Semua Bab ย้อนเวลาไปเป็นหมอดู: Bab 11 - Bab 20

“เรื่องเวทย์หยั่งรู้คงแพร่ออกไปทั่ววังหลวงแล้วฝ่าบาทจะต้องบังคับให้องค์หญิงสะกดเวทย์ไว้แน่ๆ เจ้าค่ะ” มีมี่ถอนหายใจรอบที่ร้อยห้องทรงอักษร“อย่างนั้นหรือนาง นางมีเวทย์ประหลาดอย่างนั้นหรือ เจ้าเคยได้ยินไหมอ๋องหรง” ฉีก้านพูดจบก็คีบเครื่องเสวยใส่ปากเคี้ยวงับๆ อย่างอารมณ์ดี อวี่หนิงคีบเนื้อกุ้งที่แกะวางให้อย่างเอาใจ“ไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ” น้ำเสียงเรียบเฉย“อือประหลาดจริง มันก็จริงอยู่เจ้าไม่เคยเข้าใกล้นางนี่เจ้าสิบสอง เลยไม่รู้ว่านางมีเวทย์ประหลาดแบบนี้”ลู่เหวินหันไปอมยิ้มเสียอีกทางจะไม่เคยอย่างไรยามที่องค์หญิงเก้าจะแทงท่านอ๋องท่านอ๋องก็ลากองค์หญิงเข้าไปแทงคืน ไม่สิ เมื่อสองคืนที่ผ่านมาก็ไม่รู้ได้แทงกันหรือเปล่าจะเรียกว่าใกล้หรืออะไรดี“พ่ะย่ะค่ะ” ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ“แล้วข้าควรทำอย่างไร”“ฝ่าบาทเพฮะก็ควรจะเข้าไปพูดคุยกับพระสนมก่อนดีไหมเพฮะ”“พระสนมอะไรกัน นางยังไม่ยอมถวายตัวเสด็จพ่อก็จะแต่งตั้งนางแล้วหรือ รอให้นางถวายตัวก่อนค่อยเรียกนางว่าพระสนม แบบนี้เสด็จพ่อก็ขาดทุนสิ” คนที่ไม่อยากให้ใครมาแย่งความรักจากพ่อไปอวี่หนิงขัดขึ้นขันทีอาวุโสยิ้มเจื่อนๆ“เพฮะไม่พระสนม เพฮะต่อไปไม่กล้าเรียกแล้วเพฮะ

“เจ้าค่ะ แต่พูดก็พูดองค์หญิงถูกพามาที่นี่ก็เพื่อการนี้เจ้าค่ะมาถวายตัวองค์หญิงต้องทำใจเจ้าค่ะ แต่ที่น่าแปลกใจคือซูเอ่อไม่คิดว่าองค์หญิงจะมีเวทย์หยั่งรู้ที่เป็นภัยต่อคนอื่น เช่นนี้ฝ่าบาทเองก็คงไม่รู้หากฝ่าบาทรู้ก็คงไม่ให้องค์หญิงมาที่นี่ให้เสียเวลา” มีมี่ยิ้ม“ไม่ใช่เพื่อการนี้แต่เพื่อช่วยมวลมนุษยชาติ เจ้าเข้าใจไหมซูเอ่อ ต่อไปช่วยเป็นกระบอกเสียงให้คนอื่นได้รู้ว่าข้ามีหน้าที่ทำนายทายทักอนาคตของผู้คนดีไหมการที่เข้ามาอยู่ที่นี่จะได้ไม่สูญเปล่าข้าแบ่งให้เจ้า 20เปอร์เซ็นต์เลยเอ้า”ซูเอ่ออ้าปากค้าง ธุรกิจกำลังเริ่มต้นและไปได้ดี“ซูเอ่อจะได้ส่วนแบ่งหรือเจ้าค่ะ” ดวงตาแวววาว“แน่นอน ต่อจากนี้ก็จะยื้อเรื่องของฝ่าบาทได้อีกสักพักไม่ให้เขามากวนใจข้าแต่ระหว่างนี้อะไรก็ไม่แน่นอน เงินทองแน่นอนที่สุด ข้าตั้งใจมาที่นี่เพื่อทำนายดวงให้กับผู้คนในวังหลวงเพื่อแนะแนวทางและช่วยหาทางออกจากเรื่องที่ไม่อาจตัดสินใจหรือแก้ไขได้ด้วยตัวเอง เราสองคนมาทำธุรกิจร่วมกัน ตกลงไหม”เรื่องราวต่อจากนี้มีมี่อ่านมาหมดล่ะบอกไปก็เหมือนสปอยส์ต่อจากนี้เรื่องราวสปอยส์เหล่านี้จะกลายเป็นเงินทอง“ตกลงเจ้าค่ะ” มีมี่ยิ้ม จะร่วงหรือรอดก็ต

