All Chapters of ย้อนเวลาไปเป็นหมอดู: Chapter 31 - Chapter 40

พู่กันตวัดลงจบประโยคมีมี่เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาที่ปิดไว้ด้วยหน้ากากอีกซีก เขากำลังพูดถึงอะไรหรือเขากำลัง…จีบมีมี่ บทกลอนบทนี้ทำให้ใจสั่น“พะพะพอแล้ว”มีมี่ดึงมือออกจากมืออุ่นนึกเสียดายความรู้สึกอบอุ่นนั้น นี่มันแค่ตัวละครอย่างไรมันทั้งอุ่นทั้งรู้สึกได้ความใกล้ชิดยิ่งมองว่าอีกคนหล่อเหลา“เจ้า….ไม่อยากหัดร่างอักษรแล้วหรือ” เพียงพูดที่พยายามปรับให้เป็นปกติ“มะมะไม่แล้ว” อีกคนยังโอบอยู่แบบนั้น“ไม่หาอะไรทำ จะทำให้การอยู่ที่นี่ยาวนานขึ้นข้าเคยเขียนนิยายในนี้ ในฤดูหนาวที่ท่านแม่ขังข้าๆ ไว้” น้ำเสียงขาดหายไปในลำคอ“ทำไมต้องขัง”“ไหนเจ้าหยั่งรู้มิใช่หรือทำไมไม่รู้ว่า ว่าข้าโดนขังเพราะอะไร”“มีมี่ยิ้มข้าหยั่งรู้อนาคต มิใช่อดีต” พูดไปเสียอีกทางความจริงใครจะไปรู้ถ้านักเขียนไม่เขียนไว้“ท่านแม่บอกข้าว่า ข้าจะปลอดภัยเพราะมีใครบางคนไม่อยากให้ข้าเกิดมาและไม่อยาก…ให้เสด็จพ่อ พบตัวข้า”ใบหน้าเศร้าสร้อยเกินกว่ามีมี่จะกล้ายิ้ม“ฮูหยินเจียรักท่านห่วงท่านจะตาย ท่านควรจะคิดว่านี่คือสิ่งเดียวที่ทำให้ท่านมีวันนี้” อ๋องหรงเป่ยหลางหันมองมีมี่ในทันที“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าฮูหยินเจียเป็นมารดาของข้า”สายตามี

“ไม่ได้” เสียงของฮูหยินเจียที่ก้าวเข้ามาข้างในอีกคนดังกังวานไปทั่วห้องลับ เมื่อน้ำเสียงแข็งกร้าวขัดจังหวะทุกคน ลู่เหวินรีบก้มหน้า อ๋องหรงถอนหายใจยาว“ได้ยินไหมว่าเจ้าไม่ควรเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อหญิงโง่งมเพียงคนเดียว นางไม่คู่ควรกับเจ้า”“ฮูหยินขอรับนางเป็นองค์หญิงสามมีแค่ข้าที่ไม่คู่ควรกับนาง” ฮูหยินเจียส่ายหน้าระอาใจ“เหลวไหล เจ้าคือคนที่ฝ่าบาท เลือกไว้ให้สืบทอดราชบัลลังก์นางเช่นไรจะคู่ควรกับเจ้าในเมื่อนางคือลูกของคนที่ฆ่าฝ่าบาท”อ๋องหรงหันไปมองฮูหยินเจียด้วยแววตาที่ยากจะอ่านออก“ฮูหยินท่าน... ได้โปรดเถอะ ข้าไม่อาจทนดูดายปล่อยให้อวี่หนิงต้องพบกับชะตากรรมอันเลวร้ายเช่นนั้น”อ๋องหรงประสานมือเข้าหากัน น้ำเสียงของเขาดูเจือไปด้วยความอ้อนวอนอย่างที่ไม่เคยแสดงมาก่อนฮูหยินเจียยืนนิ่งดั่งรูปปั้น นัยน์ตาคมกริบจ้องมองอ๋องหรงอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ“เจ้าบอกเขาไปสิ...องค์หญิงเก้า... ว่าทำไมเขาไม่ควรไป ข้าไม่อยากจะพูดกับเขาแล้วดื้อรั้นสิ้นดี”บรรยากาศในห้องลับนั้นเงียบกริบ ไม่มีเสียงแม้แต่ฝีเท้าที่เดินผ่าน แต่หัวใจของทุกคนกลับเต้นรัวเร็วขึ้นทุกขณะ มีมี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ รู้สึกเหมือนจะต้องตอบแทนทุกชีวิตที

