ย้อนเวลาไปเป็นหมอดู의 모든 챕터: 챕터 51 - 챕터 60

ม้าเร็วควบฝ่าลมกลางค่ายทหาร เสียงเกือกม้ากระแทกพื้นดินดังถี่ ก่อนร่างทหารจะกระโดดลงจากอาน รีบวิ่งตรงไปยังกระโจมหลักของอ๋องเฉวียนม่านกระโจมถูกเปิดผาง"ท่านอ๋องขอรับ ตอนนี้ฮ่องเต้ฉีก้านได้ส่งหนังสือคำสั่งให้ประหารท่านอ๋องหรงทันทีหากพบหน้า"ภายในกระโจม อ๋องเฉวียนที่กำลังพิจารณาแผนที่อยู่เพียงชะงักปลายพู่กันเล็กน้อย ก่อนมุมปากจะยกขึ้นช้าๆ แววตาลึกล้ำอ่านไม่ออก"เร็วดีนี่ สิ่งที่องค์หญิงเก้าทายทักไว้กำลังจะเกิดขึ้นแล้วสินะนางทำนายไว้แม่นราวกับจับวางรู้แม้กระทั่งวันเดือนปี"เขาวางพู่กันลงอย่างไม่รีบร้อน สีหน้าสงบนิ่งราวกับข่าวเมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย เพราะเขารู้ล่วงหน้าจากจดหมายของมีมี่ที่ให้ลู่เหวินส่งถึงเขาแล้วนั่นเอง"ส่งหนังสือตอบรับไปทันทีว่าข้าพร้อมจะทำตามพระบัญชาอย่างไม่มีบกพร่อง"องครักษ์ข้างกายยิ้มบางๆ อย่างรู้กัน ดวงตาฉายแววเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดนั้นดีอ๋องเฉวียนเอนตัวพิงพนักเก้าอี้เล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงเรียบ"เซียวหยา"องครักษ์หนุ่มก้าวออกมาหนึ่งก้าว ประสานมือคำนับ"ข้าน้อยพร้อมรับคำสั่ง""ส่งคนคุ้มกันอ๋องหรงให้มาพบกันที่นี่อย่างปลอดภัยและเร่งเดินทางให

กองไฟยามค่ำค่อยๆ มอดลงทีละน้อย ต่างๆ เริ่มเงียบลงจนเหลือเพียงเสียงลมพัดใบไม้ มีมี่นั่งกอดเข่าอยู่ด้านข้าง สีหน้าครุ่นคิดอย่างเห็นได้ชัดนางหลับตาลงช้าๆ"ระบบ ออกมาหน่อย"แสงบางอย่างวาบขึ้นในความคิด เสียงหัวเราะดังเอิ๊กอ๊ากลั่นอย่างอารมณ์ดี"แหมๆๆๆ บทเปลี่ยนอีกแล้วสินะ ท่านอาจารย์ผู้เขียนนี่ก็อย่างไรน้า เปลี่ยนบทวุ่นวายไปหมด"มีมี่เงยหน้าขึ้นช้าๆ สีหน้ามึนงงปนหงุดหงิด"เปลี่ยนแบบไหน และเปลี่ยนอย่างไร"ระบบยังคงหัวเราะคิกคัก"เดิมทีเส้นเรื่องของท่านอ๋องหรงไม่มีองค์ชายชวีหรงเร็วขนาดนี้เจ้าค่ะ แต่เพราะท่านเข้ามา ทุกอย่างเลยเลื่อนเร็วขึ้น ปมบางอย่างถูกดึงขึ้นมาใช้ก่อนเวลา"มีมี่ขมวดคิ้วแน่นขึ้น"หมายความว่าอย่างไร""หมายความว่าเส้นชะตาของท่านกับเขาเริ่มพันกันเร็วเกินกว่าที่กำหนดไว้ คนบางคนจึงต้องปรากฏตัวเร็วขึ้น เช่น องค์ชายชวีหรงมีมี่นิ่งไปครู่หนึ่ง ลมหายใจช้าลงอย่างคนกำลังคิดหนัก"แล้วเด็กคนนั้นเกี่ยวอะไรกับข้า"ระบบตอบทันทีด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์"เกี่ยวมากเจ้าค่ะ เพราะในบทใหม่ ท่านอาจไม่ใช่แค่คนผ่านทางของท่านอ๋องหรงอีกต่อไป"มีมี่ตาโตเล็กน้อย"แล้วข้าจะเป็นอะไร"ระบบหัวเราะเบาๆ เหมือนตั้งใจแ