อ๋องหรงจ้องมองใบหน้างดงามที่สลดลงของมีมี่“เอ่อ ข้า ว่าพอได้แล้วข้าพอใจแล้ว เช่นนั้นเลิกทำโทษนางเถอะ”รู้สึกผิดไม่น้อย“องค์หญิงเก้าท่านควรจะกลับไปเสีย เพื่อฝ่าบาทจะได้ไม่ต้องกังวลมากไปกว่านี้ลงทัณฑ์คนอื่นวุ่นวายเรื่องนี้จะว่าไปไม่มใครผิด แค่เรื่องเข้าใจผิด”อ๋องหรงพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่เหมือนจะบอกว่ามีมี่นั่นแหละที่ผิดทำให้คนอื่นเดือดร้อนเพราะเรื่องเล็กน้อย“ก็ได้กลับก็ได้แต่รอให้อิ่มก่อน” พูดอ้อมแอ้ม“หลี่กงกงท่านกลับไปทูลฝ่าบาทข้าจะส่งคนคุ้มกันองค์หญิงกลับตำหนัก” อ๋องหรงหันไปพูดกับหลี่กงกง“เพฮะตอนนี้ฝ่าบาททรงรอที่ตำหนักเหมยฮวา”“รอทำไม”มีมี่กลืนน้ำลายลงคอยากเย็น“ทรงบอกว่าเมื่อคืนนอนไม่หลับพอหลับตาลงก็เห็นแต่ใบหน้าขององค์หญิง เช้ามาจึงรีบมาที่ตำหนักแต่ไม่พบองค์หญิง พอดีนางกำนัลคนนั้นนำคำพูดขององค์หญิงมากราบทูลฝ่าบาท จึง…ทรงกริ้วและสั่งลงทัณฑ์คนพวกนั้นปางตาย”มีมี่หันมองอ๋องหรงต้องการตัวช่วย แต่เปล่าเลยอีกคนกลับนิ่งเสียมีมี่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ“กงกงท่านไปเถอะ ข้าจะกลับทันทีที่อิ่มไม่ให้ฝ่าบาทรอนาน”ขันทีอาวุโสประสานมืออย่างนอบน้อมแล้วจากไป“คนเช่นองค์หญิงเก้าเอ่อถัว คงไม่รู้ว่

