All Chapters of ย้อนเวลาไปเป็นหมอดู: Chapter 21 - Chapter 30

ด้านหลังวังหลวง“ดีมากเสี่ยวจื้อ นี่คือของตอบแทนเล็กน้อยจากท่านอ๋องขอบใจที่เจ้ายังภักดีต่อพ่อบุญธรรม”ลู่เหวินวางถุงเงินในมือของเสี่ยวจื้อ“ใต้เท้าข้าเสี่ยวจื้อ ไม่อาจตอบแทนท่านอ๋องด้วยวิธีอื่นใดมีเพียง วิธีนี้เท่านั้น อย่ากังวลไปทั้งชีวิตข้ามอบให้ท่านอ๋องแล้ว ข้ายังจำได้ดีหากไม่มีท่านอ๋องเวลานั้นมารดาข้าคงตายไปแล้ว ความจริงเงินทองเหล่านี้ไม่จำเป็นข้ามาเพราะต้องการมาส่งข่าวมิได้มาเพื่อรับเงิน”ลู่เหวินยิ้มบางๆ“รับไปเถิด ท่านอ๋องอยากให้เจ้า และยังฝากมาบอกว่าให้ระวังตัวให้ดีฮองเฮาใจคอโหดเหี้ยมหากนางจับได้ว่าเจ้า เป็นคนของจวนอ๋องเกรงว่า”เสี่ยวจื้อยิ้มบางๆ“ไม่มีทางไม่ต้องห่วงฮองเฮาเชื่อใจข้า ขอบคุณท่านอ๋องกับใต้เท้าที่ห่วงใย”ลู่เหวินพยักหน้าขึ้นลงด่านชายแดน” ท่านอ๋อง อีกไม่นานพ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋องหรงเป่ยหลางส่งม้าเร็วมาแจ้งข่าวเรื่องนี้”“ข้า กลัวว่าแผนการครั้งนี้จะล้มเหลว”“ท่านอ๋อง ท่านอ๋องก็เห็นแล้วว่า ท่านอ๋องหรงเชี่ยวชาญกลยุทธ์เพียงใดวางแผนการรบสามารถรบชนะเผ่าเอ่อถัวได้เพียงแค่ทหารไม่กี่หยิบมือ”“เดิม อ๋องหรงมักจะมีผู้คนพูดถึงในด้านที่ไม่ดีมักจะบอกว่าทำตัวเหลวแหลก ข้าไม่เข้าใจอ๋อง

ในซีรีส์ฟางซินถอดแหวนฝั่งใต้ผืนดินเพราะโกรธที่ฉีก้านสั่งให้เลือกสนมเข้าถวายตัวทุกวันไม่ได้ขาด ไม่เหลียวแลฟางซินหลังจากที่นั่งบัลลังก์แล้วนั่นเองเรื่องนี้จะจริงหรือหรอกก็ต้องเดิมพัน มีมี่เองมีทางรอดไม่มากนัก ไม่ได้สนใจว่าอ๋องหรงจะถูกฉีก้านรังแกหรืออะไรนั่นมันก็แค่ชั่วคราว นางเอกก็ต้องช่วยพระเอกอยู่แล้วอวี่หนิงจะต้องช่วยอ๋องหรงแน่นอน ไม่ต้องห่วง แต่ในเมื่อมีมี่มาอยู่ที่นี่แล้วเท่ากับผีเสื้อกระพือปีกฉีก้านยิ้มมุมปากเบ่งรับไม่สู้ในใจคิดว่ามีมี่พยายามจะยุยงเขาและให้เขาเลิกสนใจอ๋องหรงและดึงอ๋องหรงเข้าพวกเปลี่ยนเป้าหมายของศัตรูให้เป็นใต้เท้าจงต่วน“ได้ ข้าจะต้องพิสูจน์ ว่าเรื่องเป็นอย่างที่เจ้าพูด”มีมี่ยิ้มคนผู้นี้ ตามคาเรคเตอร์แล้วเป็นคนโง่งมขลาดเขลา และหน้าหม้อจึงไม่ใช่เรื่องยากที่จะเชื่อเรื่องที่มีมี่พูด“ดีเพคะ ดีเลยเช่นนั้นไปพิสูจน์กัน” แต่มีมี่ลืมไปว่าคุณสมบัติเด่นของฉีก้านคือ…หน้าหม้อมีมี่ลุกขึ้นเดินก้าวขาไปที่ประตูแต่ฉีก้านกลับฉวยโอกาสนี้คว้าข้อมือไว้อย่างลืมตัวลืมตาย ก็เขาได้ยินนางกำนัลพูดกันว่าอ๋องหรงเป่ยหลางมักเข้าใกล้องค์หญิงเก้าผู้นี้ได้อย่างที่ไม่เป็นอันตรายเขาก็ไม่ควรจะกลั

