11- คนเลว

ติ้ง!  ‘ชั้น35’

“อ๊ะ ปล่อยพราวนะ พราวบอกจะกลับไง” พริบพราวพยายามแกะมือหนาที่ดึงแขนเล็กของเธอไว้

“ได้ไงพี่ยังไม่ได้ลองชิมพราว...เลยนะครับ ฮ่าๆ”

“นี่ปล่อยนะไอ้บ้า ไอ้ชั่วปล่อยฉันนะ” พริบพราวพ่นคำด่า เธอพยายามรั้งตัวเองไม่ให้ไปตามแรงกระชากของตั้ม แต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดของเธอก็สู้ชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้

“อะไรกัน น้องพราวผู้แสนเรียบร้อยของพี่”

“นี่ฉันไม่ได้เป็นผู้หญิงเรียบร้อยนะ ฉันแอ๊บเข้าใจไหม ว่าฉันแอ๊บ!”

“เสียงดังจังว่ะ!”

“ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย ไอ้ผู้ชายคนนี้มันจะฉุดฉัน!” พริบพราวหันไปมองผู้ชายที่เปิดประตูออกมา เธอจึงรีบตะโกนขอความช่วยเหลือตามสัญญาณติญาณ ‘ในที่สุดก็จะมีคนมาช่วยฉันแล้ว...’

“โอ๊ย! ไอ้ตั้มนี่มึงทำไก่ตื่นเหรอ” แน็คชายหนุ่มซึ่งเป็นความหวังของพริบพราวเอ่ยถามตั้มด้วยสรรพนามอย่างสนิทสนม

“เออสิมึง คนนี้แม่งฉลาดไม่ได้โง่ๆ ใสๆ อย่างที่กูคิด” ตั้มตอบกลับเพื่อนชายออกไปตามความคิดของตัวเอง

“เอ๊ะ นี่พวกแกพูดอะไรกัน นี่อย่าบอกนะว่าแกกับไอ้พี่ตั้มเป็นพวกเดียวกันเหรอ!” นิ้วเรียวเล็กชี้ไปยังใบหน้าของแน็คผู้ชายที่เธอไม่รู้จักและตั้มสลับไปมาอย่างโกรธจัด

“ครับ เราเป็นพวกเดียวกัน แต่ไม่ได้มีแค่สองคนนะ เดี๋ยวจะมาแจมเพิ่มกับเราด้วยอีกสองคน...”

“กรี๊ดดดดดดดดดด...ปล่อยฉันนะ” พริบพราวกรีดร้องดังลั่น เมื่อรู้ความจริงก่อนที่นักศึกษาแพทย์หนุ่มจะอุ้มตัวเธอขึ้นในท่าเจ้าสาวโดย มีแน็คมาช่วยจับที่ข้อเท้าเล็กไว้ไม่ให้ดิ้นหนี

ตุ้บ!

“ไอ้แน็ค มึงไปเอายามา” ตั้มเอ่ยสั่งเสียงเข้ม เมื่อผู้หญิงที่นอนขดตัวอยู่กลางเตียงดูท่าจะฤทธิ์เยอะมากเป็นพิเศษ

“อึก! ยะ...ยาอะไร” พริบพราวเอ่ยถามพลางกุมหน้าท้องแบนราบ เธอค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่งมองใบหน้าผู้ชายทั้งสองคนสลับไปมาด้วยความหวาดระแวง

“ก็ยาเสียสาวไง กูจะให้มึงกิน และพวกกูจะได้เอามึงง่ายๆอย่างมันๆ”

“.......” คำพูดหยาบคายของตั้มทำให้เธอพูดไม่ออก ไม่คิดเลยว่าจะโดนผู้ชายที่ดูแสนดีหลอกเอาได้ เธอพยายามคิดหาทางออกก่อนที่สมองน้อยๆ จะเริ่มหาวิธีเอาตัวรอดได้

“พี่ตั้มค่ะ~”

“......”/ “......”

