ยินดีต้อนรับเข้าสู่สวนผักของนางร้าย のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

บทที่ 21 ฝอยทองทุกคนเงียบไปหลังจากที่ได้รับรู้ว่าจินเยว่มีพยานสำคัญเป็นเจ้าของร้าน นี่หมายความว่านางพูดเรื่องจริง“ท่านหัวหน้าหมู่บ้านเจ้าคะ ถ้าข้าแจ้งความจางเหว่ยข้อหาลักทรัพย์แล้วเขาจะเป็นอย่างไรเจ้าคะ” จินเยว่แกล้งถามเพื่อขู่ให้อีกฝ่ายกลัว“ก็ต้องคุมตัวเขาไปให้ทางการสอบสวนก่อน ถ้าเป็นความผิดครั้งแรกโทษก็จะเบาหน่อยแค่โบยไม่กี่ครั้งและตัดสิทธิ์ในการสอบขุนนางหรือถ้าโทษร้ายแรงก็อาจจะถึงขั้นติดคุก” หัวหน้าหมู่บ้านพูดไปตามความจริงความโชคดีของจินเยว่คือท่านหัวหน้าหมู่บ้านคนนี้เป็นคนซื่อตรงและยุติธรรม ผิดก็ว่าไปตามผิด ถ้าหากเขาเป็นคนมีใจคดโกงนางคงไม่ได้รับความยุติธรรมตั้งแต่ครั้งแยกบ้าน“ท่านย่าทนได้ไหมเจ้าค่ะที่หลานชายคนเล็กจะโดนตัดอนาคตเช่นนั้น” ร่างเล็กแสร้งตีหน้าเศร้าเอ่ยอย่างสงสารลูกหลานของฮุ่ยชิวไม่มีคนที่สามารถเรียนจบจนสอบขุนนางได้สักคนหลานชายคนเล็กคนนี้นางจึงตั้งความหวังไว้มาก“เจ้าต้องการอะไรก็ว่ามา” หญิงชราพยายามข่มอารมณ์“ข้าไม่ต้องการอะไรมากมายหรอกเจ้าค่ะ ถ้าท่านไม่อยากให้หลานชายท่านเดือดร้อนก็แค่ให้ท่านลงลายมือชื่อว่าท่านไม่ต้องการค่าเลี้ยงดูจากพ่อของข้าเท่านั้นเองเจ้าค่

บทที่ 23 ขนมเปี๊ยะลูกใหญ่“ท่านพี่ว่าเราจ้างคนมาขายของแทนเราดีหรือไม่เจ้าคะ ข้าคิดว่าข้าจะทำขนมขายด้วยหากต้องทำขนมและออกไปขายของอีกข้าคงไม่ไหว” นางรู้สึกว่าการซ่อมแซมบ้านน่าจะต้องใช้เงินมากทีเดียวลำพังแค่ขายผลไม้คงต้องใช้เวลาอีกนาน จินเยว่เลยคิดจะทำขนมและอาหารส่งขายให้กับภัตตาคารต่างๆ“เจ้าให้พี่ออกไปขายคนเดียวก็ได้นะพี่ดูแลร้านได้” เขาหวังดีกับน้องสาวเจียวจิ้นกังวลว่าหากจ้างคนมาแทนเราก็ไม่สามารถรู้ได้เลยว่าลูกจ้างจะทำกิริยาไม่ดีกับลูกค้าหรือไม่ หรืออาจจะแอบสับเปลี่ยนของพวกเขาแล้วแอบเอาไปขายก็ได้“จะดีหรือเจ้าคะ”“ดีสิ เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงหรอก”หลังจากนั้นจินเยว่ก็ไม่ต้องแสร้งทำเป็นเก็บส้มในป่าอีก นางแค่เดินเข้าไปในป่าและนำส้มและผลไม้อื่นๆ ออกมาได้เลยเพราะตอนเช้าเจียวจิ้นจะต้องออกไปขายของจินเยว่ก็จะใช้เวลานั้นเข้าไปเก็บส้มในมิติภายในห้องครัวของพวกเขาเต็มไปด้วยวัตถุดิบมากมายมันถูกวางเกลื่อนไปหมดนี่บุตรสาวของนางจะเปิดร้านอาหารหรือ“วันนี้เจ้าจะทำอะไรหรือเยว่เอ๋อร์ทำไมใช้วัตถุดิบมากมายเพียงนี้”“ขนมเปี๊ยะเจ้าค่ะ”“แล้วไหนส่วนผสมทำไส้ของมันเล่า” เขาไม่เห็นทั้งถั่วกวนหรือฟักที่ไหนเลย“นี่

