All Chapters of สัมผัสรักมาเฟียร้าย: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 12 ไม่ได้ต้องการ NC+++“ทำไมคุณถึงไม่ป้องกัน” “ฉันเกลียดเด็ก”“อย่าคิดทำอะไรโง่ ๆ ฉันไม่เอาทั้งเธอและมันไว้แน่”ประโยคที่หลุดออกมาจากปากวาดิม ธรรมิกาไม่ได้รู้สึกอึ้งทึ่งหรือว่าเสียใจอะไร เพราะในความเป็นจริงคนตรงหน้าก็เลวจนหาที่เปรียบไม่ได้อยู่แล้ว “ถ้าคุณไม่อยากให้ฉันท้องก็อย่ามามักง่ายใส่กัน”เธอพูดประโยคนั้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉื่อย เห็นได้ชัดว่าเหนื่อยล้าแต่ก็ยังคงปากดี“มันเป็นหน้าที่ของเธอที่จะต้องดูแลตัวเอง! ไม่ใช่หน้าที่ฉัน!”ธรรมิกาก็รู้อยู่แล้วถึงวาดิมจะไม่พูดหญิงสาวไม่ได้อยากจะเสวนากับเขาอีก เธอแค่ต้องการไปล้างเนื้อล้างตัว ล้างความโสมมที่เขาปล่อยทิ้งไว้บนร่างกายแต่เมื่อได้ยินก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองเขาเล็กน้อย และสายตาของธรรมิกาก็ไปสะกิดโดนความหงุดหงิดของวาดิมให้เพิ่มทวีคูณ“มันไม่ใช่หน้าที่ฉัน! ฉันสั่งอะไรให้ทำ!”เพราะสายตาของธรรมิกาเวลามองเขามันบอกความรู้สึกทั้งหมด เธอก็เกลียดเขาไม่น้อยกว่าที่เขาเกลียดเธอ หรืออีกนัยหนึ่งคือไม่ยินยอมหน้าที่นี้จะต้องตกเป็นของเธอ เล่นลิ้น!“ฉันล้างตัวเสร็จ คุณก็ให้คนพาฉันไปโรงบาลแล้วกัน”ธรรมิกาบอกตัดบทไม่สนใจสายตาเหี้ยมโหดที่จ้องมองก

บทที่ 14 คนดูแลในเช้าวันใหม่เสียงเคาะประตูห้องนอนดังขึ้น ธรรมิกาที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งก็มองบานประตูที่ถูกแง้มออก เธอเห็นดวงตาเล็ก ๆ คู่หนึ่งจ้องมองเธอด้วยแววตาสั่นกลัวช่วงตีห้าของเช้านี้มีคนโทร. เข้ามาในโทรศัพท์ตั้งโต๊ะที่ห้องว่าช่วงเช้าจะมีคนพาเธอไปโรงพยาบาลส่วนวาดิมเธอไม่เห็นเขาตั้งแต่เมื่อคืนและโล่งใจมากที่คนใจชั่วไม่วนกลับมาวุ่นวายกับเธออีก“หนูชื่อผิงเป็นหลานของป้าเพ่ย” เป็นเด็กหญิงคนเดิมที่พาเธอไปหาวาดิมที่ห้องอาหารและก็วิ่งหนีทิ้งกันไปธรรมิกามองเด็กร่างอวบที่ยืนก้มหน้าก้มตาอยู่หน้าประตู เด็กคนนี้น่าจะอายุเกินสิบขวบแต่คงไม่ถึงสิบห้า“มีอะไร” เธอไม่ได้อยากจะไปใส่อารมณ์กับคนอื่นยิ่งเป็นเด็กด้วย ทุกคนก็ล้วนเอาตัวรอดทั้งนั้น“ป้าเพ่ยคือแม่บ้านคนนั้นที่ชอบทำหน้าตึง ๆ”พูดจบก็ถือวิสาสะปิดประตูห้องนอนและก้าวเท้าเดินมาหยุดยืนอยู่ข้างหลังเธอ“ป้าบอกว่าเข้ามาช่วยคุณแต่งตัว พาคุณไปกินข้าว และก็ให้ไปโรงบาลกับคุณ เอ่อ! นายคงมาอีกทีช่วงค่ำละมั้งคะ คุณมีอะไรให้หนูช่วยไหม หนูม้วนผมเป็นนะ ผมคุณสวยจัง”ธรรมิกาเหลือบสายตามองเด็กหญิง ก่อนที่เธอจะเอียงศีรษะหนีอย่างไว้ตัวเมื่อมือเล็กยื่นม

