All Chapters of ยัยหมูอ้วนของผม: Chapter 1 - Chapter 10

ผมชื่อ ปัทม์ อายุ20ปี ซิ่วมาจากมหาวิทยาลัยอื่น เป็นเดือนมหาวิทยาลัยที่ฮอตที่สุดในปีนี้ เกิดมาหล่อและรวยโดยกำเนิด ผู้หญิงมีให้เลือกมากมาย ชอบใช้เงินแก้ปัญหา ตามประสาลูกคนเดียวที่พ่อแม่โคตรรักและเอาใจเพราะการโดนพ่อแม่สปอยล์นี่แหละครับ ผมเลยได้ย้ายมาอยู่คอนโดเล็กๆ เพียงเพราะย่าไม่อยากให้ผมฟุ่มเฟือยเกินเหตุ แต่ท่านก็ไม่ได้ใจร้ายขนาดที่ว่าจะให้ผมลำบากท่านยกคอนโดเล็กๆ ใกล้มหาวิทยาลัยให้ผมอยู่ ยกรถให้ผมหนึ่งคัน จ่ายค่าเทอมให้ จ่ายค่าน้ำค่าไฟให้และมีเงินค่าใช้จ่ายให้ผมบริหารด้วยตนเองเดือนละสามหมื่น ให้ตายเถอะเงินสามหมื่นผมเคยใช้หมดช้าสุดก็ภายใน10วัน แต่ผมต้องมานั่งบริหารเงินสามหมื่นให้อยู่ถึงเดือนคอนโดผมมีห้องนอนแยกเป็นสัดส่วนจากห้องโถง ที่มีทั้งห้องรับแขก ห้องครัว รวมกัน ห้องน้ำก็อยู่นอกห้องนอน ไม่ค่อยสะดวกเหมือนตอนอยู่บ้านเพื่อนบ้านข้างห้องก็ไม่ค่อยน่าอภิรมย์ เพราะด้านซ้ายก็ผู้ชายวัยทำงาน ด้านขวาก็ผู้หญิงอ้วนๆ คนหนึ่งที่อยู่วิทยาลัยเดียวกันกับผม เจอกันบ่อยสุดเพราะดันอยู่คณะเดียวกันกับผมคือคณะบริหารธุรกิจ แต่เรียนคนละเอกกับผมผมเรียนการตลาดเพราะคิดว่าง่ายที่สุด (แต่คิดผิด ทฤษฎีเยอะโคตร)

ฉันรู้สึกว่าหมอนข้างมันแข็งกว่าทุกวัน แต่ลองเอามือคลำๆ แล้วมันไม่ใช่หมอนข้าง ฉันตัวเกร็ง ค่อยๆ ลืมตาขึ้น‘ไอ้คาสโนว่าข้างห้อง’‘แล้วเรามานอนกอดปัทม์ได้ไงว่ะ’ฉันรู้สึกเย็นวาบ คลำดูไม่มีเสื้อผ้า อยากกรี๊ดออกมาแล้วทุบไอ้คนที่นอนข้างๆ ความสาวของฉันที่อุตส่าห์ถนอมกว่า20ปี แต่ต้องมาเสียให้ไอ้ผู้ชายสำส่อนข้างห้อง พอยกมือขึ้นจะทุบปัทม์ที่กำลังนอนหลับอยู่ ก็มีเหตุการณ์แวบเข้ามาในความคิด‘รู้สึกเหมือนเราเริ่มก่อน?’‘แต่เหมือนเราผลักออกแล้ว’ฉันเริ่มสับสน อีกทั้งยังปวดหัวจากฤทธิ์เหล้า ไม่อยากคิดถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา‘เสียแล้วก็เสียไป’‘อย่างที่นวพลบอก สมัยนี้ไม่มีใครสนครั้งแรกของผู้หญิงหรอก’‘คนอย่างปัทม์คงไม่สำนึกอะไรเรื่องพวกนี้หรอก’ฉันค่อยๆ ย่องลงจากเตียง หาเสื้อผ้ามาสวมใส่ แล้วหยิบกระเป๋าออกจากห้องปัทม์ไปยังห้องของตัวเองพอถึงห้องฉันก็รีบอาบน้ำ สำรวจความผิดปกติ ดีที่ไม่มีรอยจ้ำตามคอเหมือนที่เคยเห็นเพื่อนบางคนเป็น แต่มีรอยดูดเล็กๆ ตรงเนินอกแทนฉันแต่งตัวขึ้นนอนหลับตาบนเตียง ตอนนี้ตีสี่แล้ว พรุ่งนี้ไม่มีเรียนเช้า นอนตื่นสายสักหน่อยคงไม่เป็นไร ส่วนยาคุมฉุกเฉินค่อยกินก่อนไปเรียนแล้วกัน ฉันคิด

