Все главы ยัยหมูอ้วนของผม: Глава 11 - Глава 20

ผ่านไปสองสัปดาห์แล้วที่ฉันกับปัทม์ใช้เวลาเรียนร่วมกัน วันนี้วันพฤหัสบดีฉันมีเรียนบ่าย แต่ฉันต้องออกไปหาซื้อของมาทำงานกลุ่ม ปัทม์พาขับรถออกมาหาซื้อของแต่เช้าฉันมองไปข้างทางเจอนวพลที่หน้าหอพักของเขากำลังเดินขึ้นรถเก๋งคันเดิมด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนักฉันรู้ว่าเขาไม่ได้ลงเรียนซัมเมอร์แต่เขาทำไมไม่กลับบ้านต่างจังหวัด ปัทม์ก็เห็นนวพลเหมือนที่ฉันเห็น แล้วก็ถามขึ้นมา“ห่วงมันเหรอ?”“อืม”“พรุ่งนี้เราพามาหามันดีไหม?”“ก็ดีนะ” ฉันบอก“....”ปัทม์เงียบ รึว่าเมื่อกี๊เขาประชดเหรอ“ปัทม์ หิวรึยัง?”“....” ปัทม์ยังเงียบ“แวะซื้อน้ำเต้าหู้หน้าตลาดให้หน่อยสิ เราอยากกิน”“....” ปัทม์เงียบ แต่ก็เลี้ยวแวะจอดแล้วลงไปซื้อให้ น้ำเต้าหู้สี่ถุง ปาท่องโก๋แบบมีไส้นมอีก6ชิ้นปัทม์ขับรถต่อ ฉันเอาหลอดเจาะถุงน้ำเต้าหู้ดูดกินแล้วกัดปาท่องโก๋ไปหนึ่งชิ้นสลับกัดดูน้ำเต้าหู้ในมือจนหมด แล้วเจาะถุงที่สองยื่นใส่ปากคนที่ขับรถอยู่“อ้าปากสิ” ฉันบอกปัทม์ ปัทม์ไม่พูดแต่ก็ยอมอ้าปากคาบหลอดแล้วดูดไปอึกใหญ่ๆ ฉันป้อนปาท่องโก๋ปัทม์ ปัทม์ก็อ้าปากกัดเคี้ยวอย่างเงียบๆฉันป้อนปัทม์จนน้ำเต้าหู้ถุงแรกหมดไปและปาท่องโก๋หมดไปสองชิ้น“เงียบจัง”

ฉันนอนอยู่บนโซฟาในห้องนอนของปัทม์ เล่นโทรศัพท์ในมือ ยังไม่อยากนอนหลับตอนนี้ กลัวปัทม์จะเกิดหายใจลำบากตอนกลางดึกแล้วฉันไม่รู้ตัวปัทม์กินยาแก้แพ้แล้วนอนหลับไปนานแล้ว ฉันวางมือถือลงมองใบหน้าหล่อเหลานั้นไม่วางตา เดือนมหา’ลัยสุดหล่อบ้านรวย นอนห่างจากฉันแค่ไม่กี่ก้าวตอนนี้หัวใจฉันหวั่นไหวกับปัทม์จนกลัวว่าจะหลงรักเขาจนหมดหัวใจ แล้วจะเจ็บในภายหลัง‘แต่เขาดีขึ้นมาก’‘แต่แค่สามเดือน มันน้อยไป’‘แต่เขาชัดเจนเปิดตัวกับครอบครัวเลยนะ’ความคิดด้านบวกด้านลบของฉันกำลังต่อสู้กัน ถ้าใช้สมองคิด ฉันเลือกที่จะเผื่อใจไว้รักตัวเอง และระวังใจจากคนคนนี้ แต่ถ้าใช้หัวใจถาม ฉันคิดว่าตอนนี้ รักปัทม์แล้วแน่นอนปัทม์ขยับตัวไปมานอนกระสับกระส่าย ฉันเลยลุกเดินไปนั่งขอบเตียง สะกิดไหล่ปัทม์ถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง“ปัทม์ หายใจไม่สะดวกเหรอ”“เปล่า เราคันหลัง” ปัทม์พูดอย่างคนที่สะลึมสะลือฉันลุกไปหยิบคารามายด์ จับปัทม์พลิกนอนคว่ำ แล้วเลิกเสื้อขึ้นทาคารามายด์ที่หลังให้ ก่อนจะดึงเสื้อลงแล้วปล่อยให้นอนคว่ำอยู่แบบนั้นสักพักฉันเดินกลับไปนอนที่โซฟา ตั้งนาฬิกาปลุกแบบตั้งสั่นอย่างเดียวให้ปลุกทุก30นาทีเพื่อตื่นขึ้นมาดูปัทม์แล้วยัดไ

