All Chapters of ย้อนเวลาไปเป็นหมอดู: Chapter 41 - Chapter 50

มีมี่ยืนนิ่งอยู่ที่มุมห้อง ขณะฮูหยินเจียเดินเข้ามา ดวงตาที่คมกริบของฮูหยินเจียจับจ้องไปยังอวี่หนิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยท่าทีเรียบเฉยเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง"จนได้สินะ ในที่สุดข้าก็ต้องยอมรับความจริงใช่ไหม" ฮูหยินเจียกล่าวเสียงเรียบ ไม่มีความรู้สึกในคำพูดมีมี่พยักหน้าให้กับอวี่หนิงที่ก้าวเข้าไปข้างหน้าแล้วค่อยๆ ย่อตัวลงตรงหน้า ฮูหยินเจียด้วยท่าทางนอบน้อม แต่ในสายตาของอวี่หนิงกลับเต็มไปด้วยความเสียใจและความกังวล"ท่านยาย ข้าผิดไปแล้ว... ข้าแค่อยากจะลองใจท่านอาอ๋องหรงว่าท่านอาห่วงข้าแค่ไหน แต่ข้าสาบานเลยนะ ข้าไม่มีทางให้ท่านอาเกิดอันตรายแน่" น้ำเสียงของอวี่หนิงที่พูดออกมาแผ่วเบาเต็มไปด้วยความออดอ้อนจนดูเหมือนเด็กสาวคนหนึ่งที่แอบทำผิดและพยายามขอขมาต่อผู้ใหญ่ฮูหยินเจียมองไปที่อวี่หนิงอย่างเงียบงันราวกับจะวิเคราะห์บางสิ่งในตัวเด็กสาว อีกคนรีบคุกเข่าในทันทีตามที่มีมี่เตี๊ยมไว้ ฮูหยินเจียถอนหายใจยาวออกมาแล้วพูดด้วยเสียงที่เย็นชา"ช่างเถอะ... เจ้าคิดว่าเจ้าทำถูกแล้วเหรอ เจ้ายังเด็กนักคราวหลังอย่าทำแบบนี้อีก ฝ่าบาทกับฮองเฮา แม้จะเป็นบิดามารดาของเจ้า แน่ละ... เขาไม่ทำร้ายเจ้า แต่เขาไม่ลังเ

ยามดึกในห้องลับเงียบงัน อวี่หนิงนอนหลับสนิทอยู่บนแท่นนอน ผ้าห่มเลื่อนขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจแผ่วเบา มีมี่นั่งอยู่หน้าโต๊ะ เตรียมร่างอักษรแก้เบื่อ แต่ปลายพู่กันกลับวาดเส้นโค้งไปมาโดยไม่รู้ตัว ภาพใบหน้าคนผู้หนึ่งค่อยๆ ปรากฏบนกระดาษ นางชะงักเล็กน้อยแล้วเม้มปากแน่นเสียงฝีเท้าเบามาหยุดด้านหลังอ๋องหรงเดินเข้ามาประชิดตัว กลิ่นเย็นสะอาดของเขาลอยมาใกล้เกินไป"อีกสองวันเราจะต้องเดินทางออกจากที่นี่แล้ว ข้าไม่อยากให้ฮูหยินเจียต้องเดือดร้อน เราทั้งหมด เจ้าข้า องค์หญิงสาม และลู่เหวิน จะเดินทางไปสมทบกับอ๋อเงฉวียนที่เมืองจงเหอ"มีมี่เพียงพยักหน้าขึ้นลง สายตายังมองกระดาษตรงหน้า แต่พู่กันหยุดนิ่งไปแล้วอ๋องหรงมองภาพบนโต๊ะวูบหนึ่งก่อนเอ่ยเสียงต่ำ"ข้ามีเรื่องอยากจะขอร้องเจ้า"มีมี่พยักหน้าเล็กน้อย แล้วพูดเบาๆ"ว่ามา"เขานิ่งไปอึดใจ สีหน้าจริงจังชัดเจน"เจ้าไม่ต้องมาทำตัวเป็นแม่สื่อสำหรับข้ากับอวี่หนิง"ปลายพู่กันในมือมีมี่กระตุกเล็กน้อย แต่สีหน้านางยังยิ้มบางเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น"ได้ ข้าจะไม่ทำ แต่หากมันเป็นชะตากรรมของท่าน ข้าเองก็จนปัญญา ส่วนข้ารับรองว่าไม่พูดอีกต่อไปแล้ว"อ๋องหรงจ้องหน้านางครู่หนึ