“เราก็ไม่ได้อยากเป็นเพื่อนกับเหมือนดาวอยู่แล้ว!!” ผมพูดแล้วผลักประตูเดินตามเหมือนดาวเข้าไปในห้องก่อนจะปิดประตูและล็อกไว้“ถ้าคิดจะทำอะไรบ้าๆ หยุดความคิดไว้เลยนะ” เหมือนดาวหน้าแดง คงเพราะทั้งเมาและโกรธ“เราก็แค่จะคุยกับเหมือนดาว ว่าเราไม่ได้ต้องการผลประโยชน์จากเธอจริงๆ เราชอบเธอ ไม่รู้ตั้งแต่ตอนไหน ไม่ได้คิดให้เธอมาเป็นของเล่นของเรา” ผมพูดกับเหมือนดาวท่ามกลางแสงสลัวจากไฟที่สาดมาจากระเบียง“แต่ปัทม์ควงผู้หญิงขึ้นคอนโดไม่ซ้ำหน้า บางคนมาเคาะประตูร้องไห้ฟูมฟาย ขนาดสวยๆ แบบพวกนั้นยังต้องโดนนายหลอก แล้วเราล่ะ อ้วนๆ หน้าตาไม่ดี คิดเหรอว่าเราจะไม่ตกอยู่ในสภาพแบบนั้นในสักวัน อย่ามาดึงเราไปอยู่ในวงจรนั้นเลย แค่โดนแฟนสวมเขาแล้วต้องมาเสียความบริสุทธิ์ให้นาย แค่นี้เราก็รู้สึกแย่จะตายอยู่แล้ว ยังต้องมาฝืนทำตัวเข้มแข็ง ทำทุกอย่างให้ปกติ ทั้งๆ ที่ในใจแม่งโคตรเจ็บ อยากร้องไห้เหมือนนางเอกในละคร แต่เรามันแค่ตัวประกอบ เราต้องเข้มแข็ง เพราะยังไงตัวประกอบมันก็ไม่มีพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยปลอบเหมือนนางเอกหรอกนะ”เหมือนดาวร้องไห้ต่อหน้าผม พูดความในใจออกมาจนหมด เดินถอยหลังไปทิ้งตัวนั่งที่โซฟา เอามือกุมหน้าร้องไห้

