All Chapters of เพียงเพื่อรัก: Chapter 81 - Chapter 90

เสียงคำรามด้วยความสุขสมดังขึ้นอีกครั้ง ขณะที่ร่างสูงแอ่นกาย ปลดปล่อยสายธารน้ำรักเข้าไปในกายสาวอีกระลอก ก่อนทิ้งตัวลงนอนแผ่บนพื้นที่ว่างข้างร่างแดงเถือกซึ่งบัดนี้เต็มไปด้วยร่องรอยจ้ำช้ำรักสีกุหลาบนับสิบแววตาหยาดเยิ้มจับจ้องใบหน้าพริ้มเพราของเด็กสาวที่หลับใหลไปล่วงหน้า ครู่หนึ่งก็ยื่นหน้าเข้าไปประทับจูบเบา ๆ บนหน้าผากนูน จากนั้นก็เอื้อมมือไปหยิบผ้าขนหนูพันรอบเอวอย่างลวก ๆ ลุกขึ้นจากเตียง เดินเลี่ยงออกไปจัดการกับธุระอีกเรื่องที่ด้านนอกของระเบียง โดยไม่ลืมคว้าโทรศัพท์กับอุปกรณ์บรรเทาความเครียดติดมือไปด้วยหลุบมองเวลา ณ ตอนนี้เพียงนิดก่อนกดต่อสายหาลูกน้องคนสนิทซึ่งขาดการติดต่อไปอย่างผิดสังเกต รอไม่นานก็มีเสียงแหบแห้งเจือด้วยความง่วงงุนดังขึ้น(ครับนาย )"มึงหายไปไหนมา"(ไปจัดการคนที่เข้าไปสร้างความวุ่นวายช่วงที่นายคุยงานนิดหน่อยครับ)คำตอบที่รับได้ยิ่งส่งให้คิ้วเข้มเลิกสูงขึ้นด้วยความแปลกใจ ปกติแล้วระยะเวลาที่กรกันต์ใช้เก็บกวาดมักกินเวลาเพียงหนึ่งถึงสองชั่วโมงเท่านั้นลางสังหรณ์บางอย่างบอกกับติณณ์ว่านี่เป็นเพียงเหตุผลส่วนหนึ่ง แต่เพราะเป็นคนไม่ชอบซักไซ้ ตราบใดที่อีกฝ่ายไม่เสียงานหรือคิดทรย

โอ้ย ช่วยฟังที่เธอพูดหน่อยได้ไหม!บริ้งค์เบะปาก อยากจะร้องไห้แต่พอสบเข้ากับสายตากวาดขึ้นลง มองสำรวจคล้ายว่าห่วงใย ใจไม่รักดีก็พลันสั่นไหว คำตอบเหลือเพียงการส่ายหน้าน้อย ๆ"มีอะไรก็เรียก""ค่ะ ๆ ทีนี้ก็รีบ ๆ หันกลับไปได้แล้วค่ะ"เมื่อเห็นว่าเด็กสาวดูปลอดภัย ไม่ได้ล้มหัวฟาดพื้นอย่างที่นึกหวั่นติณณ์ก็หมุนตัวหันหลังตามเดิมแต่แล้วผ่านไปนานกว่าห้านาทีหลังปล่อยให้เธอจัดการกับธุระส่วนตัวต่อ อีกฝ่ายก็ยังไม่ส่งสัญญาณเรียกเสียที"นี่""....."ไร้เสียงขานรับ หลังลองเรียกหยั่งเชิงติณณ์จึงตัดสินใจฝ่าฝืนคำขออีกครั้ง แล้วมุมปากหนาหยักก็ยกตัวขึ้นเผยรอยยิ้มบาง ๆ หลังภาพเด็กสาวนั่งตาปรือลอย สัปหงกจนคอพับคออ่อนปรากฏสู่สายตา"เธอนี่มัน..."ติณณ์โคลงศีรษะอย่างอ่อนใจระคนขบขัน ค่อย ๆ สอดสองแขนเข้าโอบประคอง ช้อนร่างอรชรขึ้นมาอุ้มแนบอกอย่างระมัดระวัง ขี้เซาขนาดนี้ น่าลักไปขายจริง ๆติณณ์พาตัวเด็กขี้เซาแถมขี้เมาออกมาจากห้องน้ำ หากพอเห็นสภาพเตียงที่ถูกใช้เป็นสังเวียนรักอยู่นานหลายชั่วโมงยับเยินเกินเยียวยา ผ้าปูเปรอะเปื้อนเต็มไปด้วยคราบน้ำรักจนแทบไม่เหลือพื้นที่ดี ๆ พอให้คนสองคนได้หลับนอน เขาก็ตัดสินใจพาเธอย้ายมา

