All Chapters of สนมอ้วนที่ฮ่องเต้ไม่รัก: Chapter 11 - Chapter 20

"ตกปลา ล่าไก่หรือ เจ้าเป็นสนมอยู่ในวัง เป็นลูกขุนนาง คงไม่รู้ว่าเรื่องพวกนี้ทำยากขนาดไหน กว่าจะใช้ธนูยิงมาได้แต่ละตัว พวกข้าก็ไม่มีธนูตอนนี้"จือจือทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา"พวกเจ้านี่ไม่คิดจะพัฒนาบ้างหรือไร ไม่ต้องคิดมาก เดี๋ยวข้าสอนวิธีดีๆ ให้ มีร้อยแปดวิธีในการจับไก่"โจวชวี่เลิกคิ้วขึ้นอย่างสนใจ"เจ้าเอาเครื่องมือมาหรือ ดีเลย"จือจือส่ายหน้าอย่างอารมณ์ดี"ข้าจะทำเองให้พวกเจ้าต่างหาก แต่ว่าต้องใช้เวลา"นางเอามือลูบท้องตัวเองที่ร้องประท้วงไม่หยุด เสียงดังจ๊อกเบาๆ"ตอนนี้เรื่องสำคัญอันดับหนึ่งคือข้ากำลังหิวมาก ไก่ย่างของพวกเจ้าก็เอามาแบ่งเท่าๆ กัน รองท้องไปก่อนเถอะ อิ่มด้วยกัน อดด้วยกัน"จือจือเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายอย่างคนเห็นภาพอนาคตไกล"ข้ารับรองว่าต่อจากนี้เราจะมีกิน มีใช้ มีเกียรติ มีสังกะสีคุ้มหัว เจ้าไม่ต้องห่วง"เหมยจิ้งยืนมองนายหญิงของตนอย่างตะลึง ส่วนเด็กหนุ่มทั้งสองยืนนิ่งไปชั่วอึดใจ โจวชวี่กับชูอวี่เผลอยิ้มตามโดยไม่รู้ตัว ความสดใสของจือจื่อทำให้บรรยากาศในตำหนักร้างที่มืดหม่นดูอ่อนลง หญิงอ้วนผู้มีแววตาสดใสคนนี้ประหลาดจริงเชียวโจวชวี่ก้มลงหยิ

"ถานถานเจ้าไปทำความสะอาดให้องให้นายหญิง" หนานซ่งสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบๆ หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าหันมามองเขาก่อนจะยิ้มให้ "ไม่เกินหนึ่งชั่วยามเจ้าค่ะ ข้าน้อยจะจัดการให้เรียบร้อย" ถานถานรับปากอย่างมั่นใจ ก่อนที่จะก้มศีรษะและหันไปทางเหมยจิ้งที่ยืนอยู่ข้างๆ"ข้าไปช่วยเจ้าด้วย" เหมยจิ้งพูดขึ้น พร้อมยิ้มให้กับถานถาน สองสาวเดินจากไปพร้อมกันอย่างรวดเร็วหนานซ่งหันไปทางจือจื่อ ยิ้มและกล่าวด้วยความเคารพ"เชิญนายหญิงทางนี้ขอรับ ที่นั่นสะอาดพอให้ได้นั่งขอรับ ส่วนข้าน้อยจะไปช่วยทั้งสองคนจับไก่"จือจื่อพยักหน้ารับ ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะเดินไปที่หินอ่อนก้อนใหญ่ที่ดูเหมาะแก่การนั่งพักผ่อนหนานซ่งและสองแฝดเดินไปยังประตูใหญ่ของจวน จือจื่อหันหลังให้พวกเขาแล้วถอนหายใจยาว เหมือนกำลังผ่อนคลายความกังวลที่สะสมมานาน "อย่างน้อยก็ไม่แย่นะ ทุกคนดี แวดล้อมดี และชีวิตแสนสบายดี..." เธอพูดเบาๆ พลางบิดขี้เกียจด้วยท่าทางผ่อนคลาย "เฮ้อ สาวแก่อย่างฉัน จะต้องเอาตัวรอดได้สิน่าฮุๆๆ ไม่มีอะไรในโลกที่จือจื่อทำไม่ได้ยกเว้นการมีผัว..." จือจื่อพูดเล่นหัวเราะกับตัวเองเบาๆ ก่อนที่จะพูดต่อ"ก็สเปคฉันคือเทพเซียนนี่น่า ฮึ ถ้าไม่หล่อ

จือจื่อสังเกตเห็นสีหน้าของทั้งสองคนที่ยังคงดูไม่เชื่อ มุมปากยิ้มขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นแล้วพูดเสียงหนักแน่น"ไม่ต้องห่วงหรอก ข้าคิดว่ามันต้องได้ผล พวกเจ้าจะได้เห็นการเปลี่ยนแปลงในเร็วๆ นี้ ข้าจะทำให้ที่นี่เป็นที่ที่ทุกคนต้องมองมา เตาแก๊สที่ใช้ประโยชน์ได้เต็มที่และสะดวกสบายสุดๆ"ทั้งสองคนยังคงมองกันไปมาเหมือนไม่มั่นใจ แต่มันก็ไม่ได้หยุดความพยายามของจือจื่อเลยแม้แต่น้อย หญิงสาวคนนี้เต็มไปด้วยพลังความคิดสร้างสรรค์และความมุ่งมั่น"เอาเถอะ พี่ใหญ่นางน่าสงสารนะนั่น" ชูอวี่พูดเบาๆ ขณะที่โจวชวี่พยักหน้าหยักไปเล็กน้อย แต่ก็ยังแอบสงสัยว่าอะไรที่ทำให้จือจื่อมั่นใจขนาดนี้จือจื่อยิ้มอย่างพอใจ ที่เห็นว่าแม้จะยังไม่เข้าใจทั้งหมด แต่ก็ดูเหมือนว่าจะทำให้ทั้งสองคนเริ่มเปิดใจให้กับความคิดของอยู่บ้างจือจื่อวิ่งเข้าไปในห้องที่เหมยจิ้งกับถานถานทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้น หลังจากที่ได้มองเห็นความเป็นไปได้ของแผนการที่คิดขึ้นในหัว แน่นอนว่าไม่สามารถนั่งเฉยๆ ได้เมื่อคิดอะไรออกแล้วทันที"จะต้องสำเร็จสินะ"พูดเสียงเบาแต่เต็มไปด้วยความมั่นใจ "ระดับจือจื่อแล้ว ไม่มีอะไรที