อวี่หนิงยิ้ม ด้วยดวงตาใสซื่อหารู้ไม่ว่าเขากำลังวุ่ยวายอะไรกันอยู่“เสด็จแม่ลูกทำตามคำไหว้วานของอาจารย์เสร็จแล้วลูกไปก่อนเสด็จแม่พักผ่อนเสีย”วิ่งออกจากห้องไปเพื่อไปพบลู่เหวิน“ซวีหลิน ได้…ข้าจะเก็บเจ้าไว้ก่อนก็ได้ ยังไม่ให้เจ้าตายตอนนี้” ฮองเฮาพูดเบาๆ ทั้งที่กัดฟันแน่นอีกด้านหนึ่งของตำหนักชิงหนิงกง ข้างศาลาใต้ต้นหลิว“เจอแล้วพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท"ฉีก้านหันขวับขันทีชรารีบหยิบกล่องเหล็กขั้นมาส่งให้ฉีก้านอย่างที่เรียกว่าสอพลอ องครักษ์ที่ถือจอบเสียมวางมือในการขุดเมื่อพบของที่ต้องการแล้ว ฉีก้านมองกล่องเหล็กในมือ ด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อเอื้อมมือเปิดกล่องเหล็กออก หยิบแหวนหยกขึ้นมาหมุนไปมาในมือ กระดาษแผ่นน้อยสอดไว้ข้างใน หยิบขึ้นมาคลี่ออกอ่านไล่สายตาไปบนตัวอักษร กัดฟันจนเป็นสันนูน“ฝ่าบาทข้างในมีอะไรพ่ะย่ะฮะ อย่าบอกนะว่าเป็นของแทนใจที่มอบให้กับฮองเฮาแหมฮองเฮาทรงภักดีกับฝ่าบาทเสียจริง ดูรึนำมาฝังไว้ใต้ต้นหลิวช่างมีอารมณ์สุนทรีย์เสียจริง พ่ะย่ะฮะ….เพี๊ยะ”ฉีก้านฟาดมือลงบนปากของขันทีชรากำกระดาษแผ่นน้อยไว้ในมือแน่น“ฝ่าบาทข้าน้อยสมควรตายข้าน้อยสมควรตาย” ก้มลงหมอบกราบฉีก้านหันหลังก้าวเท้าเดินเข้