ที่ตำหนักเหมยฮวา“ท่านอา ดีจังได้พบท่านอาอีกแล้ว”มีมี่ยิ้มบางๆ อวี่หนิงที่วิ่งมากอดแขน อ๋องหรงด้วยท่าทีสนิทสนมไม่ได้ถือตัวแม้แต่น้อย“มาแล้วหรือ ข้ารอเสียนาน” ฉีก้านดวงตาเป็นประกายด้วยความดีใจ เมื่อเห็นมีมี่เดินมา“นี่นะหรือ องค์หญิงเก้า อืมมมงดงามเพียงนี้ไม่แปลกใจเลยที่เสด็จพ่อจะแต่งตั้งนาง”อวี่หนิงเอ่ยปากทักมีมี่แม้สายตาจะเคลือบแคลงแต่ก็ไม่ได้จงเกลียดจงชังในตอนแรกที่พบกัน ก็นางเป็นนางเอกนี่จะต้องน่ารักเหมือนนางเอกสินะ“เจ้าก็มา”สายตาอ่อนโยนยามที่อ๋องหรงมองอวี่หนิงมันซ่อนไม่มิด“ขอบใจมากอ๋องหรง ที่ช่วยพูดกับนองค์หญิงเก้าให้นางกลับมาที่ตำหนักเหมยฮวา” ฉีก้านพูดอย่างเสียไม่ได้“ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ องค์หญิงเก้าอยากจะกลับมาด้วยตัวเองอยู่แล้ว ข้าก็แค่เดินมาส่ง” ฉีก้านยิ้มน้อยๆ“ข้าอยากจะบอกกับเจ้าว่าต่อไปนี้ข้าจำต้องให้ท่านหมอจากสำนักต่างๆ เข้ามาที่นี่เพื่อถอนเวทย์หยั่งรู้ให้เจ้า เพื่อเรา…ไม่สิข้าจะได้เข้าใกล้เจ้าได้แตะเนื้อต้องตัวเจ้าได้เสียที แล้วทุกครั้งที่หมอจากที่ต่างๆ มาถอนเวทย์หยั่งรู้เจ้า ข้าก็จำต้องอยู่ด้วย อยากให้เจ้าเข้าใจว่าข้าไม่วางใจบุรุษใดให้เข้าใกล้ตัวเจ้าทั้งสิ้น” ปรายตามอง

“เป็นอย่างไรเล่า เหมือนที่บอกหรือไม่” อ๋องหรงเป่ยหลางเอามือไพล่หลังพยักหน้าขึ้นลง มีมี่ยิ้ม“เจ้า เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าอวี่หนิง จะทำแบบนั้นนาง…..จะหอมแก้มข้า” อ๋องหรงเป่ยหลางแม้จะไม่ได้คาดคั้นแค่คำพูดที่พูดมาเหมือนกำลังหยั่งเชิงมีมี่“ก็ข้าบอกแล้วว่ามีเวทย์หยั่งรู้” ยกมือขึ้นกอดอกท่าทีภูมิใจ“ไม่จริงหากเจ้าหยั่งรู้จริง…ทำไมถึงไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรจึงจะสลัดฝ่าบาทไม่ให้มากวนใจเจ้าได้” สายตาคาดคั้นมาแล้วใบหน้าคมจ้องมองมีมี่ผ่านหน้ากากยื่นหน้าเข้ามาจนใกล้ไม่ให้หลบตา ตัวละครซวีหลินไม่ได้มีในนิยายนี่จะรู้ได้อย่างไรว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้นกับมีมี่“ข้าเดาเอาก็ได้….. แบบว่าข้าสังเกตแววตาองค์หญิงสาม รู้ว่ารักท่านอ๋องล้นใจ ส่วนท่านอ๋องเองยามที่จ้องมององค์หญิงสามก็ซ่อนความรู้สึกไม่มิดคนตาบอดยังรู้ว่าความรักของพวกท่านทั้งสองกำลังสุกงอมและนางเองก็ไม่ใช่คนถือตัว” อ๋องหรงสบตาโน้มตัวเข้าใกล้มีมี่เบี่ยงตัวหลบแต่อีกคนใช้แขนแข็งแนบลำตัวอย่างไม่ทันตั้งตัวริมฝีปากอุ่นประกบเข้ากับปากบางเบาๆ อ่อนหวานอ่อนโยน มันหวานจนมีมี่อ่อนระทวย อ๋องหรงเองกระหยิ่มในใจกับอวี่หนิงเหตุใดจึงรู้สึกฝืนใจ“อือ อะไรทำอะไร” มีมี่ท