"ก็ฉันยังอาบน้ำไม่เสร็จ""แล้วแบบนั้นจะอุ้มหนูเข้ามาทำไมเล่า!"จะลืมตาก็กลัวเห็นอะไรที่ไม่ควร จะกระโดดลงจากเคาน์เตอร์ก็กลัวขาอ่อน หัวฟาดพื้น สุดท้ายคนที่วันนี้ร่างกายไม่ค่อยสมประกอบดีเท่าไรจึงได้แต่หลับตา คลำมือสะเปะสะปะ เพื่อหาทางเปิดก้อกน้ำขณะที่เจ้าของห้องยืนแหงนหน้า รับสายน้ำจากฝักบัวด้วยสีหน้าสบายอกสบายใจไอ้คนบ้า! ไอ้คนทะลึ่ง! ไอ้คนหน้าไม่อาย!คำก่นด่าผุดขึ้นในหัวเป็นเห็ด และทันทีที่บริ้งค์พบสิ่งที่ต้องการ เธอก็รีบโน้มลงไปล้างปากทั้งที่ยังคงหลับตาแน่น หยาดน้ำสะอาดไหลล้นออกมาตามร่องนิ้วก่อนหยดลงบนเสื้อเชิ้ตสีขาวจากดวงเล็ก ๆ ไม่นานก็แผ่ขยายเป็นวงกว้าง ส่งผลให้จุดสีชมพูระเรื่อซึ่งซ่อนอยู่ภายในเผยแก่สายตาคนทำไม่รู้ตัวทว่าคนไม่ได้ทำนั้นเห็นเต็มตาติณณ์สูดหายใจลึก สองเท้าก้าวอย่างเงียบเชียบมาหยุดยืนใกล้ ๆ มองคนตัวเล็กที่มัวแต่สาละวนกับการบ้วนปากจนไม่รู้ตัวเลยว่าบัดนี้ความเย้ายวนของเธอแทบจะเปิดเปลือยแล้วอาส์ ให้ตายสิ นี่ตั้งใจจะยั่วกันใช่ไหมวะ!มือใหญ่เลื่อนลงรูดชักท่อนลำแข็งขึงระบายความกระสัน รอกระทั่งเธอเบี่ยงหน้ามาหา ริมฝีปากหยักก็ฉกลงครอบครองกลีบปากแดงระเรื่ออย่างหื่นกระหายสัมผ