อ๋องหรง" เจ้าตามข้ามาห้ามอยู่ห่างข้า"เขาพูดสั้นๆ ก่อนจะดึงนางขึ้นม้าพร้อมกัน แล้วควบม้าพุ่งฝ่าแนวล้อมทันที"ท่านอา"เสียงอวีหนิงร้องตามหลัง ดวงตาเบิกกว้างอ๋องเฉวียนหันไปคว้าร่างนางขึ้นม้าอีกตัวอย่างรวดเร็ว"องค์หญิงสาม ไปกับข้า"น้ำเสียงไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ อวีหนิงยังหันกลับไปมองอ๋องหรงกับมีมี่ สีหน้าตกใจและไม่เข้าใจ"แยกกันหนี เจอกันที่จุดนัดพบ"เสียงอ๋องหรงตะโกนดังขึ้นท่ามกลางความวุ่นวายลู่เหวินกัดฟันแน่น ก่อนจะหันม้าอีกทิศ"ข้าจะล่อพวกมันไปเอง"พูดจบก็เร่งม้าพุ่งออกไปอีกทาง ดึงกำลังทหารส่วนหนึ่งให้ไล่ตามสนามรบแตกออกเป็นหลายทิศในพริบตา อ๋องหรงควบม้าพามีมี่พุ่งลึกเข้าไปในป่า มือยังจับมือบางไว้แน่นไม่ปล่อยเสียงฝีเท้าและเสียงตะโกนไล่ล่าดังไล่หลังมาไม่ห่างมีมี่หันกลับไปมองด้านหลัง หัวใจหายวาบ"พวกเขาจะไม่เป็นไรใช่ไหม ลู่เหวินจะปลอดภัยใช่ไหมอ๋องเฉวียนกับองค์หญิงสามล่ะจะปลอดภัยไหม"เสียงสั่นเล็กน้อยพูดรัวเร็ว อ๋องหรงไม่ตอบในทันทีสายตาคมจับจ้องทางข้างหน้าอย่างแน่วแน่"ตอนนี้เจ้าดูแลตัวเองให้รอดก่อนเกาะม้าให้แน่นๆ อย่าดิ้นข้าจะเร่งฝีเท้าหนีพวกมัน"มือที่กุมอยู่กระชับขึ้นอีกนิดม้าพุ่งท

ม้าหยุดลงกะทันหันกลางทางป่า เสียงกีบม้าครูดพื้นดินดังเบาๆยังไม่ทันที่มีมี่จะตั้งตัวได้ดีร่างเล็กก็ถูกกระชากลงจากหลังม้า"อ๊ะ"นางร้องเบาๆ ทำไมต้องดึงแรงแบบนี้ด้วยกำลังฟินๆ ก่อนจะตกลงมาในอ้อมแขนของอ๋องหรงอย่างไม่ทันตั้งตัวมือหนากระชับเอวบางไว้แน่น ดึงให้นางยืนมั่นคงบนพื้นใบหน้าทั้งสองใกล้กันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นปะทะกันเบาๆ ตาสบตายังไม่ทันที่บรรยากาศจะพัฒนาไปมากกว่านั้นเสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาในหัว"คิกคิกคิก"มีมี่หลับตาปี๋ทันที"มาอีกแล้ว เจ้าระบบผู้ชอบขัดจังหวะ"เสียงระบบดังใสๆ ลอยวนอยู่เหนือหัว"ท่านผู้ใช้เจ้าขา ตอนนี้ท่านผู้ใช้มีโอกาสเล่นบทนางรองที่แสนดีอีกแล้วเจ้าค่ะ"มีมี่กัดฟันแน่น"ไม่เอานะอย่ามายัดเยียดบทแบบนี้ให้ข้านะ"ระบบยังพูดต่ออย่างร่าเริง"ฟังก่อนเจ้าค่ะ บทนี้ท่านจะต้องทำทีเหมือนว่าเป็นคนดีที่ไม่อาจทำร้ายน้ำใจนางเอก และหวังดีกับพระเอกเสมอเจ้าค่ะ"มีมี่อยากจะกรีดร้อง"ข้าจะเป็นคนดีขนาดนั้นไปทำไมกัน ข้าไม่ใช่แม่พระสักหน่อย""เพื่อคะแนนพลังพิเศษเจ้าค่ะ ท่านผู้ใช้ท่านไม่อยากจะได้พลังพิเศษเพิ่มหรือเจ้าคะ"มีมี่เงียบไปทันทีก่อนจะลืมตาขึ้นมาช้าๆ“อยากได้ก็ส่วนอยากได้สิ”อ

ภายในตำหนักใหญ่ของวังหลวง บรรยากาศเคร่งเครียดกดดันอย่างเห็นได้ชัดเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังเข้ามาใกล้ ก่อนที่ทหารม้าเร็วจะคุกเข่าลงกลางท้องพระโรง"กราบทูลฝ่าบาท"ฉีก้านที่นั่งอยู่บนบัลลังก์เลื่อนสายตามองลงมาอย่างเย็นชา"พูด""พะยะค่ะ… ข้าน้อยไม่สามารถจับตัวอ๋องหรงกับองค์หญิงเก้าชวีหลินได้"เสียงรายงานสั่นเล็กน้อย"ทั้งสอง…หนีไปแล้วพะยะค่ะ"บรรยากาศเงียบกริบลงในทันทีแววตาของฉีก้านเย็นลงอีกขั้น"หนีไปแล้วหรือ"เสียงต่ำชวนให้คนฟังขนลุกเขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามต่อ"แล้วองค์หญิงสามลูกของข้าเล่านำตัวนางกลับมาได้ไหม"ไม่น่าถามถ้าได้ก็คงเห็นแล้วล่ะทหารม้าเร็วรีบก้มศีรษะ"องค์หญิงสาม…อ๋องเฉวียนช่วยไปพ่ะย่ะค่ะ และจนป่านนี้ยังหาตัวไม่พบ"คำตอบนั้นทำให้ฉีก้านหรี่ตาลง"อ๋องเฉวียนอย่างนั้นหรือ"เขาเอนกายเล็กน้อย สายตาคมวาบ"เขาไม่ได้อยู่ด่านชายแดนหรือไร"ทหารม้าเร็วรีบตอบทันที"เปล่าพะยะค่ะ ข้าน้อยเห็นกับตาเลยพะยะค่ะ"ฉีก้านเงียบไปปลายนิ้วเคาะพนักบัลลังก์ช้าๆ"น่าสนใจ…"ยามค่ำปกคลุมป่าอีกครั้ง กองไฟถูกก่อขึ้นใหม่ แสงส้มส่องสะท้อนใบหน้าของอวีหนิงที่นั่งรออย่างหมดแรงนางกอดเข่า มองไปรอบๆอย่างหง