ฉันเลือกทิ้งรถไว้ ขึ้นรถไปทานข้าวกับปัทม์ข้างนอกเพื่อไม่ให้เป็นเป้าสายตา“เรามีเรียนบ่ายสองนะ กลับมาส่งให้ทันด้วย” ฉันบอกปัทม์ที่ยิ้มไม่หุบ“ที่มาทานข้าวด้วยเพราะอยากหนีจากเพื่อนๆ ที่จะมารุมเราหรอกนะ ขี้เกียจตอบคำถาม อย่าคิดว่าเราจะหลงเชื่อปัทม์ง่ายๆ” ฉันบอกปัทม์ แต่ในใจรู้แก่ใจว่าใจอ่อนบ้างแล้ว เป็นใครจะไม่ใจอ่อน เดือนมหา’ลัยที่ทั้งหล่อรวย มาจีบต่อหน้าเพื่อนๆ แบบนี้ ต้องเกิดกี่ชาติถึงจะมีโอกาสแบบนี้เกิดขึ้นอีก“มีเวลาเกือบสองชั่วโมง งั้นเราจะพาไปทานอาหารที่อร่อยที่สุด” ปัทม์บอกแล้วขับรถไปเรื่อยๆ และเลี้ยวจอดรถที่ร้านหรูแห่งหนึ่ง“ไม่เอาร้านนี้” ฉันพูด“ไม่ต้องเกรงใจ เราเลี้ยงเอง”“ไหนบอกจะไม่ใช้เงินแก้ปัญหา” ฉันเอาคำพูดของปัทม์มาพูด“งั้นเหมือนดาวเลือกร้านมาเลย” ปัทม์ให้ฉันตัดสินใจ เข้าทางสิทีนี้“กลับไปกินร้านลาบแถวหน้ามอ อยากกินลาบ กับต้มแซ่บ”“ห๊ะ!!”“กินไม่เป็นเหรอ?”“กินได้หมดแหละ” ปัทม์พูดแล้วขับรถไปตามทางที่ฉันบอกจนถึงร้านอาหารอีสานชื่อดังฉันเดินเข้าไปเลือกที่นั่ง ตอนนี้คนกำลังเยอะ ส่วนใหญ่จะเป็นวัยทำงานมากกว่า“เอาต้มแซ่บ ก้อยน้ำตก ข้าวเหนียวสอง น้ำเปล่าสอง” ฉันสั่งเมนูเหล่า

สอบวิชาสุดท้ายเสร็จ ฉันออกจากห้องสอบมายืนบิดตัวที่ระเบียง ฉันทำข้อสอบเสร็จก่อนหมดเวลาเสมอวันนี้สอบวันสุดท้ายแล้ว ฉันเลยรอฉลองพร้อมเพื่อนๆ เพราะจะปิดเทอมยาวเกือบสามเดือนที่จะไม่ได้เจอกันอีกฉันตัดสินใจไม่ลงเรียนซัมเมอร์ เพราะคำนวณดูหน่วยกิจที่ลงไปแต่ละเทอม ฉันคิดว่าสามารถจบได้ในสามปีครึ่งแต่จะเรียนแน่นๆ หน่อย แต่ถ้าอยากเรียนแบบสบายๆ ก็จบสี่ปีตามปกติซัมเมอร์เปิดแต่วิชาเลือกเสรีทั่วไป ไม่มีวิชาของคณะ บางคนถือโอกาสเก็บหน่วยกิจในช่วงนี้ เพื่อให้สบายขึ้นในเทอมต่อๆ ไปฉันกับเพื่อนในเอกส่วนหนึ่งรวมถึงนวพลกับอีฟ มานั่งฉลองกันที่ร้านหมูกระทะแถวมอที่เปิดตั้งแต่เที่ยงจนดึก ชีวิตนักศึกษาฉลองวันเกิด ฉลองมีแฟน หรืออะไรก็แล้วแต่ พวกเราจะนึกถึงร้านหมูกระทะเป็นอันดับแรก ถูก อิ่ม อร่อย ตัวเลือกแรกที่นึกถึง“อีฟ แกไม่ไปกับแฟนล่ะ” เพื่อนคนหนึ่งถามขึ้น“นนท์สอบวิชาเอกน่าจะเสร็จบ่ายๆ” อีฟตอบมองหน้านวพลเล็กน้อยแล้วคีบหมูพลิกไปมา“เออ กะนึกว่าเลิกกัน จะได้เสียบ”“เสียบบ้านแกสิ ดูหน้าแกด้วย”“เออ แล้วแกสองคนยังเป็นเพื่อนกันได้ ก็ดีเนาะ” นัทพูดถึงฉันกับนวพลบ้าง“เราก็ไม่อยากเป็นหรอก แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้เจอหน้