อ๋องหรงนอนหลับอยู่บนแท่นนอนด้านซ้าย ใบหน้าของเขาค่อยๆ ผ่อนคลายลง แต่ความเครียดที่ยังเหลืออยู่ในตัวก็ยังไม่หายไป มีมี่เฝ้ามองเขาเงียบๆ แล้วค่อยๆ ย่องไปที่ประตูห้องลับที่ลู่เหวินยืนรออยู่ที่ข้างประตู มือของลู่เหวินขยับเบาๆ พร้อมกับเปิดประตูให้มีมี่ออกไปอย่างระมัดระวัง ทุกการเคลื่อนไหวเป็นไปอย่างเงียบสงัด“องค์หญิงเก้าชวี่เหลินท่านแน่ใจหรือว่าท่านไม่ให้ข้าน้อยไปด้วย” ลู่เหวินถามเบาๆ เสียงของเขาแทบจะกลายเป็นกระซิบ ราวกับกลัวว่าเสียงของเขาจะไปปลุกอ๋องหรงมีมี่หันกลับไปมองเขา รอยยิ้มที่บางเฉียบประดับอยู่บนใบหน้าของ ก่อนที่จะตอบด้วยน้ำเสียงที่มีความเครียดแฝง“แน่ใจสิ... เจ้าอยู่ที่นี่คอยทำงานสำคัญให้ข้า เจ้าจำไว้นะลู่เหวิน ว่าคนที่ไม่ควรไปที่วังหลวงตอนนี้ที่สุดก็คือท่านย่าบุญธรรมของเจ้าฮูหยินเจีย”ลู่เหวินขมวดคิ้วอย่างสงสัย ขณะยังคงจับตามองท่าทางของมีมี่อย่างไม่วางตา“ทำไมขอรับ”“เหอะน่า...” มีมี่ถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นจริงจัง“ไม่ว่าเป็นตายอย่างไร ห้ามนางออกไปที่วังหลวง เจ้าลืมไปแล้วหรือลู่เหวินว่าข้าน่ะ... มีญาณหยั่งรู้”พูดด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความมั่

มีมี่ในร่างของอ๋องหรงกำลังถูกล้อมไว้ ความสงบภายนอกที่แสดงออกมาเหมือนเช่นเคยกลบความตื่นเต้นที่แฝงอยู่ในใจของมีมี่ไว้จนมิด ขณะที่กำลังจะถูกพาตัวไปตามคำสั่งของฉีก้าน ใบหน้าของมีมี่ยังคงไร้อารมณ์ใดๆ เก๊กไว้ตามแบบของอ๋องหรงไม่ให้หลุดคาแรคเตอร์ ทว่าในใจกลับเต็มไปด้วยการคิดหาทางหลุดพ้นจากสถานการณ์นี้ให้ได้ทันใดนั้นเสียงดังจากเบื้องหลังทำให้ทุกคนชะงัก เมื่อองค์หญิงสามอวี่หนิงพุ่งตัวออกมาขวางทาง มีมี่หันไปมองและเห็นอวี่หนิงวิ่งมาด้วยดวงตาที่เปล่งประกายไปด้วยความกล้าหาญ"เสด็จพ่อ ได้โปรด อย่าทำแบบนี้ท่านอยากเห็นลูกตายหรือไร" อวี่หนิงพูดเสียงสั่นเทา แต่ไม่ยอมถอยหลังกลับ นางรีบวิ่งไปกอดอ๋องหรงตัวปลอมไว้แน่น ดวงตาของนางมีน้ำตาคลอและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด"ข้ารักท่านอา... ข้ายอมตายหากท่านจะทำร้ายท่านอา" เสียงของนางสั่นเครือแต่มั่นคงจริงใจในคำพูดทุกคนที่นั่นตกใจ โดยเฉพาะฉีก้านที่ยืนอยู่ห่างๆ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความกลัวผสมปนกัน เขารีบตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทั้งตกใจและไม่พอใจ"อวี่หนิง เจ้าจะบ้าไปแล้วหรือ อ๋องหรงมีค่าใดกัน"ทว่าอวี่หนิงยังคงไม่ยอมคลายอ้อมกอดจากอ๋องหรงตัวปลอมไป มือขอ

เสียงระบบแหกปากดังขึ้นราวกับการระเบิดที่ชายแดน มีมี่ที่ยังคงนอนสบายตัวบนแท่นนอนพลิกตัวไปมา"นายหญิงเจ้าขาๆๆๆๆๆ ตึ่งๆๆ มีเรื่องแล้ว" เสียงระบบดังขึ้นจนทำให้มีมี่สะดุ้งตื่นจากความง่วงงุน หัวสมองที่ยังมึนงงเพราะยานอนหลับของระบบทำให้ไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น"ข้าจะนอน อย่ากวนได้ไหม" มีมี่งัวเงียพูดขึ้นเบาๆ หลับตาลงและพยายามปัดมือไปทางระบบที่ยังเต้นเหย็งๆ ข้างๆ ตัวแต่ระบบที่ไม่ยอมแพ้กลับทำการดึงแขนและลากขาของมีมี่ไปทางขอบแท่นนอน "ท่านรู้ไหม... เขาสองคนๆ กำลังนอนกอดกัน" เสียงระบบพูดด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น ทำให้มีมี่ที่ยังไม่ตื่นเต็มที่รู้สึกเหมือนหัวใจหล่นไปที่ตาตุ่ม"อะไรนะ" มีมี่พึมพำด้วยความงุนงง พยายามลุกขึ้นจากแท่นนอน"ข้ากำลังฟังอะไรอยู่นี่..."ระบบที่เต้นเหย็งๆ อยู่ข้างๆ ก็ยิ่งเพิ่มความเร่งรีบ "ข้าเห็นว่าเขาสองคนกำลังนอนกอดกัน... จริงๆ นะ"มีมี่รู้สึกหัวใจเจ็บแปลบๆ รู้สึกเจ็บแปลบอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องรู้สึกแบบนี้"ข้ากำลังทำอะไรอยู่เนี่ย" มีมี่คิดในใจ "ข้ากำลังจะกลายเป็นตัวร้ายในเรื่องนี้เหรอ" "ข้าทำไมต้องหวงห้ามพวกเขาด้วยเล่า ก็นั่นพระเอกกับนางเอกน