جميع فصول : الفصل -الفصل 80

เฉาข่ายเล่าโดยสรุปย่อให้ฟังว่าการเดินทางของพ่อค้ากลุ่มนั้นเป็นอย่างไร โดยเขาอาศัยเรื่องราวการเดินทางที่ตัวเขาเดินทางไปชายแดนหลายครั้ง เล่าออกมา เพราะเขาและเฉาเฟิงสลับกันเป็นคนที่คุมขบวนสินค้าไปค้าขายที่นั่น เรื่องนี้จึงไม่เหลือบ่ากว่าแรงที่เขาจะพูดให้ฟัง“คุณหนูใหญ่เจียงเป็นคนสอนข้าให้ฟังพูดอ่านและเขียนภาษาต่างชาตินั้นได้ การไปค้าขายแต่ละครั้งจึงไม่ได้ลำบากในการติดต่อสื่อสารขอรับ”แม่ทัพใหญ่เหอพยักหน้าบ่งบอกว่าเข้าใจ“คำถามต่อไปของข้า ข้อนี้คงต้องถามคุณหนูใหญ่เจียง ทุกคนทราบดีว่าเจ้าป่วยมานานปี เพิ่งจะฟื้นตัวได้ไม่นานนัก ข้าจึงอยากรู้ว่าเจ้าสามารถฟังพูดอ่านและเขียนภาษาต่างชาติจนคล่องแคล่วได้อย่างไร”คำถามนี้ทำให้เหวินอ๋อง เจียงลี่มี่ เฉาข่ายแทบรักษาสีหน้าไม่อยู่ แม่ทัพใหญ่เหอสมเป็นแม่ทัพใหญ่ เขาจับจุดสำคัญของเรื่องได้อย่างถูกต้องและรวดเร็ว“เรื่องนี้เป็นฮูหยินเอกว่านลู่เหมย มารดาของข้า จ้างอาจารย์ผู้หนึ่งมาสอนข้าเจ้าค่ะ อาจารย์ท่านนี้มีความเชี่ยวชาญภาษาต่างชาติเป็นอย่างดี” เจียงลี่มี่ตอบออกไปคำตอบนี้ทำให้เสนาบดีฝ่ายซ้ายเจียงหมิ่นจ้องมองบุตรสาวอย่างประหลาดใจ ฮูหยินเอกของเขาจ้างอาจารย์

“คนอย่างแม่ทัพใหญ่เหอ เขาไม่เล่นงานเจ้าหรอก เสียเวลาเขาโดยไม่จำเป็น แต่แน่นอนว่าเขาต้องจับตาคนในจวนเสนาบดีฝ่ายซ้ายและจวนแม่ทัพว่านมากกว่าเดิมนับจากนี้ไป”“หากเขาจะลงมือกับผู้ใดก่อน บิดาเจ้าคือคนแรกที่จะเป็นเป้าหมายของเขา แต่เขาย่อมไม่ลงมือหนักเกินไป เพราะบิดาเจ้าคือบุตรเขยของแม่ทัพว่าน ดังนั้น ขอเพียงเจ้ากับเหวินอ๋องไม่ล้ำเส้นเขาจนเกินไป เขาย่อมหลับตาข้างลืมตาข้างได้”“ส่วนแม่ทัพว่านท่านตาของเจ้า เขาย่อมส่งคนไปเตือนโดยอ้อมว่าอย่าได้ยุ่งเกี่ยว และเจ้าสมควรทราบ ท่านตาของเจ้าให้ความเคารพนับถือแม่ทัพใหญ่เหอที่สุดเพราะพวกเขาร่วมรบด้วยกันมายี่สิบปี”“การศึกช่วงเวลานั้นหนักหนานัก แม่ทัพใหญ่เหอหงเชา บิดาของเหอฮองเฮากับแม่ทัพใหญ่เหอเจิ้นฉี พร้อมกองกำลังส่วนหนึ่งพลีชีพในสนามรบ เพื่อให้กองกำลังที่เหลือทั้งหมดหนีศัตรูได้พ้น กองทัพจึงเสียหายเพียงเล็กน้อย เรื่องนี้เกิดขึ้นจากความผิดพลาดในแผนการรบของท่านตาเจ้า ดังนั้นนี่คือความผูกพันอันหนักแน่นระหว่างเหอเจิ้นฉี มู่เฉียงฮุย และว่านหลินจื้อ สามตระกูลแม่ทัพ”“เมื่อเหอหงเชาตาย เหอเจิ้นฉีขึ้นรับตำแหน่งแทน เขานำทัพกำจัดศัตรูได้อย่างราบคาบ ลงมือเด็ดขาดยิ่ง