บทที่ 25 กิจการใหม่เรื่องที่เกิดขึ้นกู้จินเยว่ไม่ได้เล่าให้ใครฟังสักคน นางกลัวว่าครอบครัวจะเป็นห่วงแล้วไม่ให้นางเดินทางไปไหนมาไหนคนเดียวอีกจินเยว่และเจียวจิ้นช่วยกันเลือกซื้อวัสดุสำหรับทำเตาอบกัน เตาอบแบบที่นางจะสร้างขึ้นมาจะคล้ายๆ กับเตาอบพิซซ่าเวลาจะใช้ก็ก่อไฟไว้ข้างในและนำขนมเข้าไปอบ วัสดุส่วนใหญ่ที่ใช้คือดินเหนียว วิธีการทำก็จะคล้ายกับพวกเครื่องปั้นดินเผาพอตกเย็นทุกคนในบ้านก็มาช่วยกันทำขนมเปี๊ยะอย่างแข็งขัน แต่บิดาของจินเยว่ออกจะดูเก้ๆ กังๆ ไปสักหน่อย“ท่านต้องส่ายกรวยให้เส้นมันเสมอกันเจ้าค่ะท่านพ่อ” จินเยว่ที่กำลังผสมแป้งเห็นบิดาทำเส้นฝอยทองออกมาไม่เสมอกันก็แนะนำเขา“แบบนี้หรือ” เขาพยายามทำตามที่ลูกสาวบอก“ดีแล้วเจ้าค่ะ” จินเยว่ที่เห็นว่าเขาทำได้ดีขึ้นก็เอ่ยชมวันแรกกว่าพวกเขาจะทำกันเสร็จก็ดึกดื่นเสียแล้ว คืนนั้นทุกคนหลับสนิทกันอย่างคนเหนื่อยล้าจากงานที่หนักมารุ่งเช้าจินเยว่ก็นำขนมไปส่งให้กับภัตตาคารฝูตามที่นัดไว้“ข้ากำลังรออยู่เลย นี่ค่าขนมขอรับ” เป็นเสี่ยวเอ้อของร้านที่ออกมาต้อนรับ เขายื่นเงินให้นางตามราคาของขนม“รบกวนด้วยนะเจ้าคะ” ร่างเล็กส่งขนมทั้งหมดให้เขาและเดินทางไปยั

บทที่ 27 ไม่ลืมความแค้นคนงานของภัตตาคารมารับสินค้าที่บ้านของจินเยว่ แต่วันนี้จำนวนของขนมและผักมากกว่าเดิมหลายเท่าจนพวกเขาต้องนำเกวียนมาเพิ่มเพื่อลำเลียงพวกมัน ในส่วนของผักทางร้านจะมารับแค่วันเว้นวันเท่านั้น ส่วนร้านขายผลไม้เจียวจิ้นก็ออกไปขายแค่สัปดาห์ละครั้งเท่านั้นเพราะเขาต้องช่วยน้องสาวทำขนม“อันนี้ข้าให้พวกท่านนะเจ้าคะ เดินทางกันเหนื่อยเผื่อจะหิว” จินเยว่ส่งขนมเปี๊ยะขนาดเล็กจำนวนหลายชิ้นให้กับคนงานที่มารับสินค้าของนาง“ขอบคุณมากขอรับ” เขาค้อมหัวให้พวกเขาเคยได้ชิมขนมเปี๊ยะพวกนี้แล้วก็พบว่าเป็นขนมเปี๊ยะที่แปลกและรสชาติดีสมกับที่ลูกค้าที่ภัตตาคารแย่งกันซื้อ แต่หลายวันมานี้ขนมเปี๊ยะไม่พอขายคนงานที่ร้านจึงไม่ได้กินกันสักชิ้น พอได้รับน้ำจากเจ้าของขนมพวกเขาก็ซาบซึ้งในความมีเมตตาของแม่นางผู้นี้มากจริงๆเมื่อส่งขนมและผักเสร็จจินเยว่ก็กลับเข้ามาในบ้านทำขนมเปี๊ยะต่อ พอมีคนมาช่วยเพิ่มขนมของนางก็เสร็จไวขึ้น จินเยว่คิดถูกจริงๆ ที่ไปชวนถิงฟางมาช่วยกันทำถึงนางจะเรียนรู้ช้าหน่อยแต่เมื่อทำจนคล่องกลับทำไวจนคนอื่นตามไม่ทัน“พี่ถิงฟางไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้เจ้าค่ะท่านจะทำเกินค่าจ้างที่ข้าให้แล้วนะเจ

บทที่ 29 น้ำผึ้งหลายหยดตั้งแต่ที่มีปัญหาเรื่องขนมเปี๊ยะของจินเยว่โดนร้านอื่นลอกเลียนแบบก็ผ่านมาประมาณหนึ่งเดือนแล้ว ขนมเปี๊ยะของนางยังขายหมดทุกวันมันแทบจะกลายเป็นของดีประจำเมืองเฉิงกงเลยก็ว่าได้ใครผ่านไปมาเมืองนี้ก็ต้องแวะซื้อแทบทุกคนส่วนแปลงผักหลังบ้านของนางก็เจริญเติบโตไวจนเก็บเกี่ยวได้บางส่วนแล้ว ร้านผลไม้ก็ยังคงไปขายอยู่สัปดาห์ละครั้งเหมือนเดิม เวลาที่ผ่านมาเกือบเดือนจินเยว่ตั้งใจทำงานเก็บเงินมาตลอดจนตอนนี้นางมีเงินเก็บถึงยี่สามสิบตำลึงทองแล้ว กำไรจากขนมเป็นที่น่าพอใจมากจนจินเยว่อยากให้ขายดีแบบนี้ตลอดไปเลย แผนการซ่อมแซมบ้านก็ใกล้เข้ามาทุกทีเจ้าภูตน้อยก็ได้กินอาหารมนุษย์ทุกวันจนตอนนี้ดูอวบอ้วนขึ้นจนแก้มยุ้ยน่าหยิก จินเยว่มักจะเข้าไปเล่นกับเขาในมิติเกือบทุกวันเพราะจะต้องเข้าไปเก็บผักเพื่อนำมาขาย เด็กน้อยช่วยนางทำงานได้มากทีเดียวเขาคอยช่วยดูแลผลผลิตของนางเป็นอย่างดีก่อนหน้านี้จินเยว่ได้ไปเจรจาขอซื้อที่ดินหลังบ้านเพิ่มเติม“เจ้ามามีธุระอะไรหรือ” หัวหน้าหมู่บ้านถามเด็กสาวที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี จินเยว่มักจะนำอาหารมาฝากบ้านเขาบ่อยๆ“ข้าอยากซื้อที่ดินทางด้านหลังบ้านข้าเพิ่มเจ้าค่ะ”