มหาวิทยาลัยเปิดเทอมได้สองสัปดาห์แล้ว บรรยากาศการรับน้องได้สิ้นสุดลง ตอนนี้ผมเข้าเรียนที่ตึกคณะอื่น นั่งเรียนอย่างตั้งใจเขตกับยูง่วนอยู่กับการแซวจีบเด็กปีหนึ่ง จนถูกอาจารย์ดุเด็กปีหนึ่งเข้ามาขอเบอร์ผมอยู่เรื่อยๆ ทั้งฝากจดหมายมาให้ ทั้งมีขนมมาฝาก แต่ผมก็ไม่ได้ให้ความหวังใครผมเลิกคลาสแล้วเดินออกจากห้องพร้อมเขตกับยู เจอเหมือนดาวที่กำลังเดินออกมาจากห้องข้างๆ พอดี เขตกับยูยิ้มรู้ใจก่อนพวกเราจะพากันเดินไปหาเหมือนดาว“ป่ะ หมูน้อย ไปกินข้าวกัน” ผมชวนเหมือนดาว เหมือนดาว เพื่อนๆ ของเธอยิ้มพวกเราเดินไปกินข้าวกันเป็นกลุ่มครั้งแรกตั้งแต่เปิดเทอมมา เพื่อนๆ ของเหมือนดาวแซวผมไม่หยุด“สรุปจีบไอ้ดาวติดแล้วใช่ไหม”“ตั้งฉายากันด้วย”“ได้ข่าวว่าเรียนซัมเมอร์ด้วยกัน”ผมยิ้มรับไม่ตอบสักคำถาม มองหน้าเหมือนดาวที่ยิ้มอย่างเขินอายสักพักน้องรหัสของผมที่เป็นผู้หญิงสาวสวยก็เดินมาขอนั่งกินข้าวด้วย น้องมุกเป็นเด็กน่ารักมีสัมมาคาราวะ ไม่มีท่าทีมาเกาะแกะผมให้ต้องรำคาญใจเขตกับยูพากันแซวน้อง น้องไม่มีท่าทีเขินอายตอกกลับเบาๆ จนทั้งสองหยุดแซว ทั้งกลุ่มหัวเราะ“มุกนี่ติดพี่รหัสแจเลยนะ” เพื่อนของเหมือนดาวแซวมุกเพราะกลุ