“ท่านอ๋อง อย่าทรงลืมนะพ่ะย่ะค่ะว่าเหอเจิ้นฉีคือแม่ทัพใหญ่ เขาเชี่ยวชาญกลศึกยิ่งกว่าท่าน ถึงท่านจะอยู่เมืองเป่ยตั้งแต่อายุเพียงเจ็ดปี แต่ประสบการณ์ด้านการศึกของท่าน น้อยกว่าเขาถึงสิบห้าปีนะพ่ะย่ะค่ะ” สือหม่าออกปากเตือน“ถูกของเจ้า เสือเฒ่าตัวนี้เป็นข้าประเมินเขาต่ำไปเอง ตอนนี้ที่ข้าทำได้มีเพียงเก็บตัวฝึกฝนให้ดีเพื่อพิธีล่าสัตว์”“ถูกต้องพ่ะย่ะค่ะ นี่เป็นเรื่องสำคัญที่สุดของท่าน”“ครั้งนี้ฮุ่ยอ๋องออกหน้าช่วยข้า นี่ทำให้เขามีบุญคุณกับข้า หากไม่ได้เขาออกปาก เสด็จพ่อยังไม่ทราบจะช่วยข้าอย่างไร เรื่องนี้ทำให้ข้าหงุดหงิดนัก”“ข้าเชื่อว่าฮุ่ยอ๋องช่วยท่าน ต้องมีเบื้องหลังแอบแฝง เขากับท่านไม่เคยมีไมตรีต่อกันมาก่อน ทั้งเหอฮองเฮายังทำร้ายลี่กุ้ยเฟยจนตาย เป็นไปไม่ได้ที่ฮุ่ยอ๋องจะช่วยท่านด้วยเจตนาดี เพียงแต่เจตนาแท้จริงของเขาคืออะไร ยากจะคาดเดาพ่ะย่ะค่ะ”เหวินอ๋องต้องนิ่งงัน เขาก็คิดไม่ออกเช่นกันผ่านไปอีกราวสิบห้าวัน แม่ทัพใหญ่เหอก็เข้าวังพร้อมฮุ่ยอ๋องเพื่อเฝ้าเหอฮองเฮาเรื่องราวของโรงเตี๊ยมอี้เฉิน เฉาข่าย เฉาเฟิง และเถ้าแก่เนี้ยอี้ก็ถูกเล่าออกมาอย่างละเอียด“ที่แท้เฉาข่ายและเฉาเฟิงคือผู้เยี่ยมยุทธ