“บอกกันดีๆ ก็ได้นี่ค่ะ...ว่าชอบแบบไหน~” พริบพราวบีบเสียงเล็กแบบเซ็กซี่พร้อมส่งสายตาไปให้ชายหนุ่มด้วยแววตาที่ยั่วยวน

“น้องพราวจะมาไม้ไหนครับ พี่ไม่ใช่คนโง่นะ” ตั้มรู้สึกแปลกใจที่หญิงสาวมีท่าทีที่เปลี่ยนไป ไม่ได้ดูขัดขืนเขาเหมือนในตอนแรก

“อื้อ...พราวไม่ได้มาไม้ไหนทั้งนั้นแหละค่ะ พี่ตั้มชอบแบบสวิงกิ้งก็ไม่บอก น้องพราว...จัดให้พี่ตั้มได้นะคะ เพราะจริงๆ แล้ว...น้องพราวก็ชอบแบบนี้เหมือนกันค่ะ มัน...เร้าใจดี” พริบพราวกะพริบตาสวยฉีกยิ้มหวานมากขึ้นอย่างเชื้อเชิญ หวังให้ชายหนุ่มทั้งสองขึ้นรู้สึกเชื่อเธอแบบสนิทใจ

“ต้องแบบนี้สิวะ กูแม่งก็เบื่อแบบใสๆ หลอนยาแล้ว” แน็คเอ่ยชื่นชมหญิงสาวอย่างชอบใจ เพราะหลายครั้งที่หลอกหญิงสาวใสซื่อมาก็ต้องใช้ยาด้วยกันทั้งนั้น

“จริงเหรอครับน้องพราว น้องพราวชอบและเป็นคนแบบนี้เหรอ” ตั้มเอ่ยถามย้ำอย่างจับผิด ทำไมหญิงสาวถึงมีทีท่าเปลี่ยนไป

“ก็ตอนแรกพราวไม่รู้ คิดว่าพี่ตั้มชอบผู้หญิงเรียบร้อย พราว...ก็เลยจะต้องแอ๊บใสให้พี่ตั้มสนใจไงคะ”

“หึ...จริงเหรอ” ตั้มยกยิ้มชอบใจ ที่หญิงสาวดูสนใจในตัวเขามากแต่ที่เกินคาดคงจะเป็นรสนิยมของเธอที่เหมือนกับเขา

“จริงสิคะ น้องพราวเก่งนะเรื่องแบบนี้...พราวสามารถทำให้พวกพี่ๆ มีความสุขโดยไม่ต้องใช่ยาได้นะคะ” พริบพราวพูดอย่างมีจริตส่งสายตายั่วยวนให้ตั้มหวังให้เขาเชื่อ

“......” ตั้มเงียบอย่างใช้ความคิด เพราะจริงๆ เขาก็เคยได้ยินชื่อเสียงเธอว่าเป็นสาวเปรี้ยว ไม่เหมือนกับที่เขาเจอตอนนี้เลย

“งั้นมึงจะเอายาอีกไหม” แน็คเอ่ยถามตั้มเมื่อเห็นเพื่อนรักเงียบไป

“ไม่ล่ะ ก็เจ้าตัวเชื้อเชิญขนาดนั้น กูก็จะสนองให้น้องพราวตาเหลือกเลย”

“ดีไหมคะ? ”

“อื้อพี่ตั้ม~ แต่พราวอายจัง ขอพราวเริ่มเล่นทีละคนก่อนได้ไหมคะ เริ่มจากพี่ตั้มก่อน...”

“เสียใจด้วยนะน้องพราว พวกพี่ชอบเอาแบบหมู่ๆ มัดรวมกันมาเลยน่ะ” ตั้มเอ่ยตอบหญิงสาวด้วยเสียงจริงจัง

“.....” พริบพราวเผลอเม้มริมฝีปากแน่น เมื่อทุกอย่างไม่ได้เป็นไปตามแผน

“พราว..มีปัญหาไหม?”