พวกจือจื่อและเหล่าคนในบ้านนั่งล้อมวงกันอยู่รอบกองไฟขนาดเล็กที่ตั้งอยู่กลางลานกว้าง บนโต๊ะไม้ที่วางอยู่หน้าพวกเขามีจานไก่ย่างที่หอมกรุ่นไปทั่วบริเวณ ทุกคนจับไก่ย่างกรอบๆ มาทานกันอย่างอร่อย เสียงเคี้ยวไก่ดังคลอไปกับเสียงหัวเราะที่อบอุ่นจือจื่อกัดไก่ไปทีละคำ รู้สึกถึงความกรอบและรสชาติที่ไม่เลวเลย แต่ก็ไม่สามารถตื่นเต้นได้มากมายเท่าไรนัก จือจื่อเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะหันไปมองทุกคนที่ดูท่าทางจะสนุกสนานกับอาหารกว่าจือจื่อ"ไก่นี่อร่อยจริงๆ เลยนะ" โจวชวี่พูดพร้อมกับเคี้ยวไก่ชิ้นใหญ่ในปากขณะที่ชูอวี่ก็กินไปหัวเราะไป ทำให้ทุกคนดูมีความสุขไปด้วย จือจื่อยิ้มบางๆ แต่ในใจกลับคิดว่า มันอร่อยก็จริงแต่ยังขาดอะไรไปหน่อย...วันหน้าต้องแสดงฝีมือให้พวกเขาเห็นบ้างแล้ว เหมยจิ้งหันมามองจือจื่ออย่างสงสัย"แล้วนายหญิงจะทำอะไรหรือเจ้าคะ ไอ้ที่วางแผนไว้เมื่อครู่ เห็นคุยกันสนุกสนานเชียว""อ้อ...แก๊สน่ะสิ ใช้เป็นเชื้อไฟจุดไฟแบบขั้นสูง...แบบชั้นดีอะแหละ" จือจื่อยิ้มดวงตาเป็นประกายโจวชวี่ที่นั่งข้างๆ ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงลังเล"มันก็ฟังดูดีนะจากที่ท่านอธิบาย แต่ดูจะทำยากไปหน่อยนะนายหญิง"ชูอวี่ที่

จือจื่อยิ้มให้ท่านลุงเฉียวถงอย่างมีความสุข ก่อนจะเริ่มอธิบายรายละเอียดอย่างตั้งใจ"จริงๆ แล้วแรงกังหันลม กังหันพลังน้ำ ทั้งสองอย่างมีประโยชน์มากมายสามารถถูกใช้ในการดึงน้ำจากแหล่งน้ำที่สูงมาได้อย่างสะดวก ด้วยการใช้พลังลมที่พัดไปมาเพื่อหมุนกังหัน ซึ่งจะทำให้มีพลังในการดึงน้ำจากแหล่งน้ำที่สูงมาเก็บไว้ในกระบอกไม้ไผ่ที่วางขนานกันไปตามเส้นทางระยะทางหนึ่ง เราสามารถต่อท่อน้ำและส่งน้ำไปยังพื้นที่ต่างๆ ในเมืองที่ต้องการได้ วิธีนี้จะช่วยให้การขนส่งทางน้ำสะดวกขึ้นและไม่ต้องเสียเวลาในการตักน้ำแบกน้ำจากแหล่งน้ำที่ห่างไกล แต่ว่าเรามีน้ำตกอันนี้ ก็ยิ่งสบายเข้าไปใหญ่แค่ทำท่อสำหรับลำเลียงน้ำที่ทำจากไม้ไผ่ ส่งน้ำเข้าไปในเมือง"“ท่อสำหรับลำเลียงน้ำ นายหญิงหมายความว่าเราจะนำไม้ไผ่ที่มากมายนั่นมาลำเลียงน้ำหรือเจ้าคะ”จือจื่อพยักหน้ายิ้มๆ“ถูกต้องล่ะคร้าบบบ และลุงจะต้องช่วยข้าสร้างกังหันลมและกังหันน้ำเพราะทั้งสองมีประโยชน์ ลุงเคยได้ยินเรื่องแหล่งพลังงานไหม”เฉียวถงส่ายหน้า“บนโลกนี้ต้องอาศัยการขับเคลื่อนด้วยแรง มีแรงเท่ากับมีพลังงาน”ท่านลุงเฉียวถงพยักหน้าตาม เขาเต็มไปด้วยความสนใจในแนวคิดของจือจื่อ ซึ่งในสา