“เจ้ามาทำไม หรือแค่นำอาหารมาให้ข้า”“มีมี่ยิ้มดึงซาลาเปาอีก้อนมาเคี้ยวอีกก้อนส่งให้อ๋องหรงที่เคี้ยวซาลาเปาที่เหลืออีครึ่งในปาก“มาเพื่อจะบอกว่าพรุ่งนี้จะมีคนมาช่วย อย่าเพิ่งรีบหนีออกไปตอนนี้ให้ลำบากหรืออาจหนีไปไม่รอดข้ารู้ว่าท่านจะหนีแน่ เพราะเรื่องที่พวกเขาวางยา แต่ถ้าหนีไปบางที…อาจตายได้”น้ำเสียงห่วงใย“ข้าเชื่อเจ้าได้แค่ไหนเรื่องคนจะมาช่วย ตอนนี้ใต้เท้าจงกับฮองเฮากำลังปองร้ายข้าเป็นข้าที่รู้ดีเขาอาจส่งคนมากำจัดข้าที่นี่เหมือนที่เจ้ายกอาหารมาให้ข้าและฝ่าบาทเองก็คงจะยินดีที่ข้าตาย”“เชื่อเถอะน่าหลับให้สบายอีกสามชั่วยามจะสว่างแล้วถึงเวลานั้นจะมีคนมาช่วยท่านก็แค่กลับมาทวงทุกอย่างคืนก็เท่านั้น”“แล้ว…แล้ว” ตั้งใจจะถามว่ามีมี่จะเป็นอย่างไรระหว่างนี้“ฮ่าๆๆๆ ไม่ต้องห่วงอ๋องหญิงสามหรอกถึงนางจะนำเกี้ยวของนางพาคนเข้ามาช่วยท่านตามพล็อต แต่ฝ่าบาทก็ไม่กล่าวโทษนางมีเพียงฮองเฮาที่หัวเสียนิดหน่อยเพราะพวกเขาตั้งใจให้ท่านหนีไปเพื่อที่จะได้ฆ่าท่านง่ายๆ โดยที่อวี่หนิงนางไม่ต้องมารับรู้”แต่มีมี่กลับคิดว่าอ๋องหรงห่วงอวี่หนิง“ข้าหมายถึงเจ้าข้าหมายถึงต่อนี้ไปเจ้าจะเป็นอย่างไรบ้าง” น้ำเสียงอ่อนโยน“ไม่ต

ตำหนักเหมยฮวา มีมี่กำลังจะทิ้งตัวลงนอน“ที่นอนจ๊ามีมี่มาแล้วคิดถึงจังง่วงด้วยพรุ่งนี้เถอะแม่จะตื่นเที่ยงเลยทีเดียว”หลับตาพริ้มกอดหมอนข้างไว้แน่นในอาภรณ์ชุดนอนบางเบาฮองเฮาไปแล้วยังต้องมาตอบคำถามซูเอ่อเรื่องที่เข้ามาในนี้ได้ทันเวลาที่ฮองเฮามาได้อย่างไรในเมื่อซูเอ่อเฝ้าหน้าประตูตลอดไม่เห็นว่ามีมี่มาตอนไหน ยายคนซื่อซูเอ่อคงลืมไปว่ามีสิ่งที่เรียกว่าประตูหลัง “ดีนะที่ระบบแจ้งเตือนก่อนไม่งั้นตายแน่ๆยัยฮองเฮานั่นต้องจับได้ว่าแอบออกไป ขอบคุณนะระบบ”“เจ้าค่ะนายหญิงท่านผู้ใช้ท่านเองก็ไหวพริบดีเจ้าค่ะ”“ฮ่าๆๆๆชมกันไปก็ชมกันมา ข้าง่วงแล้ว”กำลังจะเฝ้าพระอินทร์ มืออุ่นของใครบางคนก็คว้าข้อมือดึงให้ลุกขึ้น“อย่าซี้ข้าง่วงเต็มทนแล้วกำลังจะนอนแล้วอีกไม่กี่ชั่วยามก็จะสว่างให้ได้นอนหน่อยเหอะง่วงนะเว๊ย”พูดทั้งๆ ที่ไม่ลืมตาอ๋องหรงจ้องมองร่างอ่อนระทวยอ่อนแรงเพราะอาการง่วงนอนของคนตรงหน้า ดวงตาหลับพริ้มขนตางอนงาม ริมฝีปากแดงระเรื่อกับแก้มเนียนใสบางอย่างบงการให้อยากจะ ก้มลงจุมพิตที่ริมปากตั้งใจจะแกล้ง“อืออออออปล่อยนะ”ลืมตาขึ้นเบิกตาโพลงเมื่อเห็นคนที่กำลังประกบริมฝีปากเมื่อครู่ที่ผ่านมา“ทำไมไม่หนีไป” มีมี