“เรียนฮูหยินเอก ฮุ่ยอ๋องเสด็จขอรับ” พ่อบ้านประจำตระกูลเจียงรายงานว่านลู่เหมยอึ้งไปครู่ก่อนจะออกปาก “รีบเชิญ”“ขอรับ”ชั่วครู่พ่อบ้านก็นำฮุ่ยอ๋องเข้ามาในห้องรับแขกที่เรือนใหญ่“คารวะ...”“ตามสบายเถิด ฮูหยินเอก ข้ามาเป็นการส่วนตัว”“เพคะ”ฮุ่ยอ๋องนั่งลงที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง สาวใช้รีบนำชาร้อนมาถวายก่อนจะถอยออกไปอย่างรู้หน้าที่ ฮุ่ยอ๋องจิบชาแก้กระหายไปสองสามอึกจึงค่อยหันมาหาฮูหยินเอกว่านลู่เหมย“เชื่อว่าท่านคงทราบว่าข้ามาที่นี่เพราะเหตุใด” ฮุ่ยอ๋องเข้าประเด็น“พอทราบเพคะ”“จินอ๋องไม่ได้มา?”“ยังไม่มาเพคะ แต่ก็คาดว่าจะตามหลังท่านอ๋องมาเร็วๆ นี้”ฮุ่ยอ๋องพยักหน้าอย่างเข้าใจ“แล้วท่านอ๋องคิดทำอย่างไร หยู่เอ๋อร์หนีมาหลบที่นี่ได้สามวันแล้ว วันนี้เป็นวันที่สี่ นางไม่คาดว่าท่านจะกล้าตามมา”“ฮูหยินมีคำแนะนำให้ข้าหรือไม่” ฮุ่ยอ๋องตัดสินใจถามออกไปตรงๆ เขาขบคิดเรื่องของว่านซีหยู่มาสามวันแล้ว หากคิดไม่ออกว่าควรทำอย่างไรจึงตัดสินใจมาที่จวนเสนาบดีฝ่ายซ้าย จะได้รู้เรื่องกันไปเลย“ท่านอยากได้หยู่เอ๋อร์ เพราะนางคือหลานสาวแม่ทัพว่านและยังเป็นทั้งบุตรบุญธรรมและศิษย์เอกของมือกระบี่อันดับหนึ่งของยุทธภพ ถูกหรือไ
اقرأ المزيد