บทที่ 16 ใต้ผืนพรม“ถ้าอยากจะด่าฉันก็ด่าไม่ต้องลามปามไปถึงพ่อฉันท่านไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วย” ธรรมิกาเอ่ยออกไปแววตาที่ก็ไม่อาจซ่อนไฟที่สุมอยู่กลางอก ทั้งโกรธทั้งโมโหแต่ก็ทำอะไรไม่ได้“ทำไมฉันจะพูดไม่ได้! ไหนลองบอกมาสิว่าถ้าฉันจะพูดแล้วเธอจะทำไม?!”“งั้นฉันก็ อ๊ะ!” มือหนาคว้าจับใบหน้าเธอก่อนจะออกแรงบีบ ธรรมิกาซวนเซมาตามแรงดึง นัยน์ตาสีนิลดำสนิทของวาดิมราวกับมีเพลิงโทสะพวยพุ่งออกมา“อย่าทำอะไรโง่ ๆ ด้วยการพูดถึงป๊าฉันถ้ายังอยากมีลมหายใจอยู่…เข้าใจไหมมีก้า ฉันด่าพ่อเธอได้แต่เธอไม่มีสิทธิ์มาพูดถึงคนในครอบครัวฉัน!”เขาเข่นฆ่ากันด้วยสายตา ธรรมิกาเหน็บหนาวไปยันกระดูก เธอสบดวงตาที่คุกรุ่นไปด้วยแรงโกรธแค้นซึ่งหญิงสาวก็ยังไม่รู้เลยว่าที่เขาโกรธอยู่นี่เรื่องมันเริ่มต้นจากอะไร“เธอไปพูดอะไรกับเพื่อนฉัน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามไม่สบอารมณ์นั่นคือความคิดของวาดิม ธรรมิกาต้องไปพูดอะไรกับเพื่อนของเขาแน่ เพราะ ‘เซเวียร์’ หรือหมอเจ้าของไข้ธรรมิกาฟาดงวงฟาดงาอย่างไม่มีเหตุผลกับเขาแบบนั้น แถมยังไล่กันเหมือนหมูเหมือนหมาอีก“ลูกน้องของคุณก็อยู่ด้วยตลอด คุณก็ลองถามเขาดูสิคุณโจว”เอียนอยู่ด้วยไม่มีทางเลยว่าคนที่ซื่อสั

บทที่ 18 พลิกกลับธรรมิกาตกตะกอนความคิดว่าทำไมเธอจะต้องหนีตายไปด้วย ในเมื่อความจริงข้อหนึ่งปรากฏคือวาดิมไม่กล้าฆ่าเธอด้วยเหตุผลที่ตกลงกับบิดาลับหลังเธอหญิงสาวไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่รับรู้มาก่อนหน้านี้ถึงเรื่องเลวทรามที่วาดิมบอกว่าบิดาและพี่ชายเธอเป็นคนทำเป็นเรื่องจริงหรือไม่ แต่เรื่องที่ท่านทอดทิ้งให้เธอเผชิญวิบากกรรมเหมือนตกอยู่ในนรกทั้งเป็นนั่นคือเรื่องจริง!ในเมื่อทุกคนเอาแต่ได้ และทำไมมันจะต้องมีแต่เธอที่สูญเสียอยู่คนเดียวด้วย ทั้งที่เรื่องนี้มันไม่ได้เกี่ยวข้องกับเธอเลยด้วยซ้ำ ถ้ามันจะเกี่ยวก็แค่เธอเป็นอาชาไชย!แม้จะเจ็บแสนเจ็บที่รู้ว่าโดนบิดาหักหลัง แต่เธออยากจะอยู่ต่อเพื่อให้ได้เจอหน้าและถามท่านอีกครั้งว่านอกเหนือจากความรุ่งเรืองในชีวิตนี้แล้วลูกคนนี้เคยมีค่าหรือมีความหมายอื่นใดบ้างไหม การกระทำของท่านบอกทุกอย่างแต่ธรรมิกาก็ยังอยากที่จะได้ยินเพื่อแลกกับความรุ่งเรืองมั่นคงในชีวิตแล้ว เอาลูกสาวตัวเองมาขายเพื่อแลกกับการได้มีหน้ามีตาอยู่ในสังคมต่อ ท่านเคยรู้สึกผิดอะไรบ้างไหม หรือไม่สนใจเลยขอแค่ทุกอย่างยังเหมือนเดิม เพราะต่อให้จากนี้ทุกพื้นที่ที่เคยเป็นของอาชาไชยจะเป็นของตระกูลโจว จ

บทที่ 20 คนของฉันใครก็ห้ามยุ่ง!ตั้งแต่วันที่เริ่มเกม แม้ธรรมิกาจะไม่ได้อยู่ดีมีสุขมาก แต่ก็ไม่ถึงกับแย่เท่าเก่า เธอได้รับการปฏิบัติที่ดีขึ้นจากคนในบ้านป้าเพ่ยพูดกับเธอเยอะขึ้น เอียนไม่ค่อยสบตาและไม่แผ่รังสีอำมหิตให้เธอเท่าเดิมแล้วลูกน้องคนอื่น ๆ ก็ให้ความเคารพกันมากขึ้น เธอสามารถเดินออกมาเดินเล่นรอบ ๆ บ้านได้ รวมไปถึงสนามหญ้าในหมู่บ้านก็ออกไปกับเด็กผิงได้แต่ทุกครั้งที่จะไปไหนต้องให้ผิงไปบอกเอียนก่อนเมื่อเอียนอนุญาตพร้อมกับส่งลูกน้องของเอียนติดตามมาเธอถึงจะไปได้ แม้จะต้องอยู่ในสายตาคนอื่นตลอดเวลา ธรรมิกาก็ต้องทำตัวทำใจให้ชินเพราะเธอไม่อยากมีปัญหากับวาดิม“ถ้าวันนี้นายไม่กลับบ้านอีก ก็ครบห้าวันแล้วนะคะ”เด็กผิงพูดขึ้นหลังจากที่เรามานั่งปิกนิกกันที่สนามหญ้าในหมู่บ้าน ช่วงเย็นแดดร่มลมตกบึงน้ำส่วนกลางให้ความรู้สึกสดชื่น ธรรมิกาจึงชอบมานั่งเล่นช่วงเย็นสักสองชั่วโมงจึงกลับบ้านจริง ๆ ถ้าเด็กผิงไม่พูดขึ้นมาธรรมิกาก็ลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าไม่เจอวาดิมวันนี้ก็จะครบห้าวันแล้วหลังจากที่เธอกับเขาเล่นพิเรนทร์กันวันนั้น รุ่งขึ้นอีกวันวาดิมก็ไม่อยู่แล้ว แถมหายไปแบบไม่บอกไม่กล่าวและธรรมิกาก็ไม่คิดจะถ