณณ์เอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าเงินมาเปิดก่อนดึงเอาธนบัตรสีเทาจำนวนหนึ่งมายื่นให้เธอเสียอย่างนั้น"จะกินอะไรก็หยิบมา"ดวงตากลมโตเปล่งประกายวาววับ ประ

"อื้ออ อุนนน อ่อยอ๊ะ"ร่างอรชรดิ้นขลุกขลัก ระดมเหวี่ยงกำปั้นเข้าใส่แต่ยิ่งเธอขัดขืน แรงดูดดึงก็ยิ่งเพิ่มขึ้นจนเธอนิ่วหน้า กลีบปากเจ็บแปลบเพราะถูกฟันคมขบกัดฮึ แต่มีหรือที่เธอจะยอมถูกกระทำเพียงฝ่ายเดียวแววตาขุ่นขวางตวัดมอง ขาเรียวยกขึ้นค้างในท่างอเข่าก่อนกระทุ้งอัดเข้าใส่อีกฝ่ายแรง ๆปึก!เพราะความคับแคบของห้องน้ำที่โดนดันให้ถอยเข้ามาทำให้ตำแหน่งที่เล็งไว้เคลื่อนจากเดิมเล็กน้อย ทว่านั่นก็เพียงพอจะสร้างโอกาสให้เธอดิ้นหลุดออกจากพันธนาการของเขาได้"ยัยตัวแสบ!""หยุดนะ!"เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายฮึมฮัมคาดโทษด้วยสีหน้าเกรี้ยวกราดทั้งยังพุ่งตัวเข้าใส่ สัญชาตญาณเอาตัวรอดจึงสั่งให้ขาเรียวตวัดขึ้นยันโครมเข้าที่หน้าท้องของอีกฝ่ายเต็มแรงโครม!เพราะไม่ทันตั้งตัวและไม่คิดว่าเด็กสาวมีมีฤทธิ์เดชมากมาย ผลคือร่างสูงเซถลาตามแรงถีบ หงายหลังลงไปนั่งก้นจ้ำเบ้ากับพื้น แต่ที่แย่กว่านั้นคือส่วนข้างของศีรษะทุยใหญ่กระแทกเข้ากับขอบของเคาน์เตอร์อ่างล้างมือพอดิบพอดีทันทีที่สติหวนกลับคืนขวัญข้าวก็ถลาเข้าไปนั่งคุกเข่าใกล้ ๆ สองมือประคองใบหน้าคมคายของคนสะลึมสะลือให้หันมาสบสายตาก่อนพยายามตบข้างแก้มสากระรัว"คะ..คุณ! คุณ!

"ตอนที่กูขอร้องให้พวกมึงหยุด! เคยมีใครฟัง เคยมีใครเห็นใจกูกับแม่บ้างไหม! เหอะ ก็ไม่มี! ไม่เคยมี!!"เสียงทุ้มตวาดกร้าว สองมือกำเข้าหากันแน่น ร่างกายเริ่มสั่นเทาตามแรงอารมณ์ที่กำลังก่อตัว ยิ่งเมื่อภาพใบหน้าซีดเซียวของมารดาในวันนั้นผุดขึ้นมาในความทรงจำ ความคับแค้นใจก็พลันพรั่งพรูออกมายาวเหยียด"ในเมื่อกฎหมายทำอะไรคนอย่างพวกมึงไม่ได้ กูก็จะทำหน้าที่เป็นกฎแห่งกรรม ทำลายพวกมึงให้ย่อยยับ ให้สมกับความเสียใจที่แม่กูต้องตรอมใจถึงสามปี! เพราะฉะนั้นฝากไปบอกตาแก่นั่นด้วยล่ะว่าอย่าเพิ่งใจเสาะ หนีตายไปก่อน เพราะนี่มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น!"พูดจบติณณ์ก็กดตัดสายทิ้งโดยไม่สนใจฟังเสียงร้องขอความเห็นใจจากอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย หรือต่อให้ฟังเขาก็ไม่คิดเห็นใจคนพวกนั้นสักนิด เพราะตราบใดที่เขายังทวงความยุติธรรม ลากคอคนที่ทำผิดมาคุกเข่าขอขมาต่อหน้าหลุมศพมารดาผู้ล่วงลับไม่ได้ เขาขอสาบานว่าชาตินี้เขาจะไม่ยอมให้พวกมันได้ใช้ชีวิตกันอย่างสงบสุข!มือใหญ่กระแทกโทรศัพท์ลงบนโต๊ะทำงานอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง ปรายตาไปมองลูกน้องคนสนิทหมายจะทวงถามถึงความคืบหน้าของงานอีกหนึ่งอย่างของวันนี้ ทว่าพอเห็นใบหน้านิ่วคิ้วขมวดของอีกฝ่า

ครืดครืดแรงสั่นเตือนสั้น ๆ ดึงให้บริ้งค์ที่กำลังส่งขนมสีหวานเข้าปากชะงัก หันไปมอง ก่อนที่คิ้วเรียวจะเลิกขึ้นเล็กน้อยในจังหวะที่สายตาสะดุดเข้ากับชื่อของแอคเคาน์ล่าสุดซึ่งเพิ่งกดติดตามเธอเมื่อไม่กี่นาทีก่อนThinnabhopทำไมคุ้นตาจัง ...ไม่รู้ว่าเป็นเพราะชื่อหรือภาพเสี้ยวหน้าคมคายที่มีมือใหญ่วางทาบปิดบังกว่าครึ่งในรูปถ่ายเล็ก ๆ นั่นกันแน่ที่ดึงดูด ทำให้ดวงตากลมโตสีน้ำตาลไม่สามารถละสายตาจากหน้าจอได้"คนรู้จัก?"ใบหน้านิ่วคิ้วขมวดและปฏิกิริยาจดจ้องจนลูกตาแทบจะย้ายไปแปะอยู่บนหน้าจอรอมร่อทำให้ขวัญข้าวพลอยนึกสงสัย ชะโงกหน้าเข้าไปใกล้เพื่อมองให้ถนัดถนี่ขึ้น พลันดวงตาก็ลุกวาว เปล่งประกายระยิบระยับ"ใครอะ! ขนาดเห็นแค่ตายังหล่ออออ~""โอ้ยยย เก็บนอหน่อยค่ะพี่ขวัญ อีกนิดก็จะทิ่มตาน้องบริ้งค์แล้วค่ะ!"บริ้งค์กระเซ้าระคนกระแหนะกระแหน เบ้ปากด้วยความหมั่นไส้ในความตาดีอย่างเสมอต้นเสมอปลายหากเป็นเรื่องผู้ชายหล่อแล้วใช้ปลายนิ้วดันใบหน้าอยากรู้อยากเห็นให้ถอยออกจากหน้าจอ"แหม ๆ ทำหวง""หวงใคร? หวงอะไร? ฉันกลัวว่าหน้าจอจะเลอะน้ำลายแกต่างหาก"บริ้งค์เปล่งเสียงหัวเราะร่าเมื่อเพื่อนสาวเอาแต่มองค้อนปะหลับปะเหลือ