ญะ..ใหญ่มาก~คนที่เคยปรามาสว่าชายหนุ่มเล็กจิ๋วลอบกลืนน้ำลายลงคอเอื้อกใหญ่แล้วลนลานบังคับสายตาให้เบนไปทางอื่นด้วยใจสั่นไหว ใบหน้าเดี๋ยวซีดเดี๋ยวแดง“ลงได้ไหม”“ได้ค่ะได้”บริ้งค์พยักหน้ารัว ๆ แล้วขาเรียวข้างหนึ่งก็ค่อย ๆ ยืดลงแตะพื้นเย็นเฉียบโดยมีมือใหญ่ของชายหนุ่มเจ้าของคำถามคอยช่วยประคอง“ไหวแน่นะ”ติณณ์รั้งตัวเด็กสาวไว้แล้วเอ่ยถามย้ำอีกหน หรี่ตามองอย่างไม่ไว้วางใจเพราะเจ้าหล่อนเล่นเชิดหน้าแหงนมองเพดานลูกเดียวขณะก้าวเดิน อีกทั้งสองขายังสั่นพั่บ ๆ จนเห็นได้ชัดอีกด้วย“สบายมากค่ะ”คนจะล้มแหล่ไม่ล้มแหล่กัดฟันตอบเสียงใส แต่อวดเก่งต่อได้เพียงไม่กี่ก้าว ร่างกายก็ซวนเซจวนจะหมดเรี่ยวแรงเสียอย่างนั้นติณณ์ส่ายหน้าระอาใจ แม้จะไม่ชอบให้น้ำกระเซ็นเปรอะเปื้อนพื้นที่โซนที่ยืนอยู่ทว่าพอเห็นสภาพของเด็กสาวแล้วเขาก็อดหวั่นไม่ได้ว่าจะมีคนได้ล้มเอาหัวฟาดพื้นเสียก่อนอาบเสร็จ“มานี่”ออกคำสั่งแล้วดึงให้เธอถอยกลับมายืนใกล้ ๆ สอดสองมือเข้าใต้รักแร้ก่อนยกร่างอรชรให้ขยับขึ้นมานั่งบนเคาน์เตอร์ตามเดิมพร้อมกำชับเสียงเข้ม“รอ”สั่งเป็นหมาเชียวนะ!บริ้งค์ย่นจมูกใส่แผ่นหลังแข็งแรงด้วยความหมั่นไส้ เอียงคอมองชายหนุ่มท

หลังจัดการโทรไปแจ้งลาผ่านเลขาหน้าใหม่เรียบร้อยแล้วบริ้งค์ก็เอนกายลงนอนพักผ่อนตามคำสั่ง ทว่าผล็อยหลับไปได้เพียงสองชั่วโมงเธอก็รู้สึกตื่นขึ้นมาอีกครั้งพร้อมอาการปวดหนึบที่ศีรษะคิ้วเรียวขมวดมุ่นแน่นจนเป็นปมยุ่งเหยิงพลางยกมือขึ้นนวดคลึงขมับป้อย ๆ นี่อย่าบอกนะว่าเธอกำลังจะป่วยน่ะ ไม่เอานะเธอไม่อยากงดของหวาน! คนติดขนมโอดครวญในใจ กวาดสายตามองหาชายหนุ่มเจ้าของห้องและเมื่อไม่พบเธอจึงตวัดขาลงจากเตียง เดินออกไปตามหาเขาที่ด้านนอกหมายจะขอยาลดไข้มากินดักไว้ก่อนที่อาการใด ๆ จะลุกลามหากเดินพ้นขอบประตูที่เปิดค้างไว้ได้เพียงไม่กี่ก้าวดวงตาของคนไวต่อกลิ่นอาหารก็เปล่งประกายลุกวาว เชิดหน้าพลางขยับจมูกโด่งรั้นดุ๊กดิ๊กเมื่อได้กลิ่นหอมกรุ่นลอยฟุ้ง กระตุ้นให้กระเพาะที่ว่างเปล่ามาตั้งแต่เช้าส่งเสียงประท้วงดังโครกคราก“ข้าวต้ม? แกงจืด? หรืออะไรอะ?”บริ้งค์พึมพำคาดเดาเมนูจากกลิ่นพลางเร่งฝีเท้าให้ไวขึ้นหลังหางตาสะดุดเข้ากับแผ่นหลังแข็งแกร่งของชายหนุ่มที่กำลังก้ม ๆ เงย ๆ ทำอะไรสักอย่างอยู่ตรงเคาน์เตอร์กลางครัวติณณ์หันขวับ แม้อีกฝ่ายจะพยายามย่อย่องทว่าด้วยสัญชาตญาณของคนที่ผ่านการถูกลอบทำร้ายอยู่หลายหนเมื่อครั้งถ