“เมื่อนางฟื้นขึ้นมาแล้ว นางก็เก็บตัวหนึ่งปี หนึ่งปีนี้นางบำรุงตัวเองเป็นอย่างดี และศึกษาวิชาแพทย์ไปด้วย เมื่อนางออกจากการเก็บตัว รูปโฉมของนางก็งดงาม จากนั้นนางถึงได้ทำเรื่องราวต่างๆ โดยเฉพาะโรงเตี๊ยมอี้เฉิน หลังจากนั้นไม่นาน เหวินอ๋องก็กลับมาเมืองหลวง เขามาที่จวนเสนาบดีฝ่ายซ้าย แล้วจึงได้พบนางที่นั่น จากนั้นความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ดีขึ้นเรื่อยๆ” ฮุ่ยอ๋องตบท้ายเรื่องทั้งหมด“ดังนั้น คนที่จะแก้ข้อสงสัยนี้ได้ มีเพียงเจียงลี่มี่ และหากไปถามนาง นางไม่มีวันเปิดปาก” แม่ทัพใหญ่เหอกล่าวเหอฮองเฮาต้องขมวดคิ้วครุ่นคิด ผ่านไปครู่ใหญ่นางก็ได้แต่ส่ายหน้า“แม่ก็คิดไม่ออก เป็นไปได้ว่าคนตายเมื่อฟื้นแล้วจึงเหมือนเกิดใหม่ ร่างกายกลับเป็นปกติ แม่คิดได้เท่านี้ นึกหาเหตุผลอื่นไม่ออกจริงๆ”“เสด็จแม่กล่าวเหมือนที่หมอหลวงบอกกับลูกเลยพ่ะย่ะค่ะ”“ไม่ว่าใครก็คงต้องกล่าวเช่นนี้ มันไม่สามารถหาเหตุผลที่เหมาะสมได้”ฮุ่ยอ๋องและแม่ทัพใหญ่เหอพยักหน้าอย่างเข้าใจผ่านไปอีกสองเดือน“มี่เอ๋อร์ อีกสามวันข้างหน้า แม่จะพาเจ้าไปจวนของท่านตา วันนั้นจะมีงานเลี้ยงต้อนรับหยู่เอ๋อร์ พี่สาวของเจ้า” ฮูหยินเอกว่านลู่เหมยบอกกับเจียงลี่ม

งานเลี้ยงต้อนรับว่านซีหยู่จัดขึ้นตอนต้นยามโหย่ว (17.00 น.) เมื่อเสนาบดีฝ่ายซ้ายเจียงหมิ่น ฮูหยินเอกว่านลู่เหมย เจียงลี่มี่ เหวินอ๋อง อนุกัว และเหมยฮวามาถึงจวนแม่ทัพว่าน จึงได้เห็นเสนาบดีกรมกลาโหมว่านจู่เหว่ย ฮูหยินเอกสงอิง และคุณหนูใหญ่ว่านซีหยู่ ยืนต้อนรับแขกเหรื่อนี่เพราะว่านลู่เหมยแต่งออกไปจวนเสนาบดีฝ่ายซ้าย ในจวนแม่ทัพว่านจึงไม่มีคุณหนูใหญ่อีก ว่านซีหยู่จึงถูกเรียก ‘คุณหนูใหญ่’ แทน ส่วนว่านฉู่เยี่ยนที่ตอนนี้เป็นขุนพลประจำชายแดนตะวันออกย่อมถูกเรียก ‘คุณชายใหญ่’ แต่วันนี้ว่านฉู่เยี่ยนไม่ได้มาร่วมงานเลี้ยง เพราะเขาประจำการอยู่ที่ชายแดน นานๆ ทีจึงจะกลับบ้านสักหน“ขอบพระทัยเหวินอ๋อง ขอบคุณท่านเสนาบดีฝ่ายซ้ายและฮูหยินเอก ที่ให้เกียรติมาร่วมงานเลี้ยง” ว่านจู่เหว่ยกล่าวต้อนรับ“มิได้ มิได้ วันนี้เป็นโอกาสดีที่จะได้พบปะญาติของคู่หมั้นข้า ข้าย่อมต้องมาร่วมงานอยู่แล้ว ข้านำของขวัญมามอบให้คุณหนูใหญ่ว่านด้วย” เหวินอ๋องกล่าวจบก็ยื่นกล่องของขวัญให้ว่านซีหยู่“ขอบคุณท่านอ๋อง” ว่านซีหยู่ตอบรับด้วยรอยยิ้มอย่างมีมารยาทก่อนจะยื่นมือไปรับนี่จึงเป็นครั้งแรกที่ทุกคนได้พบเห็นว่านซีหยู่ว่านซีหยู่มิได้ง