“มะ...ไม่ค่ะ พวกพี่ถอดเสื้อและกางเกงออกมาเลยค่ะ เดี๋ยวพราวจะอมให้พี่ๆ เอง..” หญิงสาวรีบตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงติดขัด ก่อนจะรีบคิดวิธีอื่นขึ้นมาแทนได้

“น้องพราวนี่ทำให้พี่เซอร์ไพรซ์จริงๆ เลยนะ เราน่าจะเจอกันให้เร็วกว่านี้”

“คะ...ค่ะ...พราวก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน...เราเจอกันช้าไป...” ในใจของหญิงสาวตอนนี้กำลังร้อนรนจนแทบระเบิด ไม่รู้ว่าวิธีของตัวเองจะได้ผลไหมและจะเอาตัวรอดได้หรือเปล่า พริบพราวย้อนกลับไปคิดถึงคำพูดของวาโย เธอน่าจะเชื่อคำเตือนพวกนั้น และเธอก็ไม่รู้ว่าพวกๆ เพื่อนจะรู้ว่าเธอต้องการความช่วยเหลือหรือเปล่า และถ้ารู้จะตามมาถูกและทันไหม ตอนนี้เธอสับสนไปหมดจนอยากจะร้องไห้

“น้องพราวก้มหน้าทำไมครับ ไม่ได้จะเปลี่ยนใจใช่ไหม!” ตั้มเอ่ยถามหญิงสาวที่เงียบผิดปกติ พลางถอดเสื้อผ้าของตัวเองไปด้วย

“มะ..ไม่ค่ะ...”

พรึ่บบ!

“อ๊ะ! / เห้ย!! ไฟดับ / ไฟดับ!!”

ไม่ทันที่ชายหนุ่มทั้งสองคนจะได้ถอนเสื้อผ้าเสร็จจู่ๆ ไฟในห้องก็ดับลงอย่างไร้สาเหตุทำให้ทั้งสามคนในห้องตกอยู่ในความมืดและรู้สึกมึนงงเป็นอย่างมาก พริบพราวพยายามรีบปรับสายตาเพราะนี้อาจจะเป็นโอกาสที่เธอจะหลุดรอดจากเหตุการณ์ตรงนี้ไปได้

“เหี้x มาดับได้ไหงว่ะ” แน็คเอ่ยถามอย่างหัวเสีย

“ไอ้แน็คมึงเปิดไฟมือถือดิ” ตั้มเอ่ยสั่งแน็คด้วยความหัวเสียเช่นเดียวกัน เพราะคอนโดหรูระดับVIPขนาดนี้ทำไมไม่มีไฟสำรองเลยหรือไง

ตุ้บตับ! ตุ้บตับ!

“โอ๊ย!  อ๊าก!”

“เชี่ยเจ็บ! อึก โอ๊ย!”

เสียงตั้มและแน็คร้องขึ้นมาด้วยความเจ็บปวดทรมานผสานกับเสียงปะทะดังขึ้นมาเบื้องหน้า พานให้ทำพริบพราวตื่นตกใจกลัวและถอยตัวเองจนแผ่นหลังติดกับหัวเตียงใหญ่

ตุ้บตับ ตุ้บ! ตุ้บตับ ตุ้บ!

พริบพราวกะพริบตาถี่ๆ ในความมืด เธอพยายามเพ่งสายตาเมื่อเห็นเงารางๆ เหมือนมีผู้ชายหลายคนกำลังรุมตีกัน คิ้วเล็กขมวดเข้าหากันยุ่งทุกอย่างมันดูรวดเร็วไปหมดก่อนที่เสียงจะเงียบลงไปพร้อมผู้คนพวกนั้น

“เงียบไปแล้ว” หญิงสาวอุทานเสียงจนแทบกระซิบ เธอพยายามตั้งสติเพราะไม่รู้ว่าตอนนี้กำลังเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น และเธอจะโดนทำร้ายไหม เธอตั้งท่าที่จะคลานลงจากเตียงเพราะนี่ก็ถือว่าเป็นโอกาสที่เธอจะรอดพ้นได้แล้ว

พรึ่บบ!

พริบพราวหยุดชะงักเมื่อแสงไฟในห้องสว่างขึ้นมาอีกครั้ง จนทำให้ตาคู่สวยต้องหลับตาลงแน่นก่อนที่จะเริ่มค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้นทีละนิดเพื่อปรับโฟกัสของสายตาอีกครั้ง

“ไง...”

“อ๊ะ! คะ..คะ...คุณ....” พริบพราวอุทานออกมาด้วยความตกใจ ตากลมเบิกตาโตกว้างอย่างไม่เชื่อสายตา เมื่อได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาของผู้ชายที่เธอไม่ได้คิดว่าจะได้พบเจอเขาอีก......

“คะ..คะ...คุณ!”