ขบวนม้าควบไปตามทางดินแคบ ม้าสองตัววิ่งเคียงกันอย่างพอดีจังหวะ อ๋องหรงควบม้าของตนพร้อมมือหนึ่งจับบังเหียนของมีมี่ไว้มั่นไกลออกไป ฮูหยินเจียยืนมองจากเนินเตี้ย ดวงตาหรี่ลงอย่างพินิจ ก่อนมุมปากจะยกขึ้นช้าๆ"แบบนี้สิถึงจะเป็นคู่ที่เหมาะสมกัน"นางพูดพลางถอนหายใจยาว สีหน้าเหมือนปล่อยเรื่องหนักในใจลงได้ครึ่งหนึ่งอีกด้านหนึ่ง ม้าของมีมี่ยังพยายามจะเร่งบ้างชะลอบ้างตามอารมณ์คนขี่ ร่างเล็กนั่งหลังตรงเกินเหตุเหมือนกำลังเกร็งทั้งตัวอ๋องหรงเหลือบมองแล้วเอ่ยเสียงเรียบ"นั่งนิ่งๆ จึงจะจูงได้ง่าย หากเจ้ายังยุกยิกแบบนี้ เกรงว่าจะตกลงไปและม้าจะเหยียบซ้ำ"คำขู่ฟังเย็นเฉียบแต่มีมี่กลับเชิดคางขึ้นนิดหนึ่ง"ใครกลัว"พูดจบก็เผลอขยับตัวแรงไปหน่อย ม้าสะบัดหัวทันทีร่างบางโคลงวูบ มีมี่หน้าซีด มือคว้าอานแน่นแทบไม่ทัน มือใหญ่ของอ๋องหรงเอื้อมมาประคองหลังนางไว้พอดี น้ำเสียงเรียบนิ่งลงเล็กน้อย"ยังจะปากแข็งอีกหรือ นี่เจ้าบอกว่าไม่กลัวยังเกาะอานม้าแน่นเพียงนี้"มีมี่เม้มปาก หน้าเริ่มแดง แต่ยังดื้อไม่เลิก"ข้าแค่นั่งปรับท่าให้มันสบายที่สุด"คิดไปคิดมาทำไมไม่ขอใช้โอกาสพลังพิเศษขี่ม้าเป็นอัตโนมัตินะ หากเรียกใช้ตอนนี้เขา

อ๋องหรงผละออกจากมีมี่อย่างง่ายดาย สีหน้ากลับมาเรียบเฉยราวกับเมื่อครู่ไม่เคยเกิดอะไรขึ้น มีมี่ถอยหลังไปหนึ่งก้าว มือยกขึ้นแตะริมฝีปากตนเอง ดวงตายังแดงช้ำยังไม่ทันที่ใครจะเอ่ยคำ เสียงฝีเท้าก็เร่งเข้ามาใกล้ลู่เหวินกับอวีหนิงพุ่งออกจากแนวไม้ทึบ"ท่านอา...."อวีหนิงรีบวิ่งเข้าไปโผกอดอ๋องหรงแนบแน่น น้ำตาไหลรินเป็นสาย ตัวสั่นเล็กน้อยราวเพิ่งผ่านความหวาดกลัวมาเต็มที่"อวีหนิงคิดว่าจะไม่ได้พบท่านอาอีกแล้วฮืออออออ"อ๋องหรงชะงักเพียงครู่ ก่อนค่อยๆ ยกมือขึ้นกอดตอบ ฝ่ามือลูบศีรษะนางเบาๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำลงอย่างที่ไม่ค่อยมีใครได้ยิน"ไม่ต้องร้องแล้วอาอยู่นี่แล้ว"อวีหนิงยิ่งซบแน่นขึ้นอย่างวางใจลู่เหวินยืนมองอยู่เงียบๆ แววตาวาบไหวเล็กน้อยส่วนมีมี่… นางหันหลังให้ทั้งสามคนตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ ร่างเล็กเดินเงียบๆ หลบออกไปอีกทาง ปลายแขนเสื้อยกขึ้นปาดหางตาลวกๆ ก่อนเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นราวไม่อยากให้ใครเห็นสีหน้าตนเอง“ฉันไมไ่ด้ร้องไห้เสียใจฉันร้องเพราะฉันกลัวหนอนแก้วนั่นต่างหาก”มีมี่เดินเลี่ยงออกมาได้ไม่ไกลก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าตามหลังมาอย่างไม่ปิดบัง นางสูดจมูกเบาๆ รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แ

เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยินหลุดออกจากริมฝีปาก ก่อนที่นางจะกัดปากตัวเองแน่น พยายามกลืนความรู้สึกบางอย่างลงไปลู่เหวินที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เหลือบมององค์หญิงสาม แล้วถอนหายใจเงียบๆ เบามากจนแทบไม่มีใครได้ยินมีมี่เดินตามอ๋องหรงไปเงียบๆ มืออุ่นใหญ่ยังกุมมือของนางไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ความอบอุ่นนั้นส่งผ่านมาจนปลายนิ้วของนางร้อนวูบโดยไม่รู้ตัว"จะต้องเดินเบาๆ ย่องช้าๆ เดินเหมือนเจ้าเกรงว่าวันนี้เราจะไม่ได้ไก่หรือกระต่ายสักตัว"อ๋องหรงพูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย พลางกุมมือมีมี่ไว้มั่นคงพูดจบเขาก็นั่งย่อตัวลงทันที พร้อมดึงมีมี่ให้นั่งลงข้างพุ่มไม้ตามเขา สายตาคมจับจ้องไปข้างหน้า ที่ใต้ดงไผ่มีไก่ป่ากำลังคุ้ยเขี่ยหาอาหารอยู่จริงๆ"ซู่ๆๆ"ส่งสัญญาณให้เงียบมีมี่รีบนั่งลงข้างหลังเขา ตัวเกร็งเล็กน้อย แต่"นั่นๆๆๆ ทางนั้น"นางรีบชี้ไปอีกด้านน้ำเสียงตื่นเต้น ที่มีแม่ไก่พาลูกน้อยคุ้ยเขี่ยดินอยู่อ๋องหรงหันกลับมาใบหน้าหล่อเหลาเกือบชนเข้ากับใบหน้าของมีมี่ที่อยู่ห่างกันเพียงไม่กี่กระเบียดนิ้วลมหายใจอุ่นร้อนปะทะปลายจมูกของนางโดยตรง ผงะหงายเพราะความตกใจ"อะ"มีมี่สะดุ้งเบาๆ ด้วยความตกใจเมื่ออีกคนดึงมือไว้ ดวงตาคมลึกของเขาจ