หลายวันผ่านไปหลังจากเกิดเรื่อง น้องมุกได้หายไปจากระบบชีวิตของผม จนเขตกับยูสงสัยเพราะปกติน้องมุกจะตามผมแจช่วงนี้พวกสาวๆ ในมหาวิทยาลัยมองผมด้วยสายตาแปลกๆ แล้วซุปซิบกันยกใหญ่ ปกติก็เจอแบบนี้ตลอดแต่ครั้งนี้ผมรู้สึกว่ามันต่างไป รู้สึกเหมือนโดนเกลียดผมสงสัยได้ไม่นาน แหวนกับหยกเพื่อนในเอกของผมและเป็นเพื่อนโรงเรียนเก่าของเหมือนดาวก็เดินมานั่งเรียนข้างๆ กลุ่มของผมพอหมดเวลาพวกเธอก็ขอคุยกับผม เพื่อนในเอกบางส่วนก็มาล้อมฟัง เหมือนเรากำลังจะประชุมเรื่องสำคัญกัน“ไอ้ปัทม์ มีอะไรจะเคลียร์กับข่าวนี้ไหม”แหวนยื่นโทรศัพท์มาให้ผมดูหน้าเพจของข่าวคิ้วท์บอยมหาวิทยาลัยของเรา มีข่าวปักหมุดไว้บนสุด“เดือนมหาวิทยาลัยจ้องเครมน้องรหัส แอบนัดน้องไปที่ห้อง หวังจะเครม น้องรหัสสาวไหวตัวทันหนีออกมาได้ สงสัยเบื่อแฟนหุ่นหมี อยากได้คนหุ่นดี จนต้องแสดงธาตุแท้ออกมาแล้ว #พี่รหัสสายหื่น #สงสารแฟน #สงสารน้องรหัส”“เชี่ย!!! เห้ย เราเปล่านะ” ผมร้องออกมาบอกแหวนที่จ้องอยู่“ที่น้องไม่ตามมึงเพราะอย่างนี้เหรอ?” ยูพูดขึ้น“เชี่ย!! กูไม่ได้ทำ ข่าวมั่วล่ะ” ผมบอก“กูว่าแล้วสองสามวันนี้คนมองมึงแปลกๆ” เขตพูด“กูไม่ได้อยากขายน้องนะ แ

ช่วงเวลาปิดเทอมของชั้นปีที่สามของคณะเราจะต่างจากคณะอื่นๆ คณะอื่นๆ จะฝึกงานตอนปีสี่เทอมสุดท้าย แต่ผมต้องฝึกงานช่วงปิดเทอมก่อนขึ้นปีสี่ ในช่วงซัมเมอร์นี้คุณย่าขอร้องแกมบังคับให้เหมือนดาวฝึกงานที่บริษัทฯของเรา เพราะยังไงจบออกมาก็ต้องได้ทำงานที่นี่อยู่แล้ว เหมือนดาวรับปากแต่ขอร้องว่าอย่าบอกใครว่าเป็นแฟนกับผม เพื่อที่จะเรียนรู้งานได้เต็มที่ และซึมซับบรรยากาศจริง ไม่อยากฝึกงานแล้วให้พนักงานเกรงใจจนไม่กล้าใช้ให้ทำอะไรเลยคุณย่ารับปากและส่งเหมือนดาวไปฝึกงานที่แผนกบุคคล ส่วนผมไปฝึกที่แผนกการตลาด ซึ่งทำให้เราไม่ได้เจอกันเพราะอยู่คนละชั้น และผมต้องออกไปข้างนอกเป็นบางครั้งเพื่อเรียนรู้งานการตลาดเราฝึกงานผ่านไปแล้วหนึ่งเดือน การฝึกประสบการณ์ผ่านไปได้ด้วยดี ถึงไม่เจอกันตอนฝึกงานแต่เราก็เจอกันทุกเย็นวันนี้ผมเสนอตัวเอาเอกสารพวกใบลาต่างๆ ของแผนกที่ผมฝึกงานไปส่งให้แผนกบุคคล พี่ๆ พนักงานต่างรุมผมกันยกใหญ่“ว๊าย ว่าที่ประธานคนต่อไปมาเยือนถึงที่”“คุณปัทม์ลงมาส่งเอกสารเองเลยเหรอคะ?”“สวัสดีครับ พอดีอยากลงมาดูบรรยากาศของแผนกอื่นบ้างครับ” ผมไหว้ทักทายตามมารยาท แล้วบอกจุดประสงค์หลอกๆ ไป จริงๆ แล้วอยากเห็น