All Chapters of ยินดีต้อนรับเข้าสู่สวนผักของนางร้าย: Chapter 81 - Chapter 90

บทที่ 82 รักษาหลังจากที่พูดคุยอยู่กับมารดาของเยี่ยนเฉินอยู่นานสองนานก็ถึงเวลาที่จะต้องเดินทางกลับแล้ว เยี่ยนเฉินมายืนส่งร่างเล็กขึ้นรถม้า“ที่จริงข้าคิดว่าข้าพอจะมีทางช่วยมารดาของท่านได้นะเจ้าคะ” จินเยว่ไม่แน่ใจนักว่าจะบอกเขาดีไหม เจียวเจี้ยอาจจะไม่อยากให้นางบอก“จริงหรือ!” แววตาของเขามีความหวังขึ้นมา“ข้าก็ไม่แน่ใจนะเจ้าคะว่าจะทำได้สำเร็จหรือไม่”“บอกมาเถอะ ให้ทำอะไรข้าก็ยอม”“เจียวเจี้ยเขาสามารถรักษาสิ่งมีชีวิตได้ เขาเคยช่วยชีวิตข้าไว้ครั้งหนึ่งแต่ข้าก็ไม่รู้ว่าเขาจะสามารถรักษามารดาของท่านได้หรือไม่ และอีกอย่างคือท่านจะต้องขอให้เขาช่วยเองเพราะข้าไม่อยากบังคับลูก”“ขอบใจมากนะ ข้าจะลองไปขอร้องเขาดู แต่หากเขาไม่เต็มใจข้าก็จะไม่รบเร้าให้รำคาญใจ”“ข้าไปก่อนนะเจ้าคะ”จินเยว่ขึ้นรถม้าของจวนแม่ทัพเพื่อกลับไปยังตำหนักของชินอ๋อง ในหัวก็ผุดความคิดขึ้นมามากมาย ทำไมอยู่ดีๆมารดาของเยี่ยนเฉินถึงล้มป่วยมาหลายปี ทำไมหมอถึงรักษาไม่ได้ มีแต่เรื่องน่าสงสัยเต็มไปหมดเมื่อมาถึงตำหนักจินเยว่ก็เข้าไปในมิติและนำเมล็ดพันธุ์ผักกาดขาวออกมาจำนวนหนึ่ง เจียวเจี้ยลงมือช่วยมารดาของเขาขุดดินและทำการหยอดเมล็ดพันธุ์เ

บทที่ 84 รับกรรมเยี่ยนฟางเป็นคนดูแลร้านฟาไฉมาตั้งแต่ร้านเริ่มเปิดนางจึงผูกพันกับร้านนี้มากรวมไปถึงกับพระชายาในชินอ๋องด้วย เรื่องที่เหล่าคุณหนูทั้งหลายและฮูหยินเฉินกำลังพูดกันนางก็ได้ยินเช่นกัน เยี่ยนฟางไม่แสดงสีหน้าออกมาแต่พยายามเก็บทุกรายละเอียดไม่ได้การล่ะคงจะต้องเอาเรื่องนี้ไปทูลท่านอ๋องกับพระชายาเพื่อไม่ให้หลานสาวของพวกเขาเสียหายไปมากกว่านี้ เยี่ยนฟางฝากร้านไว้กับคนงานที่ไว้ใจและรีบขึ้นรถม้าของทางร้านไป“ข้ามาพบท่านอ๋องกับพระชายา”“รอสักครู่นะขอรับ” ทหารที่เฝ้ายามหน้าตำหนักของพวกเขากล่าวกับนางก่อนจะเดินเข้าไปภายใน ไม่นานเขาก็กลับมาและพานางเข้าไปด้านใน“มีอะไรหรือเยี่ยนฟาง” พระชายาในชินอ๋องสอบถามด้วยความกังวล ไม่บ่อยนักที่เยี่ยนฟางจะมาเข้าเฝ้าพวกเขาอย่างเร่งด่วนเช่นนี้“หม่อมฉันได้ยินข่าวลือไม่ดีของแม่นางจินเยว่มาเพคะ จึงอยากมาทูลพวกท่าน”“ข่าวลืออะไรหรือ” ชินอ๋องขมวดคิ้วชินอ๋องเคยได้พูดคุยกับชาวบ้านที่เมืองเฉิงกง ข่าวลือของหลานสาวเขามีมากมายเลยล่ะ เขายังอดคิดไม่ได้ว่าหลานสาวของเขาเป็นสตรีที่ร้ายกาจขนาดนั้นเลยหรือ เขาที่อยู่กับนางมาหลายเดือนไม่เห็นว่าหลานสาวของเขาจะเป็นสตรีเช่นน

บทที่ 86 ลาก่อนเรื่องราวมากมายวนเวียนเข้ามาตลอดเวลาที่กู้จินเยว่อาศัยอยู่ที่เมืองหลวง มีทั้งเรื่องดีและเรื่องร้ายปะปนกันไป เรื่องร้ายๆที่ผ่านมาก็คงต้องปล่อยให้มันเลือนลางไปตามกาลเวลา“เจ้าจะกลับเมืองเฉิงกงจริงๆหรือ” เนี่ยนเจินจับมือจินเยว่ไว้และบีบมันเบาๆ“เจ้าค่ะ ถึงเวลาที่ข้าจะต้องไปแล้ว”“อยู่ต่ออีกสักหน่อยไม่ได้หรือ ไม่มีเจ้าแม่คงเหงาน่าดู” น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ เนี่ยนเจินต้องอยู่คนเดียวมานาน ได้จินเยว่กับเจียวเจี้ยมาอยู่เป็นเพื่อนบ่อยๆก็ช่วยคลายความเหงาได้“ไว้ข้าจะมาเยี่ยมบ่อยๆนะเจ้าคะ ถึงอย่างไรข้าก็ต้องมาดูแลร้านฟาไฉด้วยอยู่แล้ว”“มาเยี่ยมแม่บ่อยๆนะอย่าลืมพาเจียวเจี้ยมาด้วยเล่า”“เจ้าค่ะ” สตรีทั้งสองกอดกันด้วยความอาลัย เจียวเจี้ยที่ยืนดูอยู่ก็วิ่งเข้ามาสวมกอดพวกนางด้วยเช่นกันเยี่ยนเฉินแอบยิ้มมุมปากกับท่าทางของทั้งสาม มันน่าเอ็นดูดีเหมือนกันที่ทั้งเด็กทั้งคนแก่กอดกันกลม ยิ่งเจียวเจี้ยที่ร้องไห้ฟูมฟายตั้งแต่มาถึงที่นี่ยิ่งน่าขันเข้าไปใหญ่“ท่านยายต้องดูแลตัวเองดีๆนะขอรับ อย่าให้ใครมาทำให้ท่านป่วยอีก ถ้าเป็นไปได้ก็อย่าดื่มหรือทานอาหารที่คนอื่นทำให้เลยนะขอรับ”

บทที่ 88 พี่ปวดหัว“เอาของของเจ้าคืนไป” เจียวจิ้นส่งทั้งเงินและเอกสารต่างๆให้จินเยว่รับไว้ โฉมสะคราญขมวดคิ้วอย่างข้องใจ“อะไรกันเจ้าคะ”“ก็ร้านของเจ้าไงกลับมาแล้วก็เอาคืนไปซะ พี่ปวดหัวจะแย่แล้ว” การดูแลกิจการไม่ใช่สิ่งที่เจียวจิ้นถนัดนักแต่เขาก็พยายามทำมันออกมาให้ดีที่สุด“อ๋อ ท่านพี่ปวดหัวกับการดูแลร้านของข้าใช่ไหมเจ้าคะ”“ก็ใช่น่ะสิ”“พอดีเลยเจ้าค่ะ ข้ากำลังจะเปิดร้านเพิ่มที่ท้ายตลาดพอดีท่านพี่ก็ไปดูแลร้านนั้นแทนแล้วกันนะเจ้าคะ”“ห้ะ!” เขาบอกว่าปวดหัวไม่ใช่แค่ปวดหัวกับร้านนี้แต่ปวดหัวกับการทำกิจการต่างหาก“ก่อนมาถึงบ้านข้าไปดูที่ไว้แล้วเจ้าค่ะ เจ้าของร้านนางกำลังหาคนมาซื้อต่อพอดี นี่ข้าก็มีนัดคุยกับนางวันนี้นะเจ้าคะ”“เจ้าไม่ถามความสมัครใจของพี่ก่อนหรือ” เขาถามเสียงอ่อย นี่มันจะมัดมือชกกันเกินไปแล้ว“ท่านพี่ไม่อยากมีกิจการเป็นของตัวเองหรือเจ้าคะ” จินเยว่เลิกคิ้วถาม“ก็ได้ๆ พี่ยอมแล้ว”สิ่งที่นางทำล้วนทำไปด้วยความหวังดีทั้งนั้น อีกไม่นานพี่ชายของจินเยว่ก็จะต้องมีครอบครัวของตัวเอง การสร้างกิจการและให้เขาเข้ามาเป็นหุ้นส่วนก็ถือว่าเป็นของขวัญให้เขาสามารถไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้สะดวกขึ้น แ

บทที่ 90 เทศกาลหยวนเซียวฮูหยินจางเดินทางมาถึงเมืองเฉิงกงหลังจากบุตรชายของนางเพียงหนึ่งวัน นี่เป็นครั้งแรกที่นางจะได้พบหน้ากับบิดามาราดาของจินเยว่ เนื่องจากไม่ได้ออกจากบ้านไปพบปะผู้คนนานก็จะมีความประหม่าอยู่บ้าง“เดินทางมาเหนื่อยๆเข้าไปพักผ่อนในบ้านก่อนเถิดเจ้าค่ะ” หนิงเทียนต้อนรับด้วยความเป็นมิตรบุตรสาวของนางเล่าให้ฟังว่าตาของเยี่ยนเฉินเป็นถึงอัครเสนาบดี ทำให้หนิงเทียนคิดว่ามารดาของเยี่ยนเฉินจะมีความถือตัวมากกว่านี้แต่นี่นางกลับมีความเป็นมิตรกว่าที่คาดไว้มาก“รบกวนด้วยนะเจ้าคะ”สตรีสองคนในวัยที่ห่างกันประมาณเกือบสิบปีพากันเดินเข้าไปในบ้าน หนิงเทียนช่วยประคองเนี่ยนเจิน“ไม่ต้องช่วยข้าก็ได้นะเจ้าคะข้าหายดีแล้ว”“ไม่ต้องเกรงใจหรอกเจ้าค่ะ นั่งรถม้ามานานๆคงจะเพลียให้ข้าช่วยดีกว่า”ทั้งสองพูดคุยกันอย่างถูกคอ นานมากแล้วที่เนี่ยนเจินไม่ได้คุยกับใครแบบนี้ พวกฮูหยินทั้งหลายในเมืองหลวงก็มีแต่ปั้นหน้าเข้าหากันทั้งนั้นต่างจากหนิงเทียนที่จิตใจดีและโอบอ้อมอารีจินเยว่เข้าไปดูแลสวนในมิติจึงไม่ได้ออกมาต้อนรับเนี่ยนเจิน เยี่ยนเฉินก็อยู่ในนี้ด้วยเช่นกัน บ้านหลังเล็กๆที่เขาบอกว่าจะเข้ามาสร้